เจ้าสาวที่ถูกทิ้งของราชามาเฟีย

เหลือเวลาอีกเพียงสามวันฉันก็จะเข้าพิธีแต่งงานกับอันเดอร์บอสแห่งตระกูลมาเฟียฟาซิโอ ตอนที่ฉันปลดล็อกโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งของเขา

หน้าจอสว่างวาบเป็นแสงอันตรายท่ามกลางความมืดข้างกายคู่หมั้นที่กำลังหลับใหล

ข้อความจากรายชื่อที่บันทึกไว้ว่า 'ตัวป่วนตัวน้อย' เขียนไว้ว่า “หล่อนก็แค่รูปปั้น ดันเต้ กลับมาที่เตียงสิคะ”

แนบมาด้วยรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนอนอยู่บนผ้าปูที่นอนในห้องทำงานส่วนตัวของเขา โดยสวมเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้น

ตลอดแปดปี ฉันเชื่อมาตลอดว่าดันเต้คือฮีโร่ที่ช่วยฉันออกมาจากโรงอุปรากรที่กำลังไฟไหม้ ฉันแสดงบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียผู้ภักดีและสมบูรณ์แบบเพื่อเขา

แต่ฮีโร่ไม่มอบเพชรสีชมพูหายากให้เมียน้อย ในขณะที่มอบเพชรสังเคราะห์คิวบิกเซอร์โคเนียของปลอมให้คู่หมั้นตัวเองหรอก

เขาไม่ได้แค่นอกใจ แต่เขาหยามเกียรติฉัน

เขาออกโรงปกป้องเมียน้อยต่อหน้าพวกลูกน้องของตัวเองในที่สาธารณะ เขายังทิ้งฉันไว้ข้างทางในวันเกิดของฉัน เพราะเธอแกล้งสร้างสถานการณ์ฉุกเฉินเรื่องท้องขึ้นมา

เขาคิดว่าฉันอ่อนแอ เขาคิดว่าฉันจะยอมรับแหวนปลอมและการดูหมิ่นนี้ได้ เพราะฉันเป็นเพียงเบี้ยทางการเมือง

เขาคิดผิด

ฉันไม่ร้องไห้ น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก แต่ฉันมีแผนการ

ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำและกดเบอร์ที่ฉันไม่กล้าโทรหามานานนับทศวรรษ

“พูดมา” เสียงแหบห้าวดุจก้อนกรวดคำรามมาจากปลายสาย

ลอเรนโซ โมเร็ตติ คาโปแห่งตระกูลคู่อริ ชายที่พ่อของฉันเรียกว่าซาตาน

“การแต่งงานยกเลิกแล้ว” ฉันกระซิบพลางจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง

“ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ เอ็นโซ และฉันต้องการเผาตระกูลฟาซิโอให้ราบเป็นหน้ากลอง”

ตอนที่ 1

เหลือเวลาอีกเพียงสามวันฉันก็จะเข้าพิธีแต่งงานกับอันเดอร์บอสแห่งตระกูลมาเฟียฟาซิโอ ตอนที่ฉันปลดล็อกโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งของเขา และอ่านข้อความที่ทำลายล้างความภักดีตลอดแปดปีจนแหลกสลาย

หน้าจอสว่างวาบเป็นแสงอันตรายท่ามกลางความมืดในห้องนอนเพนต์เฮาส์ของเรา

ดันเต้นอนหลับอยู่ข้างฉัน อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะที่เคยทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ บัดนี้มันดูเหมือนเป็นแค่ลมหายใจของคนโกหก

ฉันก้มมองอุปกรณ์ในมือ

รายชื่อผู้ติดต่อถูกบันทึกไว้ว่า 'ตัวป่วนตัวน้อย'

ข้อความล่าสุดเขียนไว้ว่า ฉันคิดถึงมือของคุณบนตัวฉัน หล่อนก็แค่รูปปั้น ดันเต้ คุณเองก็พูดแบบนั้น กลับมาที่เตียงสิคะ

มีรูปถ่ายแนบมาด้วย

มันเป็นรูปเซลฟี่ของผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนผ้าปูที่นอนที่ฉันจำได้ มันคือผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายอียิปต์จากห้องทำงานส่วนตัวของดันเต้ในตัวเมือง เธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้น

ตลอดแปดปี ฉันแสดงบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียที่สมบูรณ์แบบ ฉันคือเอเลนา วิติเอลโล ฉันถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้คนมองเห็นแต่ห้ามส่งเสียง เป็นตัวเชื่อมในพันธมิตรทางการเมืองที่จะรักษาสันติภาพในนิวยอร์ก

ฉันหลอกตัวเองว่าฉันรักดันเต้ ฟาซิโอ ฉันคิดว่าเขาคือฮีโร่ที่ช่วยฉันออกมาจากซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ของโรงอุปรากรตอนที่ฉันอายุสิบสี่

ฉันมองดูใบหน้ายามหลับของเขา เขาหล่อเหลาในแบบที่ทำให้ผู้หญิงโง่งม เขามีกรามที่คมคายราวกับดาราภาพยนตร์ และมีจิตวิญญาณของคนขี้ขลาด

ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง ผ้าไหมของชุดนอนให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งยามสัมผัสผิว

ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตู ฉันไม่ร้องไห้ น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก ส่วนฉันน่ะหรือ ฉันมีแผนการ

ฉันนั่งลงบนขอบอ่างอาบน้ำหินอ่อน และหยิบโทรศัพท์เข้ารหัสของตัวเองออกมาจากกระเป๋าที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม

มือของฉันสั่น แต่ไม่ได้สั่นเพราะความกลัว มันสั่นเพราะอะดรีนาลีนจากการจุดไม้ขีดในห้องที่เต็มไปด้วยน้ำมันเบนซิน

ฉันกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเมื่อทศวรรษก่อนแต่ไม่เคยกล้าโทรหา

เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง

“พูดมา”

เสียงของเขาเหมือนก้อนกรวดบดกับกระดูก มันทุ้มลึก มืดมน และน่าสะพรึงกลัว

ลอเรนโซ โมเร็ตติ เอ็นโซ คาโป เด คาปี แห่งตระกูลคู่อริ ชายที่พ่อของฉันเรียกว่าซาตาน

“การแต่งงานยกเลิกแล้ว” ฉันกระซิบ

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ฉันได้ยินเสียงแชะเบาๆ จากการจุดไฟแช็ก ตามด้วยเสียงสูดควันเข้าลึกๆ

“เอเลนา” เขาพูด ชื่อของฉันที่ออกมาจากปากของเขาฟังดูเหมือนบทสวดและคำสาปไปพร้อมกัน “เธอแน่ใจนะ?”

“ดันเต้แหกกฎ” ฉันพูด คราวนี้น้ำเสียงของฉันมั่นคง “เขามี โคมอเร เขาทำตัวไม่ให้เกียรติ”

ในโลกของเรา การนอกใจเป็นเรื่องธรรมดา แต่การไม่ให้เกียรติคือโทษประหาร ดันเต้ไม่ได้แค่สวมเขาให้ฉัน แต่เขาเอาฉันไปล้อเลียนกับเมียน้อย เขาทำให้การแต่งงานในอนาคตของเรากลายเป็นเรื่องตลกของหญิงระบำเปลื้องผ้า

“ฉันต้องการถอนตัว” ฉันพูด “ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ”

เอ็นโซหัวเราะ มันเป็นเสียงต่ำและมืดมนที่สั่นสะเทือนผ่านสายโทรศัพท์ “เธอรู้ราคาที่ต้องจ่ายนะ เอเลนา ถ้าเธอมาหาฉันแล้ว มันไม่มีทางหันหลังกลับ ฉันจะเผาตระกูลฟาซิโอให้ราบเป็นหน้ากลองเพื่อเธอ แต่เมื่อใดที่เธอก้าวผ่านประตูของฉันเข้ามา เธอจะเป็นของฉัน”

ฉันมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ฉันดูซีดเซียว เปราะบาง แต่แววตาของฉันแข็งกร้าว

“ฉันรู้” ฉันพูด “ฉันพร้อมแล้ว”

“ดี” เอ็นโซพูด “ตอนนี้ฉันอยู่อิตาลี อีกสามวันฉันจะถึงนิวยอร์ก อย่าให้มันแตะต้องตัวเธอ”

“เขาจะไม่ได้แตะ” ฉันสัญญา

“เอเลนา?”

“คะ?”

“ถ้ามันแตะต้องตัวเธอ ฉันจะตัดมือมันทิ้ง”

สายตัดไป

ฉันจ้องมองโทรศัพท์ เป็นครั้งแรกในรอบแปดปีที่ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นรูปปั้น ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นก้านไม้ขีด

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ดันเต้ขยับตัวในขณะหลับ พึมพำอะไรบางอย่างฟังไม่ได้ศัพท์

ฉันวางโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งของเขากลับลงบนโต๊ะข้างเตียง ตรงจุดเดิมที่ฉันหยิบมันมาอย่างพอดิบพอดี

ฉันล้มตัวลงนอนข้างเขา ฉันจ้องมองเพดาน

พรุ่งนี้ เราต้องไปรับแหวนหมั้นสั่งทำพิเศษ มันควรจะเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเรา

แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่ามันก็แค่เศษแก้วบนเรือที่กำลังจะอับปาง