ภรรยาที่ถูกทิ้ง: การกลับมาของอดีตภรรยา

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เก้า สามีของฉัน โดมินิก ไม่ได้กล่าวอวยพรเรา แต่เขากลับวางมือลงบนท้องที่กำลังตั้งครรภ์ของเมียน้อยต่อหน้าสมาชิกแก๊งอาชญากรทั้งหมด

ฉันเป็นเพียงแค่หนี้สินสำหรับเขา เป็นเพียงวิญญาณในชุดราตรีราคา 40,000 ดอลลาร์

แต่ความอัปยศอดสูไม่ได้จบลงในห้องบอลรูม เมื่อเมียน้อยของเขา แชสติตี้ เริ่มมีเลือดออกในคืนนั้น เขาไม่ได้โทรเรียกรถพยาบาล เขาพาฉันไปที่คลินิกของครอบครัว

เขารู้ว่าฉันมีโรคหัวใจร้ายแรง เขารู้ว่าการให้เลือดในปริมาณมากขนาดนั้นอาจทำให้เกิดภาวะหัวใจวายถึงตายได้

“เธอกำลังตั้งท้องลูกชายของฉัน” เขากล่าว ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ

“คุณจะต้องให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ”

ฉันอ้อนวอนเขา ฉันต่อรองเพื่ออิสรภาพของฉัน เขาโกหกและตกลง เพียงเพื่อจะได้ฉีดยาเข้าแขนฉัน

ขณะที่เลือดสีแดงเข้มของฉันไหลผ่านท่อเพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงที่กำลังทำลายชีวิตฉัน อกของฉันก็บีบแน่นขึ้น เครื่องตรวจวัดเริ่มส่งเสียงดัง หัวใจของฉันกำลังล้มเหลว

“คุณเรเยส! อาการเธอทรุดหนักแล้ว!” หมอตะโกน

โดมินิกไม่แม้แต่จะหันมามอง

เขาเดินออกจากห้องไปจับมือแชสติตี้ ปล่อยให้ฉันตายอยู่บนโต๊ะผ่าตัด

ฉันรอดชีวิต แต่แอนนิส ไมเยอร์สเสียชีวิตในคลินิกนั้น

เขาคิดว่าฉันจะกลับไปที่เพนต์เฮาส์และเป็นภรรยาที่เชื่อฟังและเงียบงันของเขาต่อไป เขาคิดว่าเขาเป็นเจ้าของเลือดในเส้นเลือดของฉัน

เขาคิดผิด

ฉันกลับไปที่เพนต์เฮาส์เป็นครั้งสุดท้าย ฉันจุดไม้ขีดไฟ

ฉันปล่อยให้ห้องนั้นไหม้

กว่าโดมินิกจะรู้ตัวว่าฉันไม่ได้อยู่ในกองเถ้าถ่าน ฉันก็อยู่บนเครื่องบินไปลอนดอนแล้ว

ฉันทิ้งแหวนแต่งงานไว้ในซองจดหมาย พร้อมกับเอกสารทางการแพทย์ที่พิสูจน์ความโหดร้ายของเขา

เขาอยากทำสงครามเหรอ? ฉันจะจัดให้เลย

บทที่ 1

มุมมองของแอนนิส

ฉันยืนอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง สวมชุดราตรีราคา 40,000 ดอลลาร์ มองดูสามีของฉันวางมือลงบนท้องที่กำลังตั้งครรภ์ของผู้หญิงคนอื่น ในขณะที่แขกของเรากำลังดื่มอวยพรให้กับการแต่งงาน 9 ปีของเรา

แก้วคริสตัลในมือฉันไม่แตก ฉันไม่กรีดร้อง ฉันไม่สาดเครื่องดื่มใส่หน้าเขา

ฉันแค่จิบแชมเปญชั้นดี – ขวดที่ราคาแพงกว่าชีวิตของพ่อฉัน – และฉันก็กลืนน้ำลายที่พุ่งขึ้นมาในลำคอ

โดมินิก เรเยส ไม่ใช่แค่สามี เขาเป็นหัวหน้าแก๊งในตระกูลอาชญากรรมโอlsen ชายผู้ฆ่าคนไป 7 คนก่อนวันเกิดครบรอบ 25 ปี และขยายอาณาเขตของตระกูลเป็นสองเท่าใน 3 ปีที่ผ่านมา เขาเป็นนักล่าในชุดสูทสั่งตัด และฉันคือหนี้ที่ครอบครัวของเขายอมรับเมื่อ 9 ปีก่อน

คืนนี้ควรจะเป็นเรื่องของเรา

แต่เขากลับพาแชสติตี้มาด้วย

เธอสวมชุดสีแดง ผ้าไหมสีแดงสดราวกับเลือดที่แนบไปกับท้องที่ป่องของเธอ ตัดกับดวงตาสีฟ้าซีดราวกับน้ำแข็งของฉัน เธอดูมีชีวิตชีวา ส่วนฉันดูเหมือนผี

มือของโดมินิกแตะอยู่ที่หลังของเธอเบาๆ ขณะที่เขาพาเธอฝ่าฝูงชนของเหล่าชายผู้มีอำนาจและภรรยาที่เงียบงัน ทุกสายตาในห้องจับจ้องระหว่างฉันกับนายหญิงอย่างกระหายที่จะรับรู้ถึงผลที่ตามมา

ฉันเชิดหน้าขึ้นสูง โอเมอร์ตาไม่ใช่แค่กฎสำหรับผู้ชายเท่านั้น แต่มันคือคุกสำหรับผู้หญิง ความเงียบคือเกราะป้องกันของฉัน

โดมินิกพาเธอมาทางฉัน ดวงตาของเขาดำสนิทราวกับน้ำมันและลื่นไหลเป็นสองเท่า จ้องมองมาที่ฉัน ไม่มีคำขอโทษใดๆ ในดวงตาของเขา มีเพียงความเย็นชาและหนักอึ้งของความเป็นเจ้าของ

"แอนนิส" เขาพูด เสียงของเขาทุ้มต่ำที่เคยทำให้ฉันรู้สึกขนลุก แต่ตอนนี้มันกลับทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ "เธอจำแชสติตี้ได้ไหม"

ฉันมองไปที่ผู้หญิงที่กำลังอุ้มลูกที่ฉันไม่สามารถมอบให้เขาได้ เธอยิ้มเยาะอย่างโหดร้าย

“สุขสันต์วันครบรอบนะคะ คุณนายเรเยส” เธอกล่าว มือของเธอวางปกป้องท้องของเธอ “ดอมคิดว่ามันจะปลอดภัยกว่าถ้าฉันพักอยู่ที่คฤหาสน์หลักคืนนี้ เมืองนี้คาดเดาไม่ได้เลย”

ฉันมองไปที่โดมินิก

“เธอพักอยู่ที่ปีกรับแขกหรือเปล่าคะ” ฉันถาม เสียงของฉันมั่นคง ฉันฝึกความมั่นคงนี้หน้ากระจกมาสองสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่ฉันเจอใบเสร็จค่าเปลเด็ก

โดมินิกจิบวิสกี้ของเขา

“ไม่” เขาพูด เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา “เธอต้องการความอบอุ่น เธอจะพักในห้องนอนใหญ่ คุณไปพักในห้องพักรับแขกที่อยู่ถัดไปก็ได้”

บรรยากาศในห้องหายไปทันที

เขาไม่ได้แค่โกงฉัน แต่เขากำลังไล่ฉันออกจากเตียงนอนในชีวิตแต่งงานของฉันต่อหน้าคนทั้งองค์กร เขากำลังปลดฉันจากยศศักดิ์ ศักดิ์ศรี และตำแหน่งของฉัน โดยไม่ต้องชักอาวุธสักชิ้น

ฉันพยักหน้าหนึ่งครั้ง

"ตามที่คุณต้องการ โดมินิก"

ฉันหันหลังเดินจากไป เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะว่างเปล่า ฉันต้องไปถึงห้องนอนก่อนพวกเขา ฉันต้องการกระเป๋าที่ฉันซ่อนไว้ในท่อระบายอากาศเมื่อสองสัปดาห์ก่อน

ฉันเดินไปได้ครึ่งทางถึงทางเดินก็ได้ยินเสียงพวกเขาหัวเราะ

ฉันหยุดอยู่ใกล้เสาต้นหนึ่ง ซ่อนตัวอยู่ใต้ช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นดอกไม้สำหรับงานศพ

"เธอมันเหมือนพรมเช็ดเท้า" เจค ผู้ช่วยของโดมินิก หัวเราะคิกคัก "ฉันพนันได้เลยว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะต้องขอโทษคุณที่ยังมีชีวิตอยู่"

เสียงของโดมินิกดังแว่วมา เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“แอนนิสรู้ที่ทางของตัวเอง เธอเป็นเหมือนการลงทุนที่ดี เงียบๆ เชื่อฟัง และหนี้ของพ่อเธอก็หมดไปตราบใดที่เธอยังสวมแหวนของฉันอยู่ เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

ฉันแตะกำไลลูกประคำแพลทินัมที่ข้อมือ มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่จากแม่ มันเป็นสิ่งเดียวที่โดมินิกไม่ได้ซื้อให้

ฉันเดินไปที่ห้องนอนใหญ่ ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันหยุดร้องไห้แล้ว ฉันดึงกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากช่องระบายอากาศ เงินสด โทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้ง หนังสือเดินทางในชื่อที่ไม่เกี่ยวข้องกับเงินที่ได้มาจากการฆ่าคน

ฉันหันหลังจะออกไป แต่ลูกบิดประตูหมุน

โดมินิกเดินเข้ามา ชาสติตี้เกาะแขนเขาไว้แน่นเหมือนปรสิต

“เธอกำลังทำอะไรอยู่?” โดมินิกถาม สายตาของเขาเหลือบไปมองกระเป๋าในมือฉัน

“ฉันกำลังย้ายไปห้องรับแขกอย่างที่คุณขอ” ฉันโกหก

สายตาของชาสติตี้จ้องไปที่ข้อมือของฉัน

“โอ้ ดอม ดูสิ” เธอพูดเสียงหวานพลางชี้ไปที่ลูกประคำของแม่ฉัน “กำไลอันนั้น มันเข้ากับชุดของฉันได้อย่างลงตัวเลย และในเมื่อฉันกำลังตั้งท้องทายาท... ฉันควรจะได้เครื่องประดับประจำตระกูลมาด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“มันไม่ใช่เครื่องประดับประจำตระกูล” ฉันพูดพลางกำกระเป๋าแน่นขึ้น “มันเป็นของแม่ฉันต่างหาก”

โดมินิกไม่สนใจเรื่องความรู้สึก เขาแคร์แต่เรื่องอำนาจ และตอนนี้ การให้สิ่งที่เมียน้อยของเขาต้องการก็คือการแสดงอำนาจ

“ให้มันกับเธอไปเถอะ แอนนิส” เขาพูด

“ไม่”

คำนั้นลอยอยู่ในอากาศ ฉันไม่เคยปฏิเสธเขามาก่อน ไม่ใช่ตอนที่เขาแต่งงานกับฉัน ไม่ใช่ตอนที่เขาบังคับให้ฉันตัดขาดความสัมพันธ์กับน้องสาว ไม่ใช่ตอนที่เขากลับบ้านมาพร้อมกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่น

โดมินิกก้าวเข้ามา อุณหภูมิในห้องลดลง เขาคว้าข้อมือฉันไว้ แรงบีบของเขารุนแรงจนทำให้เจ็บ

“เธอเป็นภรรยาของฉันเพราะฉันอนุญาต” เขากระซิบ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว “ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีเป็นของฉัน แม้แต่เลือดในเส้นเลือดของเธอ ส่งกำไลให้เธอ”

เขาปลดกำไลด้วยนิ้วหยาบกร้านและยื่นให้แชสติตี้

เธอยกมันขึ้นส่องกับแสงไฟ ยิ้ม แล้วมองตรงมาที่ฉัน เธอดึงสร้อยแพลทินัมเส้นเล็กๆ นั้นให้ตึงระหว่างมือ

“อุ๊ปส์” เธอพูด

เธอหักมัน

ลูกปัดกระจัดกระจายไปทั่วพื้นไม้เหมือนลูกเห็บ

เธอร้องเสียงดัง ปล่อยเศษชิ้นส่วนที่แตกหักลงและจับนิ้วของเธอ เลือดหยดเล็กๆ ไหลซึมออกมาตรงที่โลหะบาดเธอ

“เธอทำร้ายฉัน!” แชสติตี้กรีดร้อง ถอยหลังไปชิดกับโดมินิก “เธอพยายามแย่งมันคืนและจะบาดฉัน!”

มันเป็นคำโกหกที่เนียนจนเด็กก็ดูออก แต่โดมินิกไม่ต้องการความจริง เขาต้องการการยอมจำนน

เขาผลักฉัน ฉันเซถอยหลังไปชนกำแพงอย่างแรง

"ขอโทษซะ" เขาคำราม

ฉันมองเขา ฉันมองผู้ชายที่ฉันใช้เวลาเก้าปีพยายามเอาใจ พยายามรัก พยายามเอาชีวิตรอด

"ไม่" ฉันพูด

ใบหน้าของโดมินิกบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาชี้ไปที่ประตู

"ออกไป ก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าฉันไม่ทำร้ายผู้หญิง"

ฉันคว้ากระเป๋า ฉันไม่ได้มองลูกปัดบนพื้น ฉันเดินออกจากเพนต์เฮาส์ ลงลิฟต์บริการ และออกไปสู่อากาศเย็นยามค่ำคืน

รถเก๋งสีดำจอดรออยู่ที่ริมถนน กระจกหน้าต่างเลื่อนลง

เฮเวน ฮาร์เปอร์มองมาที่ฉันจากที่นั่งคนขับ ดวงตาของเขาใจดี ปลอดภัย

"ขึ้นรถ แอนนิส" เขาพูด

ฉันเปิดประตู ฉันไม่ได้หันกลับไปมองอาคารที่เคยเป็นคุกของฉัน ฉันแค่อยากหายตัวไป