เขาทรยศ รักเธอไม่สั่นคลอน

ประตู สีหน้าของเขาเป็นกำแพงแห่งความเป็นกลางที่สร้าง

ายุแห่งอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน - ความโกรธ ความสับ

พยุงตัว ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาของเธอที่สบ

เพื่อเห็นอลิสาถูกขับไล่ออกจ

กๆ น้อยๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา การทำลายของรักของหวงของเธออย่าง "ไ

งแดนที่โรงพยาบาล: "เธอก็แ

็นการโจมตีครั้งสุดท้ายที่สิ้นหวัง เป็นเ

งแล้ว ความจริง

บ เธอเลือกที่จะรักษาส่วนสุ

บนที่จับกระเป๋าเดิน

สบายๆ ขัดกับน้ำหนักที่บดขยี้ในอกของเธออย่างสิ้นเชิง

ซึ่งถูกปิดบังอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่านี่

้วน "เป็นการตัดสิ

"แกทำให้เอวาเสียใจ ฉากเล็กๆ ของแกที่โรงพย

อัตโนมัติ จิตใจของเธอขาวโพลน มันเป็นคำโกหก

ธอกำลังท้าทาย เยาะเย้ยพวกเขาด้

้ใครเสียใจ" เธอพูดเงีย

ข้างหน้า "ฉันจะไม่เอาห้องของเธอหรอก ฉัน

สมบูรณ์แบบอีกครั้ง ทำให้เธอดูมีน้ำใ

สากล่าว เสียงของเธอเรียบเฉย "เมื่อฉ

ธิ์และไม่ปิดบังในดวงตาของเอวาก่อนที่มันจะถ

ก้าวไปข้างหน้า เสียง

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก "เธอกำลังจ

ามเย้ยหยัน "ไปสิ อย่าคลานกลับมาตอนที่ห้องพักเ

ดของเขาตกลงในห้อง

ไม่มีอะไรจ

งขวัญจากเจตน์ในวันเกิดครบรอบห้าขวบของเธอ เธอวางมันไว้บนเตียง เธอหยิบชุดสะส

จำเป็นไป ทิ้งความ

ดินทาง เสียงสลักที่คลิกปิ

งมันคือภาพสะท้อนทางกายภาพของความสัมพั

่ที่นั่นเหมือนคณะลูกขุน ข

น์ แล้วก็แดน

ขาก็หลีกทาง เป

ียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด

อลิสา หวังว่าแกจะเสียใ

ผลักดันเธอไปข้างหน้า ออกจาก

ะหน่ำอย่างกะทันหัน ฝนเย็นเฉียบ ทำให้เสื้อผ้า

ยงของเจตน์ดังก้องมาจากประตู "สำหรับฉันแล้ว

งเทคนิค เขาได้ отреклась от н

บอกได้ว่าเป็นฝนบนใบหน้าของเธอ

อของเธอ รอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุในวัยเด็ก ได้ปริออกจากการแบกก

บ้านตลอดทาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา กลัวว่าเธอจะบาดเจ็บสา

ห้ง มองดูเธอเลือดออกท่ามกลางสายฝน และใบห

อแทบจะทรุดลง เธอเหนื่อยมา

ไปเลย!" เสี

ากากที่สมบูรณ์แบบของความสิ้นหวังที่น่าเศร้า "เจ

้อผ้าราคาแพงของ

ตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยค

เธอ ปกป้องเธอจากสายฝน พาก

่นและแตกสลายปรากฏขึ้นบนริมฝีปากข

อนเอน และโลกก็

้มลง รถคันหนึ่งก็

่แข็งแรงก็คว้าตัวเธอก

เจ้า พวกเขา

จำใบหน้าของ ดร. คเชนทร์ ได้ เขาม

ี่เลือดออกของเธอ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเ

่อยให้เธอยืนอยู่ข้างนอกแบบนี้เหรอ เธอคือคนที่มีสมองปราดเปรื่อง

วนกลับ ก้าวไปข้างหน

ะซิบ ดึงแขน ดร. คเชนทร์ "

เธอไม่ต้องการให้เขาต่อส

อะไรไป!" ดร. คเชนทร์ยืนกราน ความโ

ขาสงบอย่างน่ากลัว แม้ว่าแววตาของเขาจะฉายแววไม่สบายใ

ิสาขอร้องอีกครั้ง เ

นของเธอ ที่มือที่เลือดออกของเธอ และความโกรธของเ

ข้าไปในรถที่อบอุ่นและแห้ง โยนกร

ลือบมองพี่ชายของเธอเป็นคร

แต่มีน้ำหนักมหาศาล "กว่าพวกคุณจะรู้ว่าพวกค

ถก็เคลื่อนตัวออกจากขอบทาง

บนบันได นิ่งงัน ความโกรธและความมั่นใจหายไปจากใบห

ล็กและหลง

ง ปิดภาพนั

พาเธอเข้าไปในความมืด

งเธอไป แต่ในที่สุด เ