เพ่ยลู่เสียน สาวใช้อุ่นเตียง จวนนายอำเภอซ่ง

นตามลำดับ บางช่วงจังหวะก็ลงจากเกวียนลงมาเดิ

่เสียนนั้นยิ่งได้ยินก็รู้สึกว่าไพเร

็น ชื่อเสียงเรียงนามก็ยังไม่รู้จัก คน

ว “ไม่มีสกุลหรืออย่างไร เ

ช่วยเหลือวัดเล็ก ๆ น้อย ๆ แลกอาหาร จนกระท

พวกขี้ระแวง แถมไม่ใช่คนแก่ที่หลอกง่าย ก็ทำหน้าไม่เช

ต้องไปอาศัยว

น้านั้นดูภูมิอกภูมิใจที่ได้ชวน ก่อนจะนึกได้

ม่ได้ ๆ” เกาหลุนเผยส่ายหน้าพูดกับตัวเองหลายครั้ง ก่อนท

อถึงกับอ้าปากกว้าง เพราะว่าเกาหลุนเผยดันบอ

นายท่านหรอกขอรับ” เสียงแหลมพยายามกดต่ำแหบเลยเบากว่าปกติ และคงเพ

ยลู่เสียนหันไปมองผู้ช่วย บ่าวที่ชื่อชุนเว่ยถ

ากไปนอนวัดเช่นเดียวกับนาง เอาเถอะ วันข้างหน้าอา

เมื่อเดินถึงประตูเมืองกลับพบว่าด้านนอกนั้นมีกลุ่มคนจำนวน

งให้ปิดประตูเมือง ห้ามผู้ใดเข้

ยินก็ร้อนใจ หากไม่ได้เข้าเมืองแล้วจะดำเนินการ

ะบาดกำลังแพร่กระจาย” พอคนผู้นั้นพูดจบ คนด้านหน้าไม่ก

้งเข็นทั้งลากให้ห่างกลุ่มคน ทั้งฝ่าคนที่กำลังวิ่งอย่างอลหม่าน จนกระทั่งได้ที่หลบใกล้กำแพงเมืองฝั่งตะวันออกใต้ต

้านตาดำ ๆ ได้ลงคอ” เกาหลุนเผยด่าบุตรชายไปอี

าประตูทีสิ ว่าบิ

่าจะไม่พึ่งบุตรชาย แต่พอมาตอนนี

ข้ายังไม

มาตอนนี้ไม่อยากตายอีก เขาเอาใจนายตนไม่ถูกแล้วแต่กระ

่อยว่าบิดาเขามารออยู

ทันที แถมยังไล่ให้ชุนเว่ยไปไกล ๆ อีก สองมือก็ปิดปากตัว

คนก็ล้มฟุบไปหลายคนจนเขาเองก็หว

ที่กำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากโรคระบาดนี้ให้ได้ หันมองรอบด้าน ทั้งคนแก่ ลูกเด็กเล็กแ

ก็ต้องข้ามกำแพ

ะปีนขึ้นไป?” สีหน้าจริงจังนั้นมอ

ูใส่ตาย” คนอะไรสมองเท่ามด พูดไปก็บ่นในใจไป พลางหันมองรอบกาย ก่อนจะเง

่อไฟให้

ากจะถาม แต่เพ่ยลู่เสียน

้านบน จากนั้นก็สั่ง “พาเกวียนเข้าไปใกล้ประตูเมืองให้ได้มากท

มหมาย แต่ก็ถูกพามายังด้านนอกกำแพงเมืองทันที ทหารที่เฝ้าอยู่พอเห

สียงอื้ออึงดังขึ้นมา พร้อมกับผู้คนที่วิ่งมายังประตูเมือง ทหารผู้นั้นถึงกับอ้าปากค้า

ตูนั้น เขาก็รีบพยุงเกาหลุนเผยลง แล้วเดินแกมวิ่งเข้าด้านใน พอหันมองด้านหลังก็เห็นผู้คนกำลังพย

งวัดร้างทางตะวันออกของเมือง รอข้าอยู่ท

มีราคานั้นก่อนหยิบมาคลุมตัวเองเอาไว้ จากน

ามมานั้นมองเห็นจังหวะก็รีบวิ่งเข้าไป แต่กลั

้หมด” น้ำเสียงทหารผู้นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่จะพ่นคำออกมาอีก “ข้าหูเจี่ย

นางถูกหูเจี่ยพาไปที่จวนนายอำเภอ แน่

ถึงวัยปักปิ่นแล้วบิดามารดาก็เก็บนางเอาไว้ในจวนไม่ให้ออกไปไหนอี

่เสียนก็คิดว่าเรื่องพวกนั้นล้วนไร้สาระจริง ๆ เมื่อคิดไ

่งที่โต๊ะ จากนั้นก็เคาะไม้แล้วถาม “เจ้าใช่หรือ

มเมื่อเงยหน้าก็พบว่า เกาฟงเสินมีสีหน้าไม่พอใจอย่าง

าให้คุกเข่าดังเดิม แต่เกาฟงเสินนั้นมีแววตาตื่นตระหนกขึ้น เขารีบยกมือห

นจิ้งจอกน

พ่ยลู่เสียนได้ทีก็อาศัยบารมีบิดา

เกาฟงเสินรีบดึงออกมาดูแล้วสำรวจไปยังชายเส

องเจ้

นเกาหลุ