ลวงรักสามีตัวร้าย

วันวิวาห์ ชื่อของเธอมีความหมายถึงวันแต่งงานของวงศ์ตระกูล เชื่อได้เลยว่าเป็นวันที่ผู้หญิงหลายๆ คนอยากจะมีวันนั้นสักครั้งในชีวิตเช่นเดียวกับเธอ และวันวิวาห์ในชีวิตจริงของเธอก็อยากจะมีขึ้นกับผู้ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น อาจจะเป็นวิธีคิดแบบผู้หญิงหัวโบราณแต่เธอก็ยึดมั่นถือมั่นในความคิดแบบนั้นมาโดยตลอด

แม้ครอบครัวจะหาใครมาให้ดูตัวทำความรู้จักไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็ไม่คิดที่จะตกลงปลงใจคบกับใครหากไม่เห็นความเป็นไปได้ว่าจะคบกันถึงวันแต่งงานและใช้ชีวิตไปด้วยกันได้ตลอดจริงๆ จนงานวันเกิดอายุครบ 26 ปี เธอก็ได้เจอกับใครคนนั้น คนที่เธอเห็นเพียงแวบแรกก็รู้ว่าเขาคือคนที่เธอกำลังรอ เขามีชื่อว่าดาเนียลเล นักธุรกิจหนุ่มชาวอิตาลีที่รับสืบทอดกิจการเป็นเจ้าของบริษัทผลิตรถยนต์หรูในอิตาลีแทนคนพ่อและแม่ที่เสียและกอบกุมธุรกิจอีกหลายอย่างในมือ

คราแรกที่รู้ว่าเขาสนใจเธอจากปากของพี่ชายก็ดีใจจนแทบอยากจะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไม่ห่วงคำว่ากุลสตรี ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้เขาได้มาเป็นเพื่อนทางธุรกิจกับพี่ชายของเธอ และขอบคุณโชคชะตาที่นำพาคนที่เธอเฝ้ารอให้ได้มาพบกันเสียทีหลังจากเพื่อนฝูงต่างก็มีคู่หรือแต่งงานมีลูกกันไปแล้ว

เมื่อได้พบกับนักธุรกิจหนุ่มตาน้ำข้าวแสนสุขุมได้เพียงวันเดียวเขาก็ขอเธอเป็นแฟนจากนั้นก็บินเที่ยวไปเทียวมาหาเธออยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ทำการเซอร์ไพรซ์ของเธอแต่งงานบนเครื่องบินส่วนตัว

เธอตอบตกลงในทันทีเพราะก่อนหน้ารู้สึกว่าเขาและเธอช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ประกอบกับความอยากจะเป็นแม่คนเพราะเห็นเพื่อนมีลูกสาวลูกชายน่ารักน่าชังเลยอยากจะมีบ้าง ชีวิตของเธอหลังแต่งก็ได้ย้ายไปอยู่ที่อิตาลี

ชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายมีเรื่องง้องอนตามประสา และอุปสรรคที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวบ้าง จนกระทั่งหลังการแต่งงานผ่านพ้นไปไม่เท่าไหร่ จู่ๆ เธอก็ได้ล่วงรู้ว่าความรู้สึกโชคดีที่เจอผู้ชายดีๆ มันเป็นเรื่องจอมปลอมหมดทั้งสิ้น ความหวังที่อยากจะแต่งงานเพียงครั้งเดียวและอยู่กับสามีคนเดียวไปจนตายก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

หญิงสาวหน้าสวยตาคมในชุดเดรสราคาแพงสีฟ้าอ่อนลูกสาวเจ้าของแบรนด์เครื่องเพชรชั้นนำของประเทศขับรถยนต์สีขาวคันหรูมายังบ้านพักตากอากาศของเพื่อนรักที่เขาใหญ่ เธอจอดรถที่หน้าบ้านสองชั้นหลังใหญ่สไตล์ยุโรปได้ก็รีบหยิบทิชชู่ซับน้ำตาแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะลงจากรถแล้วหิ้วของพะรุงพะรังเดินไปหาพิมริตาที่สวนอังกฤษที่หลังบ้านทันที ซึ่งตอนนี้พิมริตาพร้อมสามีและลูกน้อยวัยสองขวบกว่าก็เตรียมต้อนรับเธออยู่ก่อนหน้าแล้ว

“ย้า วิง ยี่...” เด็กหญิงพราวจันทร์ในชุดกระโปรงเจ้าหญิงเงือกน้อยฟูฟ่องวิ่งตัวป้อมไปหาวันวิวาห์ ด้วยรู้ว่าหากคนเป็นน้ามาหาจะต้องมีของอร่อยมาฝากทุกครั้ง

วันวิวาห์ทิ้งของในมือลงกับพื้นหญ้าโผเข้ารวบอุ้มเจ้าก้อนกลมมากอดหอมให้ชื่นใจ ฟอด ฟอด “ไงจ๊ะเจ้าก้อนของน้า คิดถึงหนูที่สุดเลยรู้ไหม”

“คิ ถุง”

“เราคิดถึงกันมากใช่ไหมคะ ไปอยู่กับน้าไหม?”

“ห้ามขโมยลูกผมครับ” ภูตะวันรีบปรามวันวิวาห์ เพราะทุกครั้งที่หญิงสามมาหาลูกเขาทีไรเป็นต้องหาโอกาสขโมยลูกเขาไปทุกที

“แล้วที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญอะไรเหรอ” พิมริตาโพล่งคำถามเป็นคำทักทายเมื่อเจอหน้าวันวิวาห์ ด้วยเมื่อตอนที่คุยโทรศัพท์กันน้ำเสียงของวันวิวาห์ไม่ค่อยสู้ดีนัก

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่เริ่มสลดลง “ฉันเลิกกับคุณเลแล้ว” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยจบน้ำตาเจ้ากรรมก็ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้ม

ย้อนกลับไปถึงเรื่องราวก่อนหน้า

ณ งานวันเกิดของวันวิวาห์ คุณหนูไฮโซหน้าสวยลูกสาวเจ้าของแบรนด์เครื่องเพชรชั้นนำของประเทศ วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิด26ปีเต็มของเธอ วันวิวาห์เลือกที่จะจัดงานที่สวนหลังบ้านเป็นงานเล็กๆ แขกเหรื่อที่มาส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเมื่อสมัยเรียนและญาติผู้ใหญ่ที่สนิท

“ริตา” หญิงสาวหน้าสวยหวานเจ้าของวันเกิดในชุดมินิเดรสเดรสเกาะอกสีชมพูรัดรูปปล่อยผมลอนฟาร่ายาวสยายแต่งหน้าเบาๆ รีบกระโดดโบกไม้โบกมือเมื่อเห็นเพื่อนสนิทกำลังเดินเข้ามาที่หน้างาน

“สุขสันต์วันเกิดนะวินนี่ ขอให้มีแฟนกับเค้าซะทีนะ” พิมริตายื่นของขวัญวันเกิดให้กับเพื่อนรัก ก่อนจะเข้าไปกอดและอวยพรให้เพื่อนของเธอได้เจอคนที่ถูกตาดั่งใจหมายเสียที

“สมพรปากนะริตา ยัยหนูกับคุณภูล่ะ” ชะเง้อมองอย่างมีความหวังเพราะคิดถึงหลานสาวตัวกลม อยากกอดอยากฟัดยัยหนูพราวจันทร์จนใจจะขาด หากไม่ติดว่าเธอจะต้องช่วยงานพี่ชายจนยุ่งหัวหมุนคงได้เข้าไปหายัยหนูพราวจันทร์ที่บ้านของพิมริตาทุกวันแน่

“ยัยหนูไม่สบายฉันก็เลยต้องมาคนเดียว”

“หลานฉันเป็นอะไรมากไหมเนี่ย” วันวิวาห์หน้าเสียกะทันหัน

“เป็นไข้หวัดธรรมดาน่ะ หมอบอกว่าช่วงนี้จะเป็นบ่อยแต่จะมีภูมิคุ้มโรคหวัดมากขึ้น”

“ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว หนูนากับเมอยู่ที่ซุ้มริมน้ำสักพักแล้ว แกไปหาสองคนนั้นก่อนนะเดี๋ยวฉันรับแขกอีกแป๊ปเดียวจะเข้าไปหา”

“โอเค”

ยิ้มร่ามองตามหลังเพื่อนรักจนสุดลูกตาจังหวะที่หันกลับมาหน้างานสายตาก็ไปสบอยู่กับใครบางคน ชายหนุ่มตาน้ำข้าวที่เดินตามหลังพี่ชายของเธอเข้ามามีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอย่างกับฟ้าประธาน ความหล่อของเขาแผลงฤทธิ์ทำเธอตัวชาวาบแทบจะลืมหายใจไปชั่วขณะ เขาเป็นใครกัน? มาพร้อมกับพี่ชายของเธอได้อย่างไร

“วินนี่ นี่เลเพื่อนพี่” วายุภัคเอ่ยแนะนำตัวเพื่อนร่วมธุรกิจคนใหม่ให้น้องสาวตนได้รู้จักเพราะอีกหน่อยก็ต้องทำงานร่วมกัน

วันวิวาห์พอจะหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงของพี่ชาย “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“เช่นกันครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกที่ออกเสียงภาษาไทยได้ชัดแจ๋วทำหญิงสาวรู้สึกขวยเขินจนหน้าแดงเพียงแค่ประโยคเดียวที่ทักทาย

“พี่ขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะ”

“ค่ะ” ค้อมหัวเล็กน้อยให้ทั้งสองหนุ่มเดินผ่าน

หอม หอม กลิ่นตัวโคตรหอมเลย ครุ่นคิดพร้อมยกมือกุมหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอกหลังจากชายหนุ่มตาน้ำข้าวเดินผ่านไปไม่กี่วินาที ใช่เลย เขาคือคนที่เธอตามหา คิดได้ดังนั้นก็หันกลับไปมองเขาอีกรอบ

อ๊าย... เขาหันมาสบตากับเราอีกครั้งงั้นเหรอ ใบหน้าสวยแดงก่ำฉีกยิ้มอ่อนพร้อมค้อมหัวให้คนที่หันมาส่งยิ้มให้อีกครั้ง หลังจากเขาหันหลังไปแล้วเธอจึงหันกลับมาเงยหน้ามองฟ้าสูดหายใจเขาสงบสติ ไม่เคยเลยสักครั้งที่หัวใจของเธอจะเต้นแรงเมื่อเห็นผู้ชายคนไหน นางฟ้าเจ้าขา ขอล่ะ ขอให้เค้าโสดนะเจ้าคะ