พลาดพลั้งรักคืนเดียว ผูกชะตาซีอีโอไร้พ่าย

ความเจ็บปวดราวกับถูกใครจับแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบกลับเข้ามาใหม่ ปลุกมยุรีให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด

เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง แต่ก็พยายามฝืนเปิดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือโคมไฟคริสตัลระยิบระยับบนเพดานที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด

นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ

เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดแสบแปลบก็แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะจุดซ่อนเร้นที่บอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้ ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะทำให้ในท้องปั่นป่วน

มยุรีผุดลุกขึ้นนั่งทันที ผ้าห่มแพรเนื้อนุ่มลื่นหลุดจากร่าง เผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบช้ำ ๆ ที่กระจายอยู่ทั่วผิวขาวเนียน สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เธอหันขวับไปมองข้าง ๆ และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น

มีร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งนอนตะแคงหันหลังให้อยู่ แสงสลัวยามเช้าที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ทำให้เธอเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างกับเรือนผมสีดำสนิทเท่านั้น

ความกลัวจู่โจมเข้าจับขั้วหัวใจ เธออยากจะกรีดร้องออกมา แต่ลำคอกลับแห้งผากจนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาได้

เธอพยายามกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างรวดเร็ว การตกแต่งที่หรูหราและวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่นอกหน้าต่าง ทำให้เธอจำได้ในที่สุด ที่นี่คือโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพฯ โรงแรมที่หรูที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

แต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

เศษเสี้ยวของความทรงจำสุดท้ายเริ่มผุดขึ้นมาในหัว... วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอกับวิทยา สามีของเธอจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกที่ร้านอาหารบนดาดฟ้า เขายื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ... แล้วหลังจากนั้นล่ะ

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดไปหมด

ความจริงที่โหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง เธอถูกวางยา และคนที่ทำเรื่องเลวร้ายนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวิทยา สามีของเธอเอง

ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่าง ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนหายใจไม่ออก

มยุรีข่มความคลื่นไส้และความเจ็บปวดทางร่างกายเอาไว้ เธอค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด กลัวว่าจะทำให้ผู้ชายข้าง ๆ ตื่นขึ้นมา

ทันทีที่เท้าแตะพื้นพรมหนานุ่ม ขาของเธอก็อ่อนแรงจนเกือบล้มลง โชคดีที่คว้าโต๊ะข้างเตียงไว้ได้ทัน

ในแสงสลัวนั้นเอง เธอเห็นเสื้อผ้าของผู้หญิงและผู้ชายกองระเกะระกะอยู่บนพื้น ในนั้นมีชุดเดรสลูกไม้สีขาวของเธอที่ใส่เมื่อวาน มันถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี

ความอัปยศอดสูท่วมท้นเข้ามาในใจราวกับคลื่นสึนามิ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือด บังคับให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป

เธอรีบก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ภาพผู้หญิงในกระจกทำให้เธอแทบไม่กล้ามอง ริมฝีปากบวมเจ่อ ดวงตาไร้แวว ลำคอและไหปลาร้าเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงน่ารังเกียจ

เธอเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำเย็นเฉียบชะล้างร่างกาย พยายามจะล้างความสกปรกโสมมของเมื่อคืนออกไปให้หมดสิ้น

และในตอนนั้นเองที่เธอสังเกตเห็น... แหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอหายไป

หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แหวนวงนั้นไม่ใช่แค่แหวนแต่งงานธรรมดา แต่มันเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย

ความตื่นตระหนกเข้าจู่โจมอีกครั้ง เธอรีบปิดน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายอย่างลวก ๆ แล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน

เธอก้มลงมองหาบนเตียง บนพื้นพรม แต่ก็ไม่เจอ เธอไม่กล้าเปิดไฟ ไม่กล้าส่งเสียงดัง

เวลาผ่านไปทีละวินาที หัวใจของเธอก็ยิ่งร้อนรนเหมือนถูกไฟเผา

สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะตื่น

เธอสวมชุดเดรสที่ขาดวิ่น ใช้ผมยาว ๆ ปิดร่องรอยบนลำคอ

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าเงินออกมา ในนั้นมีเงินสดอยู่ประมาณหนึ่งหมื่นบาท เธอหยิบมันออกมาทั้งหมด มือสั่นเทาด้วยความรู้สึกรังเกียจตัวเอง

เธอวางเงินปึกนั้นลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรง เสียงดัง 'ปึก' เหมือนเป็นการจ่ายค่าบริการสำหรับค่ำคืนอันน่าอดสู

เธอหันไปมองแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย สลักภาพร่างของเขาไว้ในความทรงจำ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ทันทีที่ประตูปิดลง เรี่ยวแรงทั้งหมดของมยุรีก็เหมือนจะหมดไป เธอยืนพิงกำแพงแล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างสูงบนเตียงก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทที่คมกริบและกระจ่างใส ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนเลยแม้แต่น้อย

อธิวัฒน์ลุกขึ้นนั่ง มองเงินสดที่ถูกขยำวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ของคนสนิท

"ภาคิน ช่วยตรวจสอบผู้หญิงที่อยู่กับฉันเมื่อคืนหน่อย ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดของเธอ"

เขาวางสายแล้วลุกจากเตียง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยรอยข่วนจาง ๆ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด

อธิวัฒน์เดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออกกว้าง มองดูแสงแรกของวันในกรุงเทพฯ ด้วยแววตาเย็นชา เมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไม่ได้ฝันร้ายและได้นอนหลับอย่างสนิท ความสงบที่ห่างหายไปนานทำให้เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะถูกแทนที่ด้วยแผนการที่ลึกล้ำกว่า

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ภาคินส่งข้อมูลมาให้แล้ว

มยุรี คุ้มภัย ภรรยาของ วิทยา จรัญสนิทวงศ์

เมื่อเห็นชื่อ 'วิทยา' แววตาของอธิวัฒน์ก็วาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว

ช่างบังเอิญเสียจริง ภรรยาของน้องชายต่างมารดาที่แสนดีของเขานี่เอง