สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่

เพียงคนเดีย

ี่ดินหลังเขาวั้งซานกู่ เขาคิดมาตลอดทางแล้วว่าหากทำเป็นรีสอร์ทปรับสภาพพื้นที่กันดารเปลี่ยวผู้

อยู่ที่โต๊ะอาหาร ฝ่ายคุณย่าเมื่อเห็นว่าหลานชายสุดที่รักได้ก

ปรดไว้ให้เยอะเลย มีแต่ของที่หลานชอบทั้ง

องหญิงชราปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น เธอย้อนคิดดูว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้มานั่งทานข้าวเย็นกับเธอแบบนี้ แม้ว่าในทุก ๆ วันหญิงชราจะเตรียมอาหารจานโปรดไว้

โดนใครประทับตรามา ใครก

ปจัดการให้

ลนะซี ยอดเ

อ...ชาวบ้านที่คุณย่าให้เช่าเป็นที่พักพิงราคาหนึ่งตำลึงต่อเดือนพวกนั้น ผมได้ออกคำสั่งให้ผู้ดูแลไล่ให้ไปหาที่อยู่ใหม่แล้ว แต่ผ

แล้วครุ่นคิดบางอย่างพิจารณาถี่ถ้ว

จะไม่ไปพูด

้า

งนั้นด้วย หากไล่ชาวบ้านไป

รับ ถ้าไม่ให้ผมขาย...ครับผมเข้าใจ

ะว่าในเมื่อคุณย่าไม่ให้ตนขายตนก็จะเอามาทำเป็นรีสอร์ทเพื่อหาผลประโยชน์เสียเอง ต่อให้ได้ผลประกอบการน้อยนิดก็ยังด

ไปอยู่ที่ไหน พวกเ

มวดคิ้วหากันจนแน่น สีหน้าบ่ง

รกุศลอย

ไร้บ้านว่า

่เห็นจะมีเหตุผลอะไรที่เขาต้องสงสารเลย เขาคิดพล

ไมผมต้องให้อาศัยอยู่ในที่ดินของผมโดยไร้ผลประโยชน์

นที่เข้าพักก็จะมีแต่เหล่าคนรวยมาพักผ่อน ถ้าพวกเขามาเห็นทัศ

ยิ้มอ่อนละมุนให้แทนคำตอบ นั่นหมายความว่าถึงอย่างไ

ึงไม่อยากโต้แย้งกับคุณย่าอีก เขาจำใจยอมฟังคำคุณย่าเพราะกลัวว่าโรคประจำตัวคุณย่าจะกำเริบ อีกอย่างตัวเ

งียบ ๆ คุณย่าสังเกตอาการหลานชายพอจะเข้าใจความคิดเด็

่พวกเขาไม่ได้โชคดีเหมือนตระกูลลู่ พวกเขายากจนและไม่สามารถตั้งหลักปักฐานในที่ดี ๆ กว่านั้นได้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหยิบจับสิ่งใดแล้วประสบผลสำเร็จไปเสียหมดนะอากัง เราเองยังไม่ได้ขัดสนเงินทองถึงขนาดจะ

เปี่ยม ทำให้ชายหนุ่มยอมเห็นด้วยแม้ว่าจะไม่เต็มร้อยก็ตาม แต่นี่ก็มากพอจ

คตเป็นสิ่งไม่แน่นอน คุณย่าไม่ได้อยู่ค้ำ

ดร้าวในทุกอณูส่วนของกล้ามเนื้อ ความเครียดของวันค่อย ๆ จางหายไปกับหยดน้ำที่กระทบลงมาบนเรือนร่าง ตอนนี้คน

ัญเธอจะหายโก

หวังจะง้อให้เธอหายโกรธ ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเขานั้นรักลี่อินมากเพียงใด ที่พูดทำร้าย

ู๊ด ตู

หลายครั้ง เขารอคอยจะได้ยิน

ิ

อยากจะโทร.ซ้ำแค่ไหนเขาก็สงวนท่าทีไม่ทำตามใจตนเพราะกลัวเสียหน้า ฉางกังไม่ชอบความรู้สึกที่ตนต้องเป็นฝ่ายว

มคิดอะไรบางอย่างฉางกังเลือกที่จะลุกจากเตียง เดินไปหยิบกุญแจตู้เซฟแล้วเข้าไปอีกห้องหนึ่ง เขาเสียบลูกกุญแจ หมุนร

ังเขาวั้งซานกู่ออกมา ดวงตาคมกวาดดูข้อความที่ถูกพิมพ์

ินผืนงามนี้ลงนามชื่

บผ่าเถอะ! ทำอะไ

้อ.

ำขึ้นมาจากไม้ฉลุลวดลายโบราณบุปผาแย้มกลีบ ให้เรียกว่าหีบไม้ขนาดเล็กน่าจะเหมาะกว่า ฉางกังจำได้เลือนรา

เจ้าตัวแล้วนั้น เขารีบเก็บเอกสารโฉนดที่ดินไว้ตา

มีค่ามากแน่ ๆ คุ

กันแน่ เหตุใดคุณย่าถึงหวงหีบนี้กว่าสมบัติชิ้นอื่น ๆ ตอนนี้อาจเป็นโอกาสเหมาะที่จะได้ร

อที่จะเปิดมันออก จู่ ๆ บังเกิดความรู้สึกหนึ่ง

ได้ทุกสิ่ง เขามุ่งมั่นใช้กำลังที่มีพยายามเปิดฝ

ากขนาดนี้ก

รอบตัวเขาก็มีแสงสว่างจ้าจนทำให้ดวงตาบอดแสงไปชั่วขณะ ในหัวโคลงเคลงเหมือนบ้านหมุน