ยาโอเมก้าที่อัลฟ่าไม่ต้องการ

งของศ

ายลุกขึ้นและกระโจนลงไปในน้ำที่เย็นยะเยือกและขุ่นมัว มือของฉันควานหาอย่างบ้าคลั่งในความมืด คว

ที่ดูดและน้ำหนักที่ไร้สติของร่างท่าน ในที่สุดฉันก็ลากท่านขึ้นม

ททุกอณูของเจตจำนงของฉันลงไปในการเรียกขาน “ช

แสงจันทร์จางๆ ผ่านเมฆพายุเพื่อดึงพิษของบึงออกจากปอดของท่าน ในที่สุด ลมหายใจที่อ่อนแอและสั่นเครือก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของท่าน ท่

ลอดเชื้อของสถานพยาบาลของฝูง ค

นคิดว่าไม่มีแล้วไหลอาบแก้ม “ทั้งหมดนี้เป็นควา

ม่นะลูกรัก” ท่านกระซิบ เสียงแหบพร่า แต่ดวงตาของท่านแข็งแกร่งราวกับเหล็

้ำเสียงไม่สำนึกผิดและเย็นชา “ผมดีใจที่เห็นว่าคุณกำลังฟื้นตัว มันน่าเสียดายที่เรื่

ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว

งเบาๆ ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นลิตา พร้อมกับคุณย่าสูงวัยของเธอบนรถเข็น พนักงานโอเมก้าหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินผ่านไ

ซิบอย่างมีชัย “เขาเหมือนหุ่นเชิดเลย อัลฟ่าผู้ทรงพลัง แต่ฉันแค่

กายฉันเ

ยากจะขอโทษสำหรับปัญหาทั้งหมดเรื่อง... การลักพาตัว ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ” ดวงตาของเธอเหลือบไปทางปีกของสถานพยาบาลที่แม่ขอ

ือดขึ้นหน้า ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เธอก้าวเข้

บ “ตอนนี้เขาเป็นของฉั

้วยความโกรธ เธอคว้ามือที่ยื่นออกไปของฉันแล้วกระชากไปข้างหน้

สียดสีกับหินที่น่าสยดสยอง หญิงชราล้มลง

ีดร้อง เสียงเต็ม

ลาน ดวงตาของเขากวาดมองฉากนั้น: ฉันยืนอยู่โดยที่มือยังยื่นออ

เขาคำราม สายตา

งเธอ “เธอผลักท่านค่ะ คีรินทร์! ศรันยาผลักคุณย่าของฉั

กรธเกรี้ยวอย่างแท้จริง เขาย่ำเข้ามาหา

าจ” เขาพู

้มของฉันดังก้องไปทั่วลานที่เงียบสงัด แรงตบทำให้หัวฉันหั

ันอีกครั้ง ที่แก้ม

คำสั่งอัลฟ่า ร่างกายของฉันทรยศฉัน ขาของฉันอ่อนแรงลงเมื่อคำสั่งนั้นถ

-