ชินอ๋องปีศาจไร้ใจ

กก้าวเข้ามาใกล

ณะที่ร่างบนเตียงทำได้เพ

้าเลื่อนมองไปยัง

ั้นก้าวขึ้นมายังต

แรงแลอ่อนล้าเอ่

าจที่ไม่รู้จัก

นี้ต่อไปข้าคงสิ้น

าะของชายหน

ช่นนั้น ข้าก็จะฉ

ายคางของนางให้มองส

ประดุจปีศาจมอ

งนางให้ลงสู่ห้ว

งมอบชีวิตและหัวใจให้ไปจนหมดสิ้น หลิวกงกงผู้นำราชโองการมองนางด

สงสาร สตรีที่เคยได้รับการโปรดปรานจากฝ่าบาท ท

สนาบดีฝ่ายซ้าย เผยเหนียงหยา

น้าที่เป็นบรรณาการแก่ชินอ๋องแห่งแคว้นหลว

งจากการตกนรกทั้งเป็น หากให้เลือกมีชีวิตให้ผู้อื่นย่ำยีเช่นนั้น นางก็ไม่

ขึ้นมาราวกับลองใจ “พ

สียงชินอ๋องหาได้ผิดแปลกไปจากปีศาจนรกไม่ ต่อให้

ผ้าขาวขึ้นแขวนยังคานด้านบน ในใจคิด หากกุ้ยเ

อมมาจับมือของนางเอาไว้ “เจ้าจะต้องมีชี

มฉันไม่อาจอยู่ต

งของเหนียงกุ้ยเฟยดุดันยามเปล่งวา

งสามารถกลับมาแก้ไขอดีตได้ นางจะไม่ขอมอบชีวิต ใจรักและภัคดีให้กั

ู่บนบัลลังก์ผู้นั้นถูกไฟโลก

ู่ในวิญญาณของข้า จดจำไปอีกหลายสิบชาติภพ หากวันใดที่พวกเรา

้งนาง ทว่าก็กลับถูกกดลงกับพื้น ขณะที่ดวงตาคู่งามทำได้เพียงมอ

“อยู่ ต่อ ไป” ชิว

อพาดอยู่บนผ้าขาว ร่างงดงามสั่นเ

พวกนั้นได้รับรู้ ความเจ็บปวดที่นางมีนี้ พวกเขาสมควรได้รับเช่นกัน ถ้าเช่นนั้นแ

ดิ้นจนหลุดจากขันที รีบวิ่งเข้ามาอุ้มขานางออกแรงยกร่างของนาง

ทั้งร่างที่คอพาดอยู่บนนั้นร่วงตกลงสู่พื้น เ

ไปยังสตรีด้านหลัง เช

มองสตรีสูงศ

ก่อนหันไปพูดกับหลิวกงกง “จัดการสตรีบอ

้นและกุ้ยเฟยเกิดลังเลไม

ไปเฆี่ยนยี่สิบไม้อย่าให้มันตายแล้ว

ดึงตัวชิวอิ้งไว้ แต่

ถูกจับแย

อยู่บนพื้น ฝ่ามืองามหยิบมันขึ้นมา จ

งลงมือด้วยตนเองเช่นนี้ช่างเสียมือนัก! คนที่ใช้เข่าก

งอย่างไรในชาตินี้พ

กแ

ืนอยู่เบื้องหน้า นางไม่รู้ว่าคืออะไร ทว่าดวงตาคู่งา

่ ขอเพียงกลับมาแก้

เจ็บปวดทรมานอี

ีงดงามตรงหน้า ชีวิ

ามารดาทิ้งขว้างไร้การเ

มไปด้วยกิเลสและตันหา มือยกขึ้นมาคำนวณชะตาของหญิงชะ

กอย่าง แม้แลกด้วยความเจ็บป

น้าด้วยความตั้งใจแ

เจ็บปวดเช่นไร เจ้

่เก

สิ้นเสียงเงาดำนั้นนางก็รู้สึกราวกับหมดสติไป

ากวาดมองหวังหาทางออกแต่ก็กลับพบแต่เพียงสีขา

พลิงเม็ดหนึ่ง นางยกมื

างก็ดั

าขึ้นมา สิ่งแรกที่มองเห็นกลับเป็นคนคนหนึ่ง

ต้องหนีเดี๋ยวนี้ไม่

ทั

น แล้วทำไมต้องหนี

ไอร้อนผ่าวกระทบกายมาเป็นระรอกขณะที่กำลังถูกพาออกไปทางด้านหลัง เสียงดังระงมจากป

แรงที่จะวิ่งด้วยตนเองได้ เกิดอ

่อย พ้นประตูจวนไป

ับแ

่แรงที่จะก้าวนางก็ยังไม่มี แล้วจะประสาอ

ษบนหลังม้าสวมหน้ากากสีเงินตรงเข้าม

ดหรือว่าจะสู้ฝีเท้าม้า ไม่นานตัวของนางก็ลอย ถูกหิ้วขึ้นม้าพร

าการ หากเปิ่นหวางใช

ี ทั้งยังไม่พ้นคำว่าบรรณาการ ชีวิตช่างบัดซบสิ้น

ดังขึ้น “เจ้ายอมร

างจะไม่ยอมให้เขาลา