ทั่วหล้าฟ้าดิน ข้าคือผู้ครอง

งานเลี้ยงวันเกิดของเฉิงกั๋วกงจัดงานชุมนุมรังสรรค์บทกวีขึ้นมาเพื่อสร้างความสนุกสนาน ดังนั้นจวนเฉิงกั๋วกงจึงจัดเตรีย

ๆ ทยอยกันนั่งลง ซูเยว่ซีก็ถอ

นของซูเยว่ซีอย่างสนิทสนม ถามขึ้นด้วยเสียงที่กดต่

ดดเด่นในวันนี้แล้ว ทว่าซูเยว่ซี

ิ่นปักผมขององค์หญิงใหญ่

มที่อยู่บนหัวของซูเยว่ซี

ัวเราะเย้ยหย

งคิดอะไรอยู่ นางระงับความขยะแขยงเอาไว้ไม่ผลักซูโหรวออกไป

่เป็นห่วงว่าร่างกายของน

วามเป็นห่วงของท่

ห็นซูเยว่ซีกับซูโหรวสองพี่น้องกำลังควงแขนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมก็ไม่ได้เรียกซูเยว่ซี แต่สั่

้นี้ที่นางทำทีสนิทสนมกับซูเยว่ซีขนาดนี้ เรื่องคำถามเป

นางไม่สามารถนั่งแถวหน้าได้

หน้าปีติยินดี ซูเยว่ซีก็ไม่

ดของท่านลุง บทกลอนในวันนี้จึงเกี่ยวข้องกับการเฉลิมฉลองวันเกิด ของราง

ี้ออกมา นั่นก็คือหยกหยู่อี้ที่ประณีตงดงาม

้ครอบครองหยกหยู่อี้ชิ้นนี้ก็คงจะดี คิดถึงตรงนี้ สายตาของซูโหรวก็มองไปหา

รียมเอาไว้แจกจ่ายให้กับแขกที่ต้องการเข้าร่วม ซูโหร

ถามขึ้นมาหนึ่งประโยค “น้

้ไม่ดี ข้าไม่มีเรี่ยวแรงแต่งบทกลอน ว

โหรวได้ยินคำตอบนี้ก็รู้สึกดีใจมาก พูดขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วง หล

หันกลับไปมอง ซูโหรวกำลังตั้งหน้าตั้งตาเข

สายตากลับไปมองชุนถิง “ของที่ข้าให้ไปเตร

็จเรียบร้อยตามคำสั่ง

อาขอ

้าค

ุมปากของซูเยว่ซีก็เผยให

่นางจงใจออกมาจากงานก็เพื่อที่จะให้ซูโหรวได้ลอกเลียนบทกลอนของตัวเองต่อไปเหมือน

ดแดงคนหนึ่งกำลังนั่งอย

ิบสาน ผมหน้าม้าปลิวไสวไปตามสายลม เผยให้เห็นลายกลีบดอกไม

่นชมว่าซูโหรวสุขุม

ากอ้าเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความ

ม่หอม ไม่ว่าจะพยายามเสแสร้งยังไง

งหรือเบาเกินไป แต่กลับทำให

ก็ได้ยินแ

้อของตัวเองเอาไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้า เกือบจะ

ไม่รู้ว่าจะมีองค์ชายส

พรรดิคนปัจจุบันโปรดปรานที่สุด มีคนมากมายต่างอย