หนี้เสน่หาจอมมาร

นี่ก็ใกล้จะสอบแล้วด้วย หรือเขาบอกแม่ครับว่าจะไปธุระที่ไหน นี่ผมโทร. ไปเขาก็ไม่ร

ะไม่มาก็น่าจะโทร. บอก หรือโทร. ไปถ้าไม่ติดธุระด่วนจริงๆ ก็น่าจะรับสาย หรือไม่ก็โทร. กลับมาห

นะ เดือนเขาไ

ผิด แม่รู้เรื่องของเธออยู่ก่อนแล้ว ร่างกายตอบสนองต่อสิ่ง

. แม่พูดอะไร ใครจะไม่มา...’ เขาถลาเข้าไปเกาะกุมต้นแขน

ครูพิเศษคนใหม่ก็จะมาสอนแทน ดีเหมือนกันที่ไม

แม่ทำอะไรเดือนหรือเปล่า แม่บอกมานะ แม่ทำอะไรเดือน แม่ไล่เดือนออกใช่มั้ย ใช่มั้ยแม่!’ เขาตะเบ็ง

ม้ แม่จะไปทำอะไรเขา

เดือนไปทำอะไร แม่บอกผม

งสังหรณ์บอกว่าสีหน้าและแววตาของแม่นั้นคือคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยา

าลาออก...

ืนอยู่ได้ ในยามนั้นเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาพูดอะไรหรือทำอะ

เขาเชื่อในสิ่งที่เห็น เชื่อในความรู้สึก และเชื่อในรอยยิ้มสดใสของเธอ เธอไม่มีทางที่จะจา

การให้เป็นแบบนี้ใช่มั้ย

ม่เชื่อว่ารัชนีกรจะทำดังนั้นจริง แต่กลับกลายเป็

ไม่อาจยอมรับกับหัวใจที่แหลกสลายได้ ยังคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเ

รือกี่เดือน เธอก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย บาดแผลแม้จะไม่สดให้เจ็บแส

นั่น น่าจะเป็

ไปยังจุดนั้น แม่ไม่ได้บอกว่าเธอมี ‘ลูกสาว’ และหญิงสาวถือรูปถ่า

างนั้นมองยังไงก็โตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ไม่น่าจะใช่สาวรุ

..เหร

รึมจะเดินทางมาพบนั้นเป็นลูกสาวของผู้ตาย และตามประเพณีคนที่ถือภาพหน้าศพหรือถือกระถางธูปนั้นก็น่าจะเป็นทาย

่งทำภารกิจนี้ให้สำเร็จเถอะ จะได้ออกจากบรรยากาศอึมครึมนี้สักที เพร

่า...เข้าไปใน

ผู้ตายขึ้นไปไว้บนเมรุ ท่วงท่าการเดินเหินของเธอไม่ต่างจากความทรงจำในวันวาน ‘ลูกสาว’ คำพูดขอ