สายเกินไปที่จะเสียใจ: ลูน่าหมาป่าขาวผู้หวนคืน

งของเ

สนับสนุนคุณอย่างเต็มที่” ฉันพูด น้ำเสียงของ

ิ้ม รอยยิ

สยะยิ้ม “ดีใจที่เห็นว่าในที่สุดเธอก็รู้ที่ทางของตัวเอง โอเมก้า พวกเร

องเพลงให้เขาฟังผ่านการเชื่อมโยงจิตตอนล่าสัตว์ในคืนจั

ต่อหน้าคนทั้งฝูง เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน มันคงไ

ขาเหมือนหินที่ถูกโยนลงไปในบ

ของเขาคือการยอมรับความโหดร้ายของพวกเขาอย่างชัดเจน ในช่วงเวลานั้น ฉันเข้าใจแล้ว ความเมตตาใด ๆ ที่เขาเคยแสดงให้ฉันเห็น ความอดทนใด ๆ ต่อการมี

องดื่มแอลกอฮอล์แรง ๆ ให้เธอ โดยรับแก้วนั้นมาดื่มเอง เขาหั่นเนื้อหมูป่าส่วนของเธอ เพื่อให้แน่ใจว่าเป็

บแห่งหนึ่ง เธอถือแก้วน้ำผลไม้ไว้

เธอพูด น้ำเสียงของเธอครางหวานแผ่ว

ม่ได

งของเธอลดลงจนเป็นเสียงกระซิบ “เรื่องแผนการของเรา ฉ

ไม่รู้ว่าคุณกำล

ะทันหันก็ชวนให้อึดอัด “อย่ามาทำเป็นไขสือกั

หนกดังระงม ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เหนือขึ้นไปสูง โคมระย้าขนาดมหึมาตรงกลาง ซึ่งเป็นโครง

นจร ต้องเป็

่วงหล่นลงสู่พื้น–

ของเขา เข้าควบคุม ในชั่วพริบตาแห่งการเคลื่อนไหว เขาพุ่งตัวไป ไม่ใช่เพื่อฉัน เขาพุ่งผ่านฉันไป เป็นเหมือนขีปนาว

ะเหลือบมองมาท

ดออกเป็นท่วงทำนองของผลึกแก้วที่แตกกระจายและความเจ็บปวดที่ทำให้ตาพร่า

ันเยือกเย็นของมันเผาผลาญผ่านเนื้อและกระดูก สะกดพลังการรักษาตามธรรมชาติของหมาป่

อของเขาลูบไล้ไปตามตัวเธออย่างลนลาน เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบอย่างสิ้นหวังในจิตใจของ

้ของเขากำลังนอนจมกองเลือดอยู่

พรฆ่าเชื้อและกลิ่นเลือด โรแนน พี่ชายของฉัน นั่งอย

ียงสะอื้นเมื่อเห็นว่าตาของฉันลืมขึ้

ตุบ ๆ แผ่ซ่านออกมาจากมัน ผู้รักษาทำสุดความ

เหิน “มันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก โรแนน” ฉันมองเข้าไปในดวงตาที

ดูส

เงียบ ๆ ผ่านการเชื่อมโยงจิตไปยังศู

ามผ่านประตูมิติในอีกสิบวัน

เหลือให้ฉันที่นี่อีกต