icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา

บทที่ 3 

จำนวนคำ:70    |    อัปเดตเมื่อ:29/10/2025

้จริงๆ ของฉันจัง" แก้วกระซิบกั

ความอบอุ่นอย่างแท้จริงที่ฉันไม่เคยเห็นเธอแสดงออกมาให้

งศ์ ประจบประแจงดาหลา ไม่สนใจฉันเล

าตัวเองมาตลอดหกปี ในที่สุดก็กลายเป็นน้ำแข็ง ความอบอุ่น

่อนได้ดี เรื่องอื้อฉาวทางการเงินครั้งใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับท่านนายพลได้ปะทุข

้อมกับทรัพย์สมบัติที่เหลืออยู่ ทิ้งให้ตระกูลหิรัญวงศ์เผชิญหน้ากับฝูงแร้

ใจส

มหาศาลอยู่แล้ว ตอนนั้นฉันกำลังคบกับกร ฉันเห็นคว

ช็คมูลค่า

้ชื่อเสียง "อันทรงเกียรติ" ขอ

นเพราะภาระหน้าที่ กรจึงขอฉันแต่งงาน ฉันต

ม่เคยเก

พึ่งพาฉัน ทหารคนอื่นๆ ในหน่วย

่ฉันมีให้กับครอบครัวนี้ โดยเชื่อว่า

้อมล้อมดาหลาราวกับว่าเธอเป็

ทั้งบ้านที่อยู่ ชื่อเสียง และ

ยค่าเสื้อผ้า ทริปปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ค่ารถของเธอ ฉันซื้อกระเป๋าแบ

ากกว่าที่คุณหญิงเ

ห้าแสนบาท ฉันซื้อรถใหม่ให้พวกเขาทุกสองปี ฉันจ่ายค่าห

เปิดรับโบนัส

เปิด
เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา
เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา
“ฉันเป็นประสาทศัลยแพทย์ มีรายได้เดือนละกว่าสิบล้านบาท ฉันเลี้ยงสามีที่เป็นผู้กองในกองทัพ และครอบครัวกาฝากของเขาทั้งตระกูล หลังจากที่ฉันช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากหายนะทางการเงินด้วยเช็คมูลค่าร้อยล้านบาท ฉันก็วางแผนจัดทริปพักผ่อนสำหรับครอบครัวที่หรูหราที่สุดที่โมนาโก ทั้งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว เรือยอร์ชเช่าเหมาลำ ทั้งหมด... ฉันจ่ายเอง คืนก่อนที่เราจะออกเดินทาง สามีของฉันประกาศว่าดาหลา แฟนเก่าของเขา จะมาด้วย เขาให้ที่นั่งของฉันบนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ฉันเป็นคนจ่ายเงินให้เธอไปแล้ว ส่วนตั๋วใหม่ของฉันน่ะเหรอ? เป็นตั๋วเครื่องบินพาณิชย์ที่ต้องไปต่อเครื่องในเขตสงครามกลางเมือง "ดาหลาเป็นคนบอบบาง" เขาอธิบาย "แต่เธอน่ะแข็งแกร่ง" ครอบครัวของเขาก็เห็นด้วย พวกเขาประจบประแจงเธอในขณะที่ฉันยืนอยู่ตรงนั้นราวกับไม่มีตัวตน น้องสาวของเขาถึงกับกระซิบกับดาหลาว่า "ฉันอยากให้พี่ดาหลาเป็นพี่สะใภ้จริงๆ ของฉันจัง" คืนนั้น ฉันพบดาหลานอนอยู่บนเตียงของฉัน สวมชุดนอนผ้าไหมของฉัน พอฉันจะพุ่งเข้าไปหาเธอ สามีของฉันก็โอบแขนรอบตัวดาหลาเพื่อปกป้องเธอจากฉัน เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นการลงโทษ "พฤติกรรม" ของฉัน เขาสั่งให้ฉันขนกระเป๋าเดินทางกองพะเนินของพวกเขาขึ้นขบวนรถรักษาความปลอดภัย ฉันยิ้ม "แน่นอนค่ะ ที่รัก" จากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้องทำงานและโทรออก "ค่ะ ฉันมีวัสดุปนเปื้อนจำนวนมาก" ฉันบอกกับบริษัทกำจัดขยะอันตราย "ฉันต้องการให้เผาทิ้งทั้งหมด"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 10