สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

ยในวั

องช้า เย็นเยียบ และถูกวางแผนมาอย่างพิ

ยุยี่

วามเจ็บปวดที่หลอกหลอนจากมีดผ่าตัดของศัลยแพทย์ที่กรีดลึกลงไปในเนื้อของฉันในขณะที่เสียงกรีดร้องของฉันดังก้องโดยไม่มีใครเหลียวแล ฉันจำได้ว่ามองผ่านกระจ

ธอ เขาเลื

้น ฉันก็

ารชีวิต ร่างกายของฉันสมบูรณ์ดี ไม่มีรอยแผลเป็น เส้นเวลาได้ถูกรีเซ็ต ข้อผิด

ลอมแปลงมาในรูปของเงินชดเชย–ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่อ้อนวอน หัวใจขอ

ว่าเขากำล

ยผ่านการทรยศขั้นส

าไว้ ในเซฟเฮาส์ลับ ฉันเย็บแผลให้ทหารที่ตาบอดคนหนึ่ง ชายที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาไม่เคยเห็นหน้าฉัน เขารู้จักเพียงแค่เสียงขอ

ร้ความปรานี ชายที่อิซาเบลลา พี่สาว

้ตั้งแต่ระยะเป็นไมล์ ก็หลงเชื่อกลลวงอันงดงามนั้น เพราะเขาต้องการให้มันเป็นเรื่องจริง เขาอยากให้หญิงสา

า และพวกเขาก็ปิดปากฉันบนเตียงผ่าตัด ครั้งนี้ ฉันจะป

ฉันจะปล่อยให้เซราฟีนา วีตี

ไม่ยอมตก

่ใช่ลูกแกะที่ถูก

ยด้วยความอดทนเยี่ยงคนตาย เพื่อเฝ้ามองโลกทั้งใบของพวกเขามอดไหม้ เพรา

นท

เซราฟีนา

ไว้แน่น รู้ดีแก่ใจว่าในอีกเส้นเวลาหนึ่ง นี่คือช่วงเวลาเดียวกันกับท

บเมื่อกดกับนิ้วหัวแม

ตั๋วชั

เฟื้อสำหรับลูกสาวที่

ลโล ดอนแห่งชิคาโก เอาต์ฟ

ินสก็อตช์ ของเหลวสีอำพั

ขาราบเรียบ มันเป็นน้ำเสียงเฉยชาแบบเดียว

งมองมือ

บเนียน ไร้

จ็บปวดที่หลอกหลอนจากมีดผ่

ปลอดเชื้อ และสว่างจ้า

ารอ้อน

์แล้วเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองฉัน

ชีวิตที

ีเซ็ตกลับมาด้วย

้ ฉันยังค

้อยก็ท

ารพักผ่อน” แม่ของฉ

นอย่างเหม่อลอย มันสะท้อนแสงไฟ สา

ด้มองฉั

่ภาพวาดเหมือนของอิซาเบลล

ว่าที่ภรรยาของคาโป หน

พียงแค่อ

งเล

้ในห้องใต้ดิน ซึ่งจะได้รับการเหล

ถึงจำเป็น เซราฟีนา” พ่อของฉัน

ก็อตช์อ

พันธมิตรครั้งนี้ต้องการเจ้าสาวท

งรบ

ภาพที่หมายความว

น ในช่วงสงครามแย่งชิ

ว่าฉันแอบ

เซฟเฮาส์แถบชานเมือง คอยเ

มือของดันเต มอเรตตีไว้ใน

ระซิบคำสวดภาวนาข้างหูเขาในย

เคยเห็

เขารู้จักเพียงแค่กลิ่นวานิลลา

ลว่าเจ็ด เพราะรอยเย็บเจ็ดเ

ด้อีกครั้ง พ่อและอิซาเ

การกระทำของฉั

งเสียง

โกหกได้ตั้งแต่ระยะเป็นไมล์ ก็หลงเชื่อกลลวงอั

งดงามคนนั้นเป็นผู้มี

ึ้งน้องสาว

องตั๋วอ

นด

อการเ

ีวิตสำหรับเซราฟีนา วี

ติบัตรใบใหม

่อน ฉันเ

คยร้

ปล่อยให้ฉันอยู่ต่อ ฉันเค

ปิดปากฉันบน

ันไม่รู้ส

งฉันกลายเป็

ล้วค่ะ พ

มีรสชาติเห

หมือนเขาจะประหลา

้ำตา เขาคาด

ว่าเขากำล

ักๆ “ไปเก็บของซะ อย่าก่อเรื่องในงานหมั้น แก

พื่อเดินออก

ม่ก็เงยหน

ราฟีนา” เธอพูด น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยควา

ม่ได

ม้โอ๊กบานหนาและปิ

นยาว เสียงฝีเท้าของฉั

้ไปลอนดอ

ห้พวกเขาเน่

ากไพ่หลังนี้มอดไหม้ และฉั

่าลมใส่ถ่านที่ย