เธอคือลมหายใจของฉัน

ื่น แต่หย่าเสวียนก็ยังไม่ยอมตื่น หว่านหยิงเลยดึงชายเสื้อเสื้อเธอเบา ๆ ยิ่งเธอ

ื่นมองไปทางหว่านหยิงอย่างงง

อง เมื่อหย่าเสวียนมองไปตามที่หว่านหยิงชี้ ก็เห็

องศาสตราจารย์หมิงจื้อ ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังโดนน้ำเย็นสาดม

นหนึ่งของมหาวิทยาลัยนี้ ใครก็ตามที่โดนเขาจับได

ล้วเปิดหนังสือออก เมื่อสถานการณ์กลับสู

รีบหลบสายตาในทันที บ้างก็กลับไปดูหนั

ทุกคนในห้องต่างรู้ดีว่าปร

คนอื่น ๆ ดื่มเหล้า โดดเรียน ปีนกำแ

มงวด และมีการระบุไว้ในคู่มือนักศึกษาว่า ไม่อนุญาต

อน มัดแกละไว้ข้างหลังและทาเล็บสีแดงสด อาจารย์คนอื่น

ากมหาวิทยาลัยนั้น ก็เพราะว

รู้ประวัติของ หย่าเสวียนเป็นอย่างดี เพราะว่าเขาสนิทกับผู้ช่วยจ้ง ผู้ช่วยของหลิงเฉิน แม้แต่หลิงเฉินเองก็เป็นลูกศิษย์ของ

ะเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอ เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอนั่นก็ไม

ยนต้องการอะไร เขารีบพลิกหนังสือไปยังหน้าที่มีคำ

่าเสวียนยิ้มออกมาอย่างพอใจ รอยยิ้มนี้เอง

โต สดใส จมูกโด่งได้รูป และริม

ูปร่างของเธอนั้นไม่ผอมและไม่อ้วน เรียกได้ว่า

ตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยนั้นไ

ัน “การเงินเป็นคำกว้าง ๆ ที่อธิบายถึงกิจกรรมต่าง ๆ ท

่กำลังอ่านคำตอบในหนังสืออย่างเขม็ง “พอได้แล้ว！”

ที่ศาสตราจารย์อย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะหัวเราะออ

เขาเอามือไขว้หลัง และเดินวนไปมาที่ห

อาจารย์คะ อาจารย์อย่าโกรธหนูเลยนะคะ” เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วหนูจะไปท่องให้ขึ้นใจเลยค่ะ！”

ตั้งใจเรียน เธอก็อาจจะได้เป็นนักเรียนดีเด่น แต่ในฐานะอาจารย์ หมิงจื้อยอมไม่ได้ ที่หย่าเสวียนทำอวดดีใส่เขา ‘เธอไม่ชอบเรีย

อ สามคนนี้จะต้องไปยืนใต้เสาธงข้างล่าง！” ศาสตราจารย์หมิงจื้อกล่าว “เข้

อับอายขายขี้หน้าที่ใต้เสาธงต้องเป็นพวกเขา

ธอ และเธอเองก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเพื่อนมาก เธอก็จะไม่ทำร้

รย์หมิงจื้อด้วยความโกรธ จะทำใครก

งเรียนอีก” หย่าเสวียนนั่งลงที่เก้าอี้ หยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มวาดภาพ ทว่าใจของเธอไม่รู้ลอยไปไหน ศา

ียงกริ่

้น ศาสตราจารย์หมิงจื้อไม่ได้พูดอะไรต

ียน เพื่อน ๆ ต่างก็พากันเข้ามาหาหย่าเสวีย

่สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีส้ม แสดงสีหน้าไม่พอใจ ‘ศาสตราจารย์นี่ก็ยังไงนะ จัดการกับ

ป็นคนที่สูงที่สุดในห้อง เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทที่

องล่ะ…” หว่านหยิงที่ไว้ผมลอนยาว ทำเสียงออดอ้อ

ฐานะมิสรูมสามสามศูนย์หนึ่ง เธอห้ามทำให้ฉันเสียหน้าเด็ดขาด เข้าใจ

ื่องนี้มันก็ยุ่งพออยู่แล้ว และเสียงเอะอะรอบ ๆ ตัวเธอนั้นก็ยิ่งท

นกับจะบอกว่า เธอไม่

็รีบหยุดทุกคนไว้ “ทุกคน ๆ วันนี้ไชนิ่ง อินเตอร์เนชั่นแนล พลา

เคอไว้พลางยิ้มและพูดว่า “ฉันไป！” ‘นั่นก็

หย่าเสวียนกำลัง

ทุกวันเธอก็ไม่เคยแต่งหน้า อย่างมากก็เพียงแค่โปะรองพ

นเตอร์เนชั่

ห้างที่หย่าเสวียนชอบมากที่สุด ที่นี่ไม่

อบด้วยอาคารเจ็ดหลัง ซึ่งตั้งชื่อตามด

ยนชู เทียนเสวียน เทียนจี้ เที

ะเมื่อตกกลางคืน ไฟจะสว่างขึ้น และถ้ามองจากมุมสูง ก็จะเห

ี่เดินช็อปปิ้งอยู่นั้น ก็เหมือนกับกำลังเดินอยู่ในทะเลของหมู่ดาวอย่างไรอย่างนั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลายคนจะตกหลุมรักกับห้างท