สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

เซราฟินา

ึงผ่านทางข้อความจา

สองทุ่ม บ

ดันเต มอเรตตีไม่เค

พิ่งจะสังหารศัตรูไปสามคนในร้านอาหารที่คนแน่นขนัดเมื่อสัปดาห์

ดสีดำ–ชุดเดรสคอส

รมากไปกว่าการกลม

ห้ฉันเข้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขารู้ว่าฉันเป็นใคร หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เข

ขึ้นไปอย่างนุ่ม

ียงหัวเราะก็ปะทะเข้าใส่ฉัน

นัง ถือแก้วแชมเปญ ขณะที่ดันเตยืนอยู่

บกับช่วงไหล่ที่ดูกว้างพอจะแบกรับน้

เมื่อฉัน

เฉลียวฉลาด และเย

ำคืนที่ฉันกอดเขาไว้ตอนที่เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ไม่

าสาย”

ทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือ

ษค่ะ” ฉั

นไม่สามารถมองหน้าเขาได้ มันเจ็บปวดเกิน

งกรายตรงไปหาเขา วางมือลงบนแขน

ลงทางน่ะ คุณก็รู้ว่าเซราฟินา

รอยยิ้มของนักล่า มีแต

ี่วางอยู่บนแขนเขา

้อแจ็กเก็ตแล้วหยิบซองจดหมายส

นมันมา

บมันมา มันมีน้ำหนัก พิม

ชิญงาน

ตี & อิซาเบ

บ “เพื่อแสดงความเป็นหนึ่งเดียว ข่าวลือเรื่องความไม่มั่

มั่นคงท

น เซราฟินาเป็นบ้า เซราฟินากุเร

ตัวเขียนที่หรูหรา แต่สำหรับฉัน มันดู

แล้วค่ะ

ตหรี

ส่วนตัวของฉันจนฉันได้กลิ่นตัวขอ

ซฟเฮาส์–กลิ่นที่เคยหมายถึงความปลอดภัย

งจะพูดแค่นี

คะ” ฉันถามพลางสะกดน้ำเสียงใ

–เสียงหัวเราะที่

เธอขมขื่นข

ของดันเ

ะทันหัน “เธอต้องไปกับเราด้วย เราจำเป็

ไป แต่ฉันไ

ส่วนตัวไปยังร

ดันเตเป็นเจ้าของ ที่ซึ่งพวกปาปารั

าวกับเสียงปืนระเบิดท

ลา เธอก้าวออกมาด้วยประกายเจิดจรัส ดื่ม

มหลัง ก้ม

เข้า ใต้เสียงหึ่งๆ ขอ

ังหวะเดียวกับที่ป

ยงโลหะฉีกขาดดั

ขาดสะบั้น ตัวอักษร 'O' ขนาดยักษ

ลังร่

ายัง

ใครบางคนก

นจะแตกสลายอ

ของดันเต สัญชาตญาณของเข

ซาเบลลา เขามีเวลาเพียงเสี

้ หรือเขาจะเลือกให้คนใดคน

ม่ลั

งตัวไป

ร่างกายของตัวเองบังเธอไว้ แล

้ฉันยืนอย

พยายามจะวิ่ง ฉันทำเพ

ทกลงบนพื้นทา

งฉันและบดขยี้ขา

ลน พร่ามัวจนตามืดบอด

รุดฮ

าเลือนที่เต็มไปด้วยเสีย

้ถึงรสชาติคาวเลือดเหมือนทองแดงในปาก ผ่

นเตกำลังล

ร่างกายอิซาเบ

าถามเธอด้วยน้ำเสียงตื

ะติดเขาแน่น แม้ว่าเธอจะไม

าของเธอไว้ในมือ

มองมาท

แต่ครั

ปล่อยให้ความมื