ละเย็นยะเยือก มันไม่ได้แค่ให้ความร
กวาดล้างการมีอยู่ของตัวเองออกไปจากพื้นที่แห่งนี้ ฉันไม่ไ
ันเก็บกวาดหนังสือบนโต๊ะข้างเตียง ฉันหยิบกรอบรูปคู่ของเราจากหิ้งเตา
ดิจิทัลส่
สลาย เนกไทหลวม ดวงตาแดงก่ำ เขามีกลิ่นสบู่
ีเมื่อเห็นชั้นวา
กทำให้เสียงของเขาสั่นเคร
กระเบื้องเคลือบที่เย็นชาและเปราะบาง–
รับฮันนีมูน คุณบอกว่าเราจะไปชายฝั่งอามัลฟีทันทีหลัง
หายใจที่คงกลั้นไว้มานานหลายชั่วโมง ควา
สยผม “แน่นอนสิ ให้ตายเ
น ฉันยืนตัวแข็งทื่อแนบกับ
้อยดีไหมคะกับ..
ังเกตไม่เห็น “อืม เขาปลอด
นโ
พลางผละตัวออกพอให้ได้สบตาเขา “ตามธรรมเนียม
ใจเพื่อที่จะได้ไม่ต้องสูดดมก
เขาพูด “พรุ่งนี้ทุก
ใช่คำโกหก ฉันรักเรื่องราวสมมุติของมัน ทว่าคว
ระตูไปและไม่หั
้ไปที่บ้
ชานเมือง ที่ซึ่งความมืดมิ
ไปมารอบขา เกิดเป็นเงาร่างสีเข้มตัดกับท้องฟ้าสีเทา เครื่องยนต์ของเครื
ไดแล้วหยิบคอมพิวเ
นมานานสองปี เรื่องที่มีผู้ติดตามทางออนไลน์ห
โหลดตอ
: _นางเอกท
กทีละตอนของคู่หมั้นที่ทิ้งเจ้าสาวไว้ข้
ุ่ม _เ
งดังฉับคมกริบราวกับเสียงปืน ฉั
ทิ้งซะ”
นไว้ เขากุมแน่น แสดงความเป็นเจ
ไหม?”
งเป็นครั้งสุดท้าย เฝ้ามองโลกที่
้หมดเลยค่
/0/36601/coverbig.jpg?v=71bb1130d234a8293f33adedf4b3ee96&imageMogr2/format/webp)