สยบรักดวงใจท่านอ๋อง

บทที่ 9 พักรักษาตัว

จำนวนคำ:1834 | อัปเดตเมื่อ：18/01/2025

่งเกือบหายเป็นปกติ ไม่น่าเชื่อว่าสาวใช้ธรรมดาผู้หนึ่งจะสามารถรักษาเขาจนหายได้ ทักษะขอ

ถึงสองครั้ง แต่เขาก็สามารถหลบซ่อนหูตาของทหารเหล่านั้นมาได้ กระทั่งสตรีตาบ

งก็จะกลับมาบ้านพร้อมกับปิ่นโตเถาหนึ่งจากนั้นก็รีบเร่งกลับไปทำงานต่อ ระยะทางจากจวนเจ้าเมืองกลับมายังที่พักไม่ได้ใ

ห้เขาส่วนตนเองนอนขดบนพื้นหนาวสั่นทุกคืน นางกล่าวว่าต้องการให้เขาหายป่วยไว ๆ และรีบไปจาก

ือจากผู้อื่น นางยินยอมเดินทางไปกลับจวนเจ้าเมืองเพื่อดูแลมารดาด้วยตนเอง ภายนอกดูเหมือนแข็งกร

ู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย ตอนนี้ภายในเรือนไม่มีใครอื่นเนื่องจากสตรีตาบอดยังคงรับลมอยู่ที่ม้

ไร” เขาเอ่

ผยพวกเราก็รีบเคลื่อนไหวจากมาอย่างรวดเร็ว ทำให้คนของเจ้าเมืองหยางซูไม่อาจติดตามได้ทั

ับได้ของสิ่งนี้มาแทน ล้วนไม่เสียเปล่า” ร่างสูงสง่าก

ูจับจ้องม้วนกระดาษในมื

ม่ต้องลงแรงใด ๆ” มุมปากที่แสดงออกอย่างเฉยเ

้นฝูเห็นท่าทีผ่อนคลายของฉวีอวี่เ

อาจทำอะไรข้าได้ เพียงแต่...หลังจากกลับไปข

วความเคลื่อนไหวของพวกเราให้กับศัตรู

ื่อนไหวต่าง ๆ ให้กับศัตรู หยางซูเป็นเมืองใหญ่มีการป้องกันแน่นหนา การลอบเข้ามามิใช่เรื่องง่าย แต่พวกเรากลับสามารถลอบเข้าไปใน

ทุเต็มที แม้กองทัพจะบุกประชิดแคว้นฉีและสามารถตีเมืองแถบชายแดนไปได้หลายเมืองต

ศัตรู หากการเคลื่อนไหวถูกเปิดเผยก็

ันและถูกข้าหยิบฉวยของสิ่งนี้ออกมาได้ ส่วนคนที่ต้องการเล่นงานข้า...พวกมันระมัดระวังป้องกันตัวเป็นอย่าง

หรือข

กันเมือง เป็นข้าตัดสินใจเองโดยพลก

ลับกันแล้วหรือไม่ขอรับ” เจิ้นฝูเอ่ยถามก่อนจะมองไปรอบ ๆ สถานที่ซ

กเดินทางมายังเมืองหยางซูแล้ว ในเมื่อมาถึงนี่...ข้าก

นก่อน แม้ไม่ได้เปิดเผยออกมาตรง ๆ แต่นางก็เอ่ยเตือนให้เขารีบจา

? หลี่เฉิงห

กรกับข้าคงมีแค่คนผู้นี้เท่านั

ือยอดเยี่ยม เก่งกาจ สง่างาม ชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือจนถูกผู้คนเรียกขานว่าแม่ทัพน้อย เพียงอายุ 15 ก็ออกทำศึกเคี

ินถูกใส่ร้ายป้ายสีตกตายไปอย่างน่าอนาถ แคว้นฉีค

กใส่ร้าย

้าไปสืบประวัติของสตรีนางนี้เ

ิ้นฝูอึกอัก

ได้ก็ช่

ียงแต่ประวัติของน

ความเ

ว้จบ ฉวีอวี่เซินก็ตกตะลึงไปครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะเงียบไปสักพัก สี

นเล็กน้อยกับคำสั่งนั้น แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

สยบรักดวงใจท่านอ๋อง

จิ่วเชียน โรแมนติก

“'ลู่ซิงเหยียน' ไม่คิดเลยว่าการอาสาช่วยโจรผู้หนึ่งหลบหนีออกจากจวนเจ้าเมืองเพื่อแลกกับชีวิตของตนเองนั้น จะทำให้โชคชะตาของนางผูกติดกับ 'เขา'อย่างไม่มีวันแยกจาก ********************* ลู่ซิงเหยียนทำงานอยู่ภายในจวนเจ้าเมืองหลิวลี่ซือในฐานะสาวใช้ เพื่อสืบหาคนร้ายที่ทำให้ตระกูลลู่ของนางถูกประหารทั้งตระกูล ทว่าวันหนึ่งมีชายชุดดำบุกเข้ามาขโมยของในจวนเจ้าเมือง เพื่อแลกกับชีวิตของตนเอง ลู่ซิงเหยียนจึงอาสาช่วยเหลือโจรผู้นี้หลบหนี นางเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือเขา นอกจากจะไม่ได้รับคำขอบคุณ เขากลับตามตอแย วนเวียนอยู่รอบกายนางเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ไม่รู้เป็นเพราะซาบซึ้งใจหรือชิงชังที่นางบังคับให้เขาหลบซ่อนอยู่ในถังอาจมกันแน่!!! ************************** "หมายความว่าอย่างไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ดวงตาเขียวปัด ฟังจากโทนเสียงคล้ายกับเป็นเสียงคำรามในลำคอเสียมากกว่า ส่วนเจ้าของคำถามบัดนี้จับจ้องสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธจัดจนแทบอยากจะกระโจนเข้ามาบีบคอ "ปัดโธ่ ท่านมีทางเลือกมากนักหรือ นี่เป็นวิธีเดียวที่ข้าคิดได้แล้ว หากอยากหนีออกไปโดยไม่ถูกจับได้ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น" แม้ปากจะกล่าวไปเช่นนั้น แต่ใบหน้ากลับหดเล็กยิ่งกว่าฝ่ามือ ลู่ซิงเหยียนเหลือบมองร่างสูงสลับกับถังไม้ขนาดใหญ่บนรถเข็นที่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลเน่าเหม็น ยามนี้เมื่อเปิดฝาที่ปิดอยู่ออกก็ยิ่งส่งกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนจนรู้สึกคลื่นเหียนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด นางเห็นร่างสูงยืนแข็งค้างอยู่ในเงามืดหลังพุ่มไม้หนาทึบ มือข้างที่จับมีดกำแน่นขึ้นกว่าเดิมจนน่าหวาดหวั่น ท่าทางโกรธจัดของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิต คาดว่าภายในใจตอนนี้คงอยากปาดคอนางแล้วจับหมกลงไปในถังอาจมเป็นแน่ "ข้าจะฆ่าเจ้าซะ" เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ************************************** สวัสดีค่ะ ไรท์กลับมาแล้ววววว เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องยาวนะคะ แนวโรแมนติกดราม่านิดๆ + เกมการเมืองหน่อยๆ ไม่ทะลุมิติ ไม่ย้อนเวลาค่ะ ไม่อิงประวัติศาสตร์และยุคสมัยใดๆ นะคะ ตัวละครและสถานที่เกิดขึ้นจากจินตนาการทั้งหมดของไรท์ค่ะ”