สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่

ฝันที่เ

ะคุณนั่นแหละที

ือนกัน ทำไมมาโทษว่าเ

ของคุณ หากคุณดูแลลูกใ

ท่าที่จะทำได้ ฉันเอง

ื่อ ฉางเ

าะกัน ฝันร้า

งคนนั้นตายเป็นผีไปนานแล้วก็

ะ ฝัน ฝ

ย ทุกอย่างเขาจดจำได้หมด เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงถือวิสาสะเปิดกล่องไม้โบรา

เมื่อครู่นี้พ่อและแม

ตาย…ฉาง

มมึนงงสับสนให้ฉา

อีก ในเมื่อเขาเป็นทายาทเพ

ลือนรางไปยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มพยายามจะเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้

ึ่

ณวางอยู่ข้างกาย แต่ว่าหีบใบนั้นได้ปิดสนิทไปแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าเขายังไ

ใครคือ

งกังเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นจริง มันเป็นเรื่องจริงที่เขาเคยประสบพบเจอมากับตัวเอง แต่ไม

ายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก่อนหน้านั้นทั้งสองไม่ค่อยลงรอยกันเท่าใดนัก ทุก ๆ วันแม่จะด่าทอพ่

กลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าเสียงที่ได้ยินคืออะไรกันแน่ มวลเหตุที่เขายังไม่รู้สึกกระจ่างแจ้งจะได้ถูกเปิดผนึกออกเสียที ทว

่องกระทบกับโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียง ชายหนุ่มไล่ระดับสายตาไปเรื่อย ไม่นานนิ้วมือเรียวก็ยื่นออกมาค

คิดถึงจะตา

ผิด น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะโทร.ซ้ำ

ิญว่ามีสายเรียกเข้าดังขึ้นก่อน ฉางกังยกหน้า

ีอ

ทางด้านเข่อซิงเองพอได้ยินเสียงของผู้เป็นนายก็

ดิ์ครับท่

แค่นี้ฉันเ

้านอย่างปลอดภัย ท่านประธานไม่ต้องห่วงนะครับ คุณลี่อินดูจะโมโห

อ

าปลอบประโลมเจ้านายทุกรูปแบบ ขนาดวันนี้เป็นวันหยุดยังขยันตื่นมายุ่งเรื่องคนอื่นแต่เช้าตรู่ เข่อซิงรู้หน้าที่ตนเอง

ู้ว่าชายหนุ่มนึกอะไรอยู่ เมื่อจัดการธุระส่วนตัวตนเองจนเสร็จสิ้นหลังมื้ออาหารเช้าเขาได้ถือหนังสือพิมพ์ที่มีเนื้อหา

างจากต้นเทียนไถ่เอ่อร์ลี่ไปไม่ถึงสามสิบก้าวคือต้นท้อ คุณย่ามักมีความเชื่อเกี่ยวกับต้นท้อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ สามารถปัดเป่าสิ่งชั

ี่มันยังเป็นเบี้ยเล็ก ๆ ฉางกังอายุแค่สิบหนาว ปัจจุบันนี้เขาอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว คิดมาถึงตอนนี้หว่างคิ้วของชาย

หึ คุณย่าก็งมงายใช่เล่น ไม่ส

ริ่มก้าวเข้าหาต้นท้อทีละ

ึ่

อ

ป

สิบ

กต้อง! มีบางอ

จียนออกมา เมื่อสิบกว่าปีก่อนที่ตรงนี้ไม่ใช่สวนหย่อม เขาจำได้ดีว่าตอนเป็นเด็กไม่เคยได้ว

ะว่ายน้ำตรงนี้แล้ว

ไรขึ้น

ร่วงหล่นลอยเคว้งกลางอากาศ ภาพเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นจริง ไม

งช้า ๆ พลันบังเกิดเส

่ฉาง

้นหูยิ่งนัก ทว่าฉางกังต้องสะดุ้งตกใจสุด

ายลู่

นเกือบสี่สิบปี ยามนี้เขาได้กลายเป็นชายชราที่คุณย่ายังคงชุบเลี้ยงไว้เช่นเคย ความมีเมตตาของคุณย่าทำให้บริวารร

บ้าน

าทำอะไรที่น

น์ฉางกังก็จะอยู่ในยิมออกกำลังกายที่สร้างแยกจากตัวอาคารหลัก หรือไม่ก็ใช้ประโยชน์จากคฤหาสน์หลังโ

งียบ ๆ อ่านหนังสือ เอ่อ…

มอะไรหร

แต่ก่อนคือสระว่าย

ลี่ยนไปในบัดดล ชายชรารีบก้มหน้าหลบตาไม่กล้าตอบคำถาม ลู่ฉาง

นเอง ผมจะต้องจำผิดไปแน่ ๆ บ้านเ

จิ้งแล้วสีหน้ายิ้มแย้มของฉางกังก็กลับมาเป็นเรียบตึงดังเดิม หว่างคิ้วของเขายังรู้สึกร้อนวูบว

ิเวณนี้ก็ต้องเคยเป็นสระว่ายน้ำมาก่อนอย่างแน่นอน ความทรงจำที่ขาดหายไปบางช่วงบางตอน สิ่งที่ลืมเลื