นิยายเรื่องนี้ เป็นข้าที่เขียน!

วนซ

จับจ้องอนุของตนเองจนกระทั่งใบหน้า

ีรอยแผลอันเกิดจากการวิ่งหนีโดยที่นางไม่ได้สวมรองเท้า และบัดนี้เขาก็สั่งให้บ่าวไพร่ใน

ให้ช่วยนางหลบหนี จื่อเม่ยตัวสั่นเมื่อเห็นเลือดของพวกเขาไหลนองพื้

าวไพร่ล้วนจับจ้องด้วยความรู้สึกหวาดกลัว นี่ย่อมเป็นการป่าวประกาศให้รู้กัน

ั้นไปสิ ไป! วิ่งไปหาควา

เม่ยได้แต่นั่งตัวสั่นด้

ุกคนไม่รู้ว่าอนุจื่อทำความผิดอันใดกันแน่จึงทำให้ซี

บมีชู้แล้วคิดหนีไปพร้อมกับบุรุษผู้นั้น บ้างก็ว่านางคือสายลั

ยจะกินเลือดกินเนื

็เดินไปหยุดยืนกลางลาน

กล้าแพร่งพรายแม้แต่น้อย โทษคือตัดลิ้นแล้วตัดมือตัดเท้าโยนทิ้งให้สัตว์แทะในป่า จำไว้

งเงยหน้าขึ้นมองต่างคนต่างเดินเร็วห

นก็เดินมาแบกร่างเล็กของจื่อเม่ยที่

ผ้าเต็มไปด้วยเลือดและสิ่งสกปรกเพราะนางอาศัยรถขนข

กสั่น เอ่ย

ช่นาง ปล่อยข้าไปเถิด หรือไม่ท่

างแรงพร้อมกับบีบจนกระ

ยาพิษทำให้เจ้าตายไม่ได้เช

จะทำอ

ยังมีน้ำที่เขาเพิ่งอาบอยู่จนเต็ม ซีเฉินไม่พูดมากความ

ต ทรมานเจียนคลั่งกระทั่งน้ำกระเซ็นแตกกระจาย สองมื

่งหัวสมองคล้ายจะว่างเปล่า

เขาไม่ให้โอกาสนางได้สูดลมหายใจอีกครั

มานอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นจากนั้น

้สึกเหมือนว่าตนเองได้ตายไปแล้ว

าตัวรอดของนางเช่นน

ี้ของเจ้าทำให้ข้าขบขันเสียจริง เมื่อสักค

ปียกปอนของนางมาตามพื้นจนเปียกเป็นทางยาวในข

พัดเข้ามาแล้วโยนนางไว้ที่หน้าปร

ัวงอราวกับกุ้งสุกพร้อมกับสะอื้น สองมือเรียว

ังเอ่ยน้ำเ

าให้หัก จากนั้นก็ควักลูกตาเจ้าเสีย คืนนี้ก็

ม่ยเอ

่าไม่ใช่ข้า

าราวกับจะบอกว่า นางก

ะปฏิเสธความผิด ที่ผ่านมาข้าถนอมเจ้าเพียงใดเจ้ากลับไม่เคยพอ จิตใจโสมมต่ำช้าโหยหาบุรุษอื่นทั้ง ๆ ที่เป็นอนุ

ด้แต่เอ่ยเบา ๆ ท่ามกลางความหนาวเหน

อยดูเถอะ ข้าจะ

ติมาอยู่ในร่างของตัวประกอบในนิยายที่ตัวเองเข

ตัว ตอนนี้ยังไม่กล้าขยับไปไหนเ

เม่ยสร้างขึ้นมาเอง ดังนั้นเขาสามารถทำ

ต้องเขียนตัวร้ายที