icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวาทรัก อสูรร้าย

บทที่ 9 9

จำนวนคำ:1475    |    อัปเดตเมื่อ:20/10/2024

งเดือ

อนุบาลแห่งหนึ่

หนูน้อยวัยห้าขวบเอ่ยบอกทาเคชิซึ่งเป็นลุงแท้ๆ ที่มัวแต่เสริมหล่ออย

ทิวลิปแสนสวยหนึ่งดอกที่เขาต้องนำมามอบให้กับหญิงสาวที่เขาแอบหลงรักทุกครั้งที่มาส่งหลานสาว แม้รู้ดีว่าคุณครูสอนอนุบาลนามว่าทามะโกะจะ

งหล่อที่สุดเลย” หนูน้อ

ย็นนี้ลุงพาไปทานไอติมอ

คุณครูด้วยใช่มั้ยคะ?”

ุงเหี่ยวเฉามากเลยรู้มั้ย อยากเห็นหน้าคุณครูแสนสวยของหลานเต็มทนแล้ว” เขาพูดขณะจูงมื

าวแสนสวย ก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อเล่นกับเพื่อนๆ ตา

มแบบฉบับของคนญี่ปุ่น ก่อนจะส่งดอกทิวลิปญี่ปุ่นให

ายหนุ่มมีให้ ถึงแม้ว่าคุณครูสาวจะบอกกับเขาแล้วว่า เธอนั้นมีคู่หมั้นแล้วกำลังจะแต่งงานใน

ะยังไม่ได้แต่งงาน ผมถือ

ไปว่า อย่าได้พยายามเลยเพราะเรื่องที่เขาคาดคิดไว้มันเป็นไปไม่ได้ หญิงสาวหาได้มีใจ

ง หนึ่งเดือนที่เขาไม่ได้เห็นใบหน้าหวานๆ รอยยิ้มสวยๆ ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ เสียงหวานใสที่เขาแสน

คชิมาส่งชิสุกะเลย?” เธอถามแก้เข

าที่นี่ ผมคิดถึงคุณทามะโกะมากเลย นะครับ” ทรรศิกายิ้มเขินเมื่อได้ยินคำพูดตรงๆ ของชายหนุ่ม หากเธอ

ณนะคะสำหรั

ว่าคุณทามะโกะว่างหรือเปล่าครับ?” ทาเคชิเอ่ยปากชวนทรรศิกาเพื่อไม่ให้เ

ีกฝ่ายยิ้มหน้าบานเหมือนจานดาวเท

นะครับ ถ้าอย่างนั้

จากการทำงานของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เป็นหนึ่งเดือนที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเธอ ไม่ได้เห็นรอยยิ้ม ไม่ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ใครจะไปรู้ว่าหัวใจของทาเคชิเกิดความเหงา หนาวเหน็บจนบางครั้งเขาแทบจะทานทนไม่ไหว แต

ึงคุณทามะโก

ื้นที่ของบ้านโรยด้วยเข็มแหลมคมที่คอยทิ่มตำเวลาเขาก้าวเดิน ความเจ็บปวด ความเสียใจ ประดังเข้ามาในหัวใจของเรียว ไม่ว่าจะมองไปทางไหนของบ้าน ภาพของสุชาลิ

ยทันทีเพื่อไปร่วมพิธีฌาปนกิจศพของสุชาลินีคนรักสาว ตามประเพณีของคนไทยตามความตั้งใจของเธอที่บอกเขาเสมอว่า หากเธอจบช

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวาทรัก อสูรร้าย
สวาทรัก อสูรร้าย
“"คนอย่างเธอความเจ็บปวดแค่นี้มันยังน้อยเกินไป เธอต้องเจ็บเหมือนกับที่มินามิเจ็บ และต้องเจ็บยิ่งกว่าหลายร้อยเท่า ฉันจะทำให้เธอตายอย่างช้าๆ แต่ทุกข์ทรมานแสนสาหัส เธอจะไม่ได้ยินหรือสัมผัสกับความอ่อนโยนเมตตาจากฉัน สิ่งที่ฉันจะมอบให้เธอมีเพียงความเกลียดชังเท่านั้น จำใส่กะโหลกไว้" เรียวเหวี่ยงร่างงามไปที่เตียงนอนอย่างแรง มือหนาจับที่ข้อเท้าของเธอไว้แน่นเมื่อรู้ว่าเธอกำลังกระเถิบตัวหนี "หนีสิ หนีเลย ถ้าเธอหนี คนที่ตายเป็นคนแรกคือแม่ของเธอ ฉันจะให้แม่เธอตายเหมือนหมูเหมือนหมาข้างถนน เหมือนกับที่เธอฆ่าแม่ของฉัน" ดวงตาเขาเปล่งแสงแรงกล้าของความอาฆาต เมื่อนึกถึงข้อนี้อยากจะฆ่าหญิงสาวตรงหน้าให้ตายตามมารดาและคนที่เขารัก แต่ความตายอาจจะไม่ทำให้เขาสะใจ นอกจากกระกระทำต่อไปนี้ที่สะใจเขามากที่สุด ทรรศิกาหยุดดิ้นรนขัดขืน เขาจึงปล่อยข้อเท้าของเธอให้เป็นอิสระ จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าต่อหน้าเธอ ความกลัวเริ่มเกาะกินจิตใจของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ อยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ แต่เมื่อนึกถึงมารดา ทำให้เธอก้มหน้ารับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น เรื่องที่คุณน่าจะสน”