งของแ
าด้วยกลิ่นฉุ
ำหรับฉัน มันเห
้นส่วนตัว แขนของฉันพันผ้าพันแผลหนา และหน้าอกข
ดูโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย เขาดูสะอาดสะอ้าน อาบน้ำเสร็จ
เขาพูดโดยไม่เง
ห้องก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแ
ของฉันรู้สึกเหมือนกระดาษทราย "ค
ึ้น เดินไปที่โต๊ะข้างเตียงอย่างช้าๆ แล้วจ
ส ฉันไม่เคยบอกว่าจะหย่ากับคุณ” เขาตอบอย่างนุ่มนว
จกันลงด้วยเสี
าฬิกา Patek Philippe ของเขา
ประตู มือวาง
้ ชาสติตี้รู้สึกดีขึ้นมากแล
ปิดป
นขับรถจะมารับค
เขาก
ตา เขาดูดเลือดฉันเพื่อช่วยชีวิตเธอ และตอนนี้เขากำลังพาเธ
้างเตียง โทรศัพท์ของฉั
โทรศัพท์ในห้องและกดหมายเล
บสายทัน
ก "ผมอยู่ที่ล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอด
" ฉันกระซิบ "แต่ฉั
เขาพูด เสียงของ
"เดี๋ยวก่อน ฉันต้องกลับไป
ำไ
ร็ว “แล้วก็เอกสารด้วย ถ้าฉันออกไปตอนนี้ เขาจะตามล่าฉ
ั่นมันฆ่า
ฮเวน รอสัญญา
ันดำเนินการอย่างรวดเร็วผิดปกติ ฉันร
่ทางเข้าโรงพยาบาล แต
ลิมูซีน เธอเปล่งปลั่ง ผิวของเธอแดงระเรื่อด้วยสุขภ
ลังที่เปิดอยู่ สีหน้าของ
” เขาออ
าะหน้า แล้วมอ
าะหลัง” โดมินิกพูดพ
ของฉันกองอยู่บนม้านั่งหนังข้างๆ ทำให้ฉันต้
วางมือลงบนต้นขาของโดมินิก เขาจ
ท์ขึ้น “สื่อชอบชุดของฉันเมื่อคืนนี้มาก พ
ที่จริงใจและอบอุ่น รอยยิ้มที่
้อชั้นในออกมา ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่โดมินิกย
ิดอิน
รมแดง แขนของเขาโอบเอวเธออย่างหวงแห
น้าจอจนภ
ทั้งที่เลือดไหลไม่หยุดและหวาดกลัวมาก เขาไม่รับสาย เขาอยู่ในที่ประชุม เมื่อเ
งเรา เขาไม่เคยเรียก
่ด้านหลังศ
พ์ข้อความแสดงความคิดเห็นใ
รับสิ่งที่ค
รศัพท์และ
ถมาถึงเ
" แชสติตี้ร
า มันไม่ใช่บ้าน มันคือฌาปน
/0/36582/coverbig.jpg?v=7a3bce11750d09d66ca8c104c7106562&imageMogr2/format/webp)