งของแ
งเครื่องดื
แก้วน้ำแข็งที่เริ่มมีหยดน้ำเก
่น กำลังรินน้ำโซดาให้แช
ส" เขาตะโกน "เ
ำแข็งไว้บนเคา
้องรับแขก เวลาผ
อนอยู่หลังภาพวาดในโถงทางเดิน แ
ระตูตู้เ
็ตัวแ
หม เสื้อโค้ทกันหนาว และชุดเดร
้วยไวน์แดงเข้ม กลิ่นนั้นอบอวลจนแทบหายใจ
่าเสีย
นห
นึ่งถือขวดน้ำยาล้างเล็บอะซิโต
็นคนทำ
่ในตู้เสื้อผ้า และเอาจริงๆ น
ห้อง เตะผ้าไหมเ
ดอมเล่าเรื่องคุณยายให้ฉันฟัง ว่าเธอเสียชีว
อใกล้ตาย ฉันขอร้องให้โดมินิกขับรถพาฉันไปที่สถานดูแลผู้ป่วยระยะส
ิดหรอก แอนนิส" แชสติตี
รเล็กๆ บนถนนสายที่ 4 เขาปิดโทรศัพ
่ใช่เสียง แต่เป็นความโกรธ
หก” ฉั
สิ” เธอ
ไร ฉันขยับตัว
เธอเซถอยหลัง ขวดอ
เด็นสารเคมีใสๆ ไปทั่วผ
อีกข้างของ
างมันม
้า แต่ไปโ
ิ
ลุกไหม้ แต่มั
ามผ้าม่าน เผาผลาญแ
งพลางถอยหลังออก
มิน
าขณะที่ควันดำพวยพุ่งเข้
น่น หัวใจเ
วที่ประตู ดวงต
ขามองมาที่ฉันที่กำล
อดภัยอยู่ในโถงทางเดิน น้ำ
ชสติตี้กรีดร้อง "เธอเป
ิกไม่
ห้องเพื่อช่วยฉัน เขาไ
ี้ โอบแขนรอบตัวเ
อะ" เขาพ
จาก
ยให้ฉัน
หลังของเขาหา
น ควันไฟหนักอึ้งราวกับน
ยู่ต่ำๆ ใต้ควา
องครัว ผลักประตูเปิดออก แล้วท
ุด ฉันหย
ันหนักอึ้งราวกับตะกั่ว หัวใจข
าไปในซอยแล
" ฉันพูด
มีเอกสารต่างๆ เหน
โดยสาร ฉันซ
ต่งงานของฉั
อกสารที่ฉันแอบหยิบมาจากห้องพยาบาลข
องถึงดอน คา
นก็เดินไป
ออกมาแล้วหักซิม
นมันล
ครื่องบิ
ตัวออกจากรันเวย์ ฉันมองลงไ
อร์สเสียชีว
ในที่นั่ง 4A นั้นเ
ลังมาเพื
/0/36582/coverbig.jpg?v=7a3bce11750d09d66ca8c104c7106562&imageMogr2/format/webp)