icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

คนอุ่นเตียง

บทที่ 6 คบหาเพื่อนใหม่

จำนวนคำ:2581    |    อัปเดตเมื่อ:28/12/2021

ถุงแพรสีขาวลวดลายเรียบง่ายส่งกลิ่นหอมอ่อนถูกขยำอยู่ในมือเรียวขาว เล็บสีสดจิกจนถุงหอมเป็นรอย สีหน้ากราดเกรี้ยวบิดเบี้ยวจนความงดงามเลือนหายไปจากใบหน้า

"มันเป็นของผู้ใด...ขนาดถุงหอมที่ข้าบรรจงปักยังมิเคยได้รับความชื่นชอบ แต่นี่ท่านอ๋องถึงกับพกติดกาย นางผู้ใดเป็นเจ้าของกันแน่"น้ำเสียงขมขื่นเปล่งออกมาจากมู่เหริน บัดนี้ยังมีผิงหรูเหรินชายารองผู้ที่เข้ามาอยู่ในจวนนี้เพราะเป็นของกำนัลจากเสนาซ่ง เพื่อเข้ามาคานอำนาจกับเสนามู่จิงนางจึงร้อนรุ่มในหัวอกด้วยความริษยา

"หวางเฟยโปรดระงับโทสะ เม่ยเม่ยมิเห็นท่านอ๋องจะชื่นชอบผู้ใดเลยนะเพคะ อาจจะเป็นถุงหอมที่หวงไท่โฮ่วประทานให้ก็เป็นได้"ซ่งผิงอันเอ่ยเสียงเบาอดสมน้ำหน้าในใจมิได้ นางเองเป็นถึงชายารองแต่กลับไม่ได้รับการชื่นชมจากจิ้นหยางอ๋องเลย มีเพียงครั้งเดียวในวันเข้าหอเท่านั้น หากแต่ตราตรึงมาจนถึงทุกวันนี้และคิดว่ามู่หวางเฟยเองก็เฉกเช่นเดียวกัน

"หึ!คนอย่างเจ้ายังกล้าออกความคิดเห็นด้วยหรือ หยุดปากเจ้าไปเถอะ"มู่เหรินเยาะเย้ย ผิงอันได้แต่เก็บความอัดอั้นเอาไว้ในอกฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย

"หวางเฟยเองก็ไม่ได้รับการชื่นชอบ ไยต้องเยาะเย้ยถางถาง ทุกวันนี้เจ้ากับข้าสถานะต่างกันหรืออย่างไร มิใช่ถูกปล่อยปละทั้งคู่หรือ ยิ่งตอนนี้ท่านถูกลงโทษเพราะทำอันใดท่านย่อมรู้แก่ใจ เอาล่ะข้ามาส่งข้าวน้ำตามหน้าที่ จากนี้ก็คงไม่ได้มาเยี่ยมเยือนท่านอีกจนกว่าท่านจะได้รับการยกโทษ ไม่แน่ถุงหอมนั่นอาจจะเป็นสตรีนางใดในวังหลวงสักคนที่ท่านอ๋องเกิดต้องตาก็ได้ ระวังเถอะจะกลายเป็นหมาหัวเน่ามิรู้ตัว"ซ่งผิงอันผุดลุกขึ้น พยายามระงับโทสะจากนั้นก็สะบัดกายออกไปจากตำหนักทันที

"อี้จางขอเข้าพบเพคะ"บ่าวรับใช้รีบมาย่อกายรายงาน

"เรื่องอันใด"มู่เหรินอยากจะกรีดร้องให้หายคั่งแค้น ทำได้เพียงระงับโทสะมือกำถุงแพรแน่นจนเจ็บไปทั้งฝ่ามือ

"ขอประทานอภัยกระหม่อมเพียงมาขอถุงหอมคืนพะย่ะค่ะ"อี้จางเอ่ยปาก

"ถุงหอมรึ...ขอให้ข้าหาก่อนเถอะ มันเป็นของผู้ใดกัน"มู่เหรินกล้ำกลืนความโกรธปากสวยยิ้มแย้มอ่อนหวาน

"เป็นของท่านอ๋องพะย่ะค่ะ"

"อ้ออันนี้ใช่หรือไม่"นางชูถุงหอมขึ้นแกว่งไปมา

"ใช่แล้วกระหม่อม"อี้จางไม่พูดซ้ำมู่เหรินยังไม่ยอมคืนให้

"ลวดลายบนถุงไม่น่าจะใช่หญิงในวัง เพราะดูเหมือนจะไม่ละเอียดอ่อนวิจิตรบรรจง บอกข้าได้หรือไม่ว่าเป็นของผู้ใดมอบให้ท่านอ๋อง"

"กระหม่อมมิทราบพะย่ะค่ะ เพียงแค่ได้รับคำสั่งให้นำกลับไปคืนเท่านั้น"

"อ้อ.... ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นของข้าได้หรือไม่ เด็กๆเอาถุงที่ข้าปักไว้มาให้ข้า"มู่เหรินโยกโย้ที่จะคืนถุงหอมให้ กลับสับเปลี่ยนเป็นของตนเองอี้จางได้แต่ทำสีหน้าลำบากใจ ครั้นได้ยินเสียงเอ่ยปากก็แอบถอนใจโล่งอก

"ของเปิ่นหวางเอาคืนมาเถอะหวางเฟย"จิ้นหยางรู้ว่าอี้จางคงไร้ความสามารถที่จะนำถุงหอมมาคืนให้ เขาถึงเดินมาเอาเอง มู่เหรินใบหน้าจืดจาง ก้มลงมองถุงหอมด้วยความคิดที่ไม่อาจเอ่ย จิ้นหวางยืนนิ่งให้อี้จางรอรับจากมือของนาง มู่เหรินร่ำไห้ในอกอ้อยอิ่งมิยอมส่งให้ด้วยความขัดเคือง

"ฝีมือเจ้าของถุงหอมหยาบเหลือเกินเพคะ หากชื่นชอบหม่อมฉันจะถวายอันใหม่ให้ ลวดลายยวนยางคู่หม่อมฉันเป็นผู้ลงมือปักเอง"มู่เหรอนฝืนยิ้ม

"ข้าชื่นชอบถุงหอมของข้า แม้มันจะไม่งดงามวิจิตรแต่ถูกใจกว่าอันไหนๆ"จิ้นหยางกดดันด้วยการพยักหน้าให้อี้จาง ที่แบมือรอมู่เหรินจึงจำใจส่งให้

"เอาล่ะหวางเฟยเจ้าถูกกักบริเวณอยู่ จงกลับเข้าตำหนักเถิด ทหารเฝ้าไว้!!"จิ้นหยางพอรับถุงหอมแล้วส่งกลับเข้าอกเสื้อ จากนั้นก็จากไปเหมือนไม่ใยดีถึงความน้อยเนื้อต่ำใจของนาง

"ทำไมกัน...ทำไมท่านถึงทำแบบนี้จิ้นหยาง ท่านมิใช่ไม่รับรู้ว่าคิดกับท่านเยี่ยงไร ยังไงเสียเราสองคนก็คือคู่ผัวตัวเมีย จะทำร้ายข้าไปถึงไหนกัน"

....................................................................................................

"โรงเตี้ยมข้างหน้าพระเจ้าค่ะ"เสิ่นเล่ยรายงาน

"ทั้งหมดเป็นคนของเรา ตอนนี้คุณชายชุนหวงกำลังนั่งทานอาหารอยู่ด้านล่าง"จิ้นหยางกระตุกเชือกในมือบังคับให้ม้ายืนนิ่งมากขึ้น

"คนของเขาล่ะ"

"อยู่ด้วยพะย่ะค่ะ"เสิ่นเล่ยตอบ

"หาทางแยกพวกเขาออกมา เปิ่นหวางคิดว่าคนของชุนหวงมีวรยุทธไม่ด้อยไปกว่าเจ้าแน่"จิ้นหยางเองร่ำเรียนวิชากับอาจาร์ยชั้นเยี่ยมไม่ว่าจะด้านการต่อสู้หรือตำราพิชัยยุทธ ทั้งเขาเองยังออกไปต่อสู้กับกองทัพเป็นเวลาหลายปี กระทั่งถูกเรียกกลับเพื่อมารับตำแหน่งรัชทายาท ดังนั้นพละกำลังและวรยุทธจึงเหนือกว่าผู้ใด จินหยางรอคนของตนหลอกล่อสองคนรับใช้ของชุนหวงให้ออกห่าง ตนเองจึงลงจากม้าปล่อยให้เสิ่นเล่ยนำไปผูกล่าม ไม่รอให้คนพร้อมจิ้นหยางเดินเข้าไปกวาดสายตามองคนร่างโดดเด่นสะดุดตา กำลังนั่งเพลินเพลินกับอาหารตรงหน้า ดวงหน้าสว่างสดใสถึงอยู่ไกลแค่ไหนเขาย่อมมองเห็น มุมปากยกยิ้มเมื่อไม่เห็นสองบ่าวข้างกายที่คอยอารักษ์ขาแล้ว

"อร่อยหรือไม่"น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยทักอยู่บนหัว ทำเอาชุนหวงถึงกับสำลักค่อกแค่ก ร้อนถึงจิ้นหยางคว้าจอกน้ำให้ดื่มทันที

"ขะ..ขอบใจท่านมาก"ชุนหวงกว่าจะเอ่ยออกมาครึ่งคำก็หายใจไม่ออก

"รีบร้อนกินทำไมไม่กลัวติดคอหรือ"จิ้นหยางไม่รอให้ใครเชิญ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วชุนหวงปรายตามองแต่ไม่เอ่ยคำ

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง"จิ้นหยางยกยิ้มน้อยๆ สายตาจับจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา ชุนหวงไม่รู้จะทำสีหน้าเช่นไรดี เพราะดูเหมือนสายตาจิ้นหยางจะขุดค้นจนลึกเข้าไปถึงเนื้อหนังกระนั้น

"ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ"ชุนหวงเหลียวซ้ายแลขวาหาผู้ติดตามที่เคยคุ้นหน้าของจิ้นหยาง

"หาผู้ใด"จิ้นหยางมองตามสายตา

"คนของท่านล่ะ"

"ข้าสั่งให้ไปธุระนิดหน่อย ทำไม!สนใจคนของข้าหรือ"จิ้นหยางมุมปากกระตุก

"เหลวไหลแค่ไม่เห็นคนตามข้าเลยสงสัย นี่ท่านกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่"ชุนหวงหน้าซับสี เพราะเขาไม่ค่อยได้คุยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่ ยิ่งเมื่อกี้ไน่ยไน่ยกับหลี่เจี๋ยรีบร้อนออกไป ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพังโดยบอกว่าผู้คนมากมายคงไม่มีใครกล้ารังแกเขา

"หึหึ เจ้ากินอะไรอยู่แบ่งข้าได้หรือไม่"จิ้นหยางหัวเราะในลำคอ สายตากวาดแลบนโต๊ะที่มีกับข้าวสองสามอย่าง

"ท่านยังไม่ได้กินข้าวหรือถ้างั้นนั่งกับข้าก็ได้"ชุนหวงเอ่ยตามมารยาทแต่คนฟังกลับยิ้มชอบใจ

"เป็นเช่นนั้น"

"เสี่ยวเอ้อเจ้าเพิ่มข้าวให้ข้าอีกชามเถอะ"ชุนหวงหันไปสั่งเสี่ยวเอ้อที่ทำตัวลีบลนลานจนเขาต้องนิ่วหน้า

"เป็นอะไร"จิ้นหยางที่เฝ้าสังเกตุสีหน้าชุนหวง เอ่ยถามเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดมุ่น

"เสี่ยวเอ้อเขาเหมือนจะกลัวข้า"

"คิดมาก หาเป็นเช่นนั้นไม่ เจ้ามีอะไรให้น่ากลัวบอกข้ามาสิ"จิ้นหยางเอ่ยขำๆ ชุนหวงอดค้อนน้อยๆไม่ได้ ไม่รู้สักนิดว่ากิริยานั่นยิ่งทำให้จิ้นหยางสะดุดใจ

"ถึงข้ามิน่าเกรงขามแบบท่านแต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความสามารถให้คนกลัวเกรง"

"เอาเถอะ นั่นเสี่ยวเอ้อมาแล้ว ขอเหล้าชั้นยอดของร้านมาให้ด้วย"จิ้นหยางสั่งเสี่ยวเอ้อที่มือสั่นน้อยๆ ขณะวางชามข้าวเจ้าตัวอดคิ้วขมวดเล็กน้อยไม่ได้ ชุนหวงเมื่อชมข้าวมาวางก็เลื่อนส่งให้คนด้านข้างทั้งเลื่อนจานกับข้าวให้

"ทานก่อนเถอะค่อยดื่มเหล้า ว่าแต่ท่านมาธุระอันใดที่เหอเป่ยนี่เหรอ"จิ้นหยางผ่อนสีหน้าลงก่อนตอบ

"ข้ามาเรื่องการค้า คนอย่างข้าจะมาธุระเรื่องอื่นได้ยังไงกันเล่า"

"ข้าบังอาจถามท่านเป็นพ่อค้าขายสิ่งใด"

"เป็นผ้าที่มาจากเปอร์เชี่ยนน่ะ จริงสิข้าเห็นเจ้าชมชอบสีขาว มีผ้าไหมอยู่พับหนึ่งทอจากฝีมือช่างในวังหลวง งดงามยิ่งนักข้าจะยกให้เจ้า"

"ไม่ๆ ข้ามิบังอาจ ท่านนำไปขายหรือให้สตรีที่ท่านชมอบเถอะ ขอบคุณท่านแล้ว"ชุนหวงโบกมือไปมาของมีราคาขนาดนั้น ใยยกให้กันง่ายดาย ยังไม่ทันจะสนทนาต่อเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นนอกร้าน

"เจ้ามันเจ้าเล่ห์นักกล้าหลอกข้าออกไปด้านนอกหรือ"หลี่เจี๋ยกลายเป็นคนพูดได้ หายใบ้ทันทีหลังจากถูกอี้จางหลอกล่อสารพัด ให้ออกห่างจากจิ้นหยางและชุนหวง ฝีมือทั้งคู่ต่างกินกันไม่ลงไม่รู้แพ้ชนะ เป็นไน่ยไน่ยที่ต้องยกมือกุมหน้าผากกับความโมโหจนขาดสติของหลี่เจี๋ย ด้านในเองชุนหวงถึงกับอ้าปากค้างเช่นกันเมื่อได้ยิน

"อ้อคนของเจ้าไม่ได้เป็นใบ้หรอกรึ"จิ้นหยางถามอย่างคนรู้ทัน เขาได้แต่อึกอักมิรู้จะตอบเช่นไร

"หลีกไป"หลี่เจี๋ยผลักอกอี้จางออกโดยแรงเดินเบียดไหล่เข้าไปด้านใน

"หลี่เจี๋ย..."ชุนหวงเอ่ยท้วงและดูเหมือนหลี่เจี๋ยจะร้ตัวทันทีใบหน้าซีดเผือดไร้คำกล่าว

"ไม่ต้องกังวลข้ากับคนของข้าไม่บอกต่อถึงเรื่องนี้หรอก"เป็นจิ้นหยางที่เอ่ยปากคนแรก

"พวกท่านจงใจชัดๆ บอกมาว่าต้องการสิ่งใดกันแน่"ในเมื่อความลับถูดเปิดเผยหลี่เจี๋ยก็ซักถามให้ขาวสะอาด

"พวกข้าไม่ต้องการสิ่งใด เพียงแค่มาค้าขายที่เหอเป่ย แล้วบังเอิญเจอพวกเจ้าเท่านั้น"จิ้นหยางตอบเสียงเรียบหลี่เจี๋ยหรี่ตาซ้ายขวามองบุรุษร่างสูงใหญ่คมคายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง

"เอาเถอะ ตอนนี้ข้ายังไม่รู้จุดประสงค์ของพวกท่านก็ช่างมัน นายน้อยท่านอิ่มหรือยังกลับเข้าห้องกันเถอะขอรับ"หลี่เจี๋ยเลิกสนใจคนสามคน หันมาถามนายน้อยของตนเอง เขานึกพลางในใจว่าจะให้คนของสำนักสืบหาข้อมูลของคนเหล่านี้ ไม่ต่างกับจิ้นหยางเมื่อรู้ว่าหลี่เจี๋ยแกล้งใบ้ มันต้องมีเล่ห์สนกลใน จึงใช้สายตาส่งต่อเสิ่นเล่ยที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินหายไป

"นายน้อยของพวกเจ้ายังอยากดื่มสุรากับเพื่อนใหม่ ไฉนจึงรับผลักไสให้กลับเข้าห้องเสียล่ะ"จิ้นหยางถามเสียงเรียบมือยกไหเหล้ารินลงจอกแล้วส่งให้ชุนหวง

"นายน้อยของข้าไม่ดื่ม จอกนี้เพื่อไมตรีข้าขอดื่มแทน"ยังไม่ทันจะทำอะไรหลี่เจี๋ยก็คว้าจอกเหล้ากระดกเข้าปากตัวเองแทน แถมยังจับข้อมือขาวผ่องดึงให้ลุกขึ้นมาใกล้ตัว

"พวกเราขอลา"หลี่เจี๋ยประสานมือคารวะ ไน่ยไน่ยเองนอกจากพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแล้วก็ได้แต่ตามน้ำไปเท่านั้น

"หยุดมือเจ้าก่อน"จิ้นหยางแตะข้อมือของหลี่เจี๋ยเอาไว้ คนภายนอกอาจจะไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ นอกจากการแตะข้อมือเพื่อรั้งเอาไ ว้แต่คนที่มีวรยุทธเช่นทุกคนในที่นี้ต่างก็รับรู้ถึงแรงกดดันที่จิ้นหยางส่งออกไปให้หลี่เจี๋ย คนที่ไม่รับรู้เรื่องราวกลับเป็นชุนหวงเพราะไร้ซึ่งวรยุทธ

"พวกท่านจะยืดยุดกันไปมาเพื่ออะไร หลี่เจี๋ยข้ายังไม่ได้เดินชมในตัวเมืองเลยทำไมถึงรีบให้ข้ากลับเข้าห้องเสียล่ะ ยังไงพวกเราเดินชมเมืองกันก่อนเถอะนะ"ชุนหวงที่ไม่ได้รับรู้ถึงการต่อสู้ด้วยกำลังภายใน เพียงแค่เอ่ยปากคนทั้งคู่ต้องหยุดการต่อสู้ จิ้นหยางยกยิ้ม

"เอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่าขอรับ วันนี้ท่านเดินทางมาเหนื่อยแล้ว อีกทั้งร่างกายพึ่งหายดีอย่าหักโหม"หลี่เจี๋ยบอกเสียงเรียบ

"หึหึ นายน้อยของเจ้าคงเบื่อ หากเจ้าอยากพักเอาไว้เป็นหน้าที่ของข้าแทนเองก็แล้วกัน"พูดจบจิ้นหยางก็คว้าข้อมือขาวเอาไว้มั่น ลากหายไปจากสายตาของทุกคน หลี่เจี๋ยทำท่าจะติดตามก็ถูกอี้จางขัดขวางอีกครั้ง

"พวกเจ้า!!!"หลี่เจี๋ยแทบจะทิ้งกระบี่ของตัวเองลงกับพื้นด้วยความโมโห

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 การปรากฏตัวของชุนหวง2 บทที่ 2 แย่แล้วข้าถูกพิษเหมันต์3 บทที่ 3 บรรเลงเพลงฉิน4 บทที่ 4 คุณชายท่านนี้ไม่น่าไว้ใจ5 บทที่ 5 กล้าวางยาเปิ่นหวางเชียวรึ!6 บทที่ 6 คบหาเพื่อนใหม่7 บทที่ 7 เปิ่นหวางจะนำเจ้าเข้าจวนอ๋อง8 บทที่ 8 เจ้าคือสมบัติของเปิ่นหวาง9 บทที่ 9 คุ้มครองเจ้ากลับสู่เมืองหลวง10 บทที่ 10 เรื่องราวของเรือนหลังช่างน่าปวดหัว11 บทที่ 11 อะไรนะข้าต้องเข้าจวนอ๋องจริงๆหรือนี่12 บทที่ 12 ที่แท้เจ้าก็คืออ๋องโฉดคนนั้น13 บทที่ 13 มาเจรจากันก่อนเถอะนะ14 บทที่ 14 ข้าไม่กลัวท่านหรอกนะ15 บทที่ 15 ท่านกล้ารังแกข้าหรือ16 บทที่ 16 กล้าทำร้ายเปิ่นหวางหรือ17 บทที่ 17 ข้าเป็นถึงเปิ่นหวางเฟยเชียวนะ18 บทที่ 18 ถูกบังคับให้คำนับฟ้าดิน19 บทที่ 19 ช่วงเวลาแห่งห้วงวสันต์20 บทที่ 20 ผลซิ่วสุกยื่นพ้นกำแพง21 บทที่ 21 วางแผนหลบหนี22 บทที่ 22 กล้าหนีจากอ้อมกอดของเปิ่นหวางรึ23 บทที่ 23 พิษที่ร้ายกาจ24 บทที่ 24 กล้าลองดีกับเปิ่นหวาง25 บทที่ 25 เจ้างูน้อยซนมากไปแล้วนะ26 บทที่ 26 ก่อกบฎรึ!27 บทที่ 27 ความจริงปรากฎ28 บทที่ 28 ขยันสร้างเรื่องเสียจริง29 บทที่ 29 หลอกลวง30 บทที่ 30 สั่งให้ผีปรากฎตัว!31 บทที่ 31 ลูกพลับนิ่มในมือ32 บทที่ 32 ฎีกาถึงฝ่าบาท33 บทที่ 33 เฟยเหลียงxเสิ่นเล่ย34 บทที่ 34 ไม่ใช่ตัณหาแต่เพราะรัก35 บทที่ 35 องค์หญิงจากอันหยาง36 บทที่ 36 จำต้องแต่งตั้งฮองเฮา37 บทที่ 37 แผนการณ์38 บทที่ 38 อดทนอีกนิดนะชุนหวง39 บทที่ 39 ความเชื่อใจ40 บทที่ 40 ปรับความเข้าใจ41 บทที่ 41 สมรัก42 บทที่ 42 รับซูเฟยจากอันหยาง43 บทที่ 43 เจรจา44 บทที่ 44 ข้าไม่ใช่คนรักหยกถนอมบุบผา45 บทที่ 45 สั่งสมความแค้น46 บทที่ 46 ปรับความเข้าใจ47 บทที่ 47 ดำเนินการตามแผน48 บทที่ 48 ปลดฮองเฮา49 บทที่ 49 ความทรงจำกลับคืน50 บทที่ 50 หายโกรธข้านะชุนหวง51 บทที่ 51 ซุกซนนักต้องได้รับกรรม52 บทที่ 52 ดวงใจรักมีเพียงหนึ่งเดียว53 บทที่ 53 แผนซ้อนแผนซ้อนแผน54 บทที่ 54 ลงโทษ55 บทที่ 55 ลงเอยด้วยดี56 บทที่ 56 ตอนพิเศษ อี้จางxหลี่เจี๋ย (ตอน1)57 บทที่ 57 ตอนพิเศษจบ อี้จางxหลี่เจี๋ย (ตอน2)58 บทที่ 58 ตอนพิเศษ จิ้นหยางxชุนหวง (ตอน1)59 บทที่ 59 ตอนพิเศษจบ เฟยเหลียงxเสิ่นเล่ย The End