icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา

บทที่ 4 

จำนวนคำ:82    |    อัปเดตเมื่อ:29/10/2025

์หลังนี้เดือนละเป็นล

ขาดื่ม ค่าไฟที่พวกเขาใช้โดยไม่เคยคิด ฉันจ้างพ

อลูกสะใภ้ ฉันเป็น

่วโลก ทำให้พวกเขามีเกียรติภูมิที่พวกเขาไม่เคยสร้างขึ้นมาได้เองมาหลายชั่วอายุคน ฉันทำงานสัปดาห์ล

ผู้หญิงที่ทอดทิ้งพวกเขา

ะหยันและสมเพชปรากฏบนริมฝีปากของเธอ เธอสวมชุดที่ฉันรู้ว่

งเคลือบยาพิษ "ฉันเสียใจจริงๆ นะเรื

บินการบินพาณิชย์ก็ได้ แต่เขาไม่ยอมเด็ดขาดเลย เขายื

รเขารู้ว่าพี่ดาหลาบอบบาง ไม่เหมือนพี่เ

เย้ยฉันที่พวกเขาร่วมกันสร้าง

พวกเขารู้ว่าเส้นทางนั้นอันตราย พวกเขารู้และไม่สนใจ

าวออกมา หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา.

ดิตออกมา... บั

ไปสิ ไปถึงโมนาโกแล้วก็ซื้อของสวยๆ งามๆ

มองหน้าเขา ความหน้าด้านหน

ดมือเ

ันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนอยู่ในส

"คุณพูดเร

ิบล้านบาทเข้าบัญชีส่วนตัวของฉัน เดี

้านบาท? คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ผมจ

ำที่ยอมให้คุณใช้เงินของตัวเองนะเจน อย

เปิดรับโบนัส

เปิด
เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา
เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา
“ฉันเป็นประสาทศัลยแพทย์ มีรายได้เดือนละกว่าสิบล้านบาท ฉันเลี้ยงสามีที่เป็นผู้กองในกองทัพ และครอบครัวกาฝากของเขาทั้งตระกูล หลังจากที่ฉันช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากหายนะทางการเงินด้วยเช็คมูลค่าร้อยล้านบาท ฉันก็วางแผนจัดทริปพักผ่อนสำหรับครอบครัวที่หรูหราที่สุดที่โมนาโก ทั้งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว เรือยอร์ชเช่าเหมาลำ ทั้งหมด... ฉันจ่ายเอง คืนก่อนที่เราจะออกเดินทาง สามีของฉันประกาศว่าดาหลา แฟนเก่าของเขา จะมาด้วย เขาให้ที่นั่งของฉันบนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ฉันเป็นคนจ่ายเงินให้เธอไปแล้ว ส่วนตั๋วใหม่ของฉันน่ะเหรอ? เป็นตั๋วเครื่องบินพาณิชย์ที่ต้องไปต่อเครื่องในเขตสงครามกลางเมือง "ดาหลาเป็นคนบอบบาง" เขาอธิบาย "แต่เธอน่ะแข็งแกร่ง" ครอบครัวของเขาก็เห็นด้วย พวกเขาประจบประแจงเธอในขณะที่ฉันยืนอยู่ตรงนั้นราวกับไม่มีตัวตน น้องสาวของเขาถึงกับกระซิบกับดาหลาว่า "ฉันอยากให้พี่ดาหลาเป็นพี่สะใภ้จริงๆ ของฉันจัง" คืนนั้น ฉันพบดาหลานอนอยู่บนเตียงของฉัน สวมชุดนอนผ้าไหมของฉัน พอฉันจะพุ่งเข้าไปหาเธอ สามีของฉันก็โอบแขนรอบตัวดาหลาเพื่อปกป้องเธอจากฉัน เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นการลงโทษ "พฤติกรรม" ของฉัน เขาสั่งให้ฉันขนกระเป๋าเดินทางกองพะเนินของพวกเขาขึ้นขบวนรถรักษาความปลอดภัย ฉันยิ้ม "แน่นอนค่ะ ที่รัก" จากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้องทำงานและโทรออก "ค่ะ ฉันมีวัสดุปนเปื้อนจำนวนมาก" ฉันบอกกับบริษัทกำจัดขยะอันตราย "ฉันต้องการให้เผาทิ้งทั้งหมด"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 10