icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

บทที่ 3 

จำนวนคำ:1867    |    อัปเดตเมื่อ:21/09/2026

บจมูกของน้ำยาฆ่าเชื้อและความ

ยเพิ่มความสดใสให

หายป่วยวางเรียงราย

อของเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ที่คอยนับ

ละยกสูงขึ้นด้วยสายคล้อง ไหล่ของฉ

าบาล นิ้วมือของฉ

บเดินเข้ามา เธอดูล้าเต็มที

ี่ไหนคะ” ฉันถาม เสีย

ตา ไม่ยอม

างเดินค่ะ” เธอพูดพลางดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบโดยไม่จ

็

แต่ฉันต้องกลืนมันลงไปเมื่อความเจ็บ

ันหัก ส่วน

ขาก็อยู

น่อยค่ะ” ฉันพูด

ยค่ะ” เธอพูดอย่างขอโทษขอโพย “ตอน

อยู่แ

จากอาการปวดตื้อๆ กลายเป็นความปวดตุบๆ ราวกั

ระตูบานหนั

ใช่

ป็นด

้ห้องพักผู้ป่วยขนาดเล็กดูคับแคบลงถนัดตา

พูดเข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการ

จทำความเข้าใจความไร

” เขาพูดต่อ พลางเดินไปที่ป

ะซิบ ความอยุติธรรมนี้แผดเผารุ

สูงของฉันแวบหนึ่ง ส

แต่อิซาเบลลาบอบบาง ไตของเธอ..

ล่องพลาสติกใส่อาหารสั่งกลับบ้านก

ร้านอาหารทะเลที่อิซาเบลลาชอบ เธอไม่อยากกิน

ดน้ำที่เกาะอ

ุ

สัตว์มีเปลือกนะ” ฉันพ

ยย่นปรากฏขึ้นระห

บอกว่าเธอชอบกิน เธอเล่าว่าเธอแค่ทำต

ตระหนกพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก “ค

าในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน มือทั้งสองข้าง

ี่เธอทำค่ำคืนของเธอพัง เธอต้องกินมัน

รงของกระเทียมและอาหารทะเลตลบอบ

” เข

า–มืดมิด เอาแต่ใจ และปรา

ที่ฉันเคยช่

สัตว์ป

ลืองเรี่ยวแรงที่ฉันแทบไม่มีเหลือ ฉันจึ

เข้าไป

ึกราวกับมีก้อนหินคร

ึงพอใจที่ได้บังคับให้เ

สื้อสูทให้เข้าที่ “

ตัวและเ

ูปิดสนิท ฉันก็ลาก

ียนตายที่ขา แล้วเขย่งขา

นิ้วเข้

งเปล่า จนกระทั่งโก่งคอสำรอก

งรุนแรงขณะเกาะอ่างล้

ูบหน้า หอบหายใ

ากที่นี่ ฉันก

งเดินและพยุงตัวทรุดลงนั่งได้สำเร็

ปยังลานด้านน

นส่งเสียงผุดพรายอยู่ตรงกลาง ส

ในชุดคนไข้เนื้อบางที่ผูกเปิดห

ูสิว่า

หน้าขึ้น

วมชุดคลุมผ้าไหมหรูหรา ดูแข็ง

วยนาดเข้

เธอเอ่ยอย่างเพลิดเพลิน พลางใช้นิ้วมือที

วิตเขา” ฉันพูดเสียงเบา ถ้อย

ิ้มที่เย็นเยียบและเฉีย

ู้” เ

ล้ กลิ่นน้ำหอมของเ

ื่องเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่เธอจุดให้เขา ฉ

นสะดุดกึก เธ

สียงของเธอราวกับผ้าไหมอาบยาพิษ “เขาไม่อยากได้ผู้มี

ับไปยังประตูกร

ฉัน ดวงตาเป็นประก

ัวให้มากกว่านี้

ลังไปหน

อก็พุ่

่ได้ผ

ี่เจ็บของฉันแล้

ก้าอี้รถเข็นพ

เฝือกหนาหนักถ่วงร่างฉันไว้ ตรึงฉันติดกั

บลลาก

งด้วยความหวาดกลัวที่แหลมสู

!ดันเต!ช่

ยหลังลงไปในน้

ิ้นทุรนทุรายราวกับกำลัง

พยาบาลเป

นลานกว้าง สีหน้าของเขา

นฉันอย

เบลลาดิ้นพล

ถามอะไ

ขาคาดหวังว่าจะไ

คงและขี้อิจฉากำลังทำร้าย

เปิดรับโบนัส

เปิด
สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล
สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล
“ฉันเกิดมาในตระกูลมาเฟีย เป็นเพียงอะไหล่สำรองที่มีชีวิตไว้เพื่อบริจาคอวัยวะให้พี่สาวคนโปรด ตอนที่คาโปผู้ไร้ความปรานีตาบอดและบาดเจ็บสาหัส ฉันคือคนที่เย็บแผลและดูแลเขาในเซฟเฮาส์ลับ เขาบอกว่ารักฉันและสัญญาจะแต่งงานด้วยเมื่อเขามองเห็นอีกครั้ง แต่เมื่อเขาหายดี พี่สาวของฉันกลับสวมรอยขโมยผลงาน กลิ่นกาย และเสียงของฉันไป เขาหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานนั้นอย่างสนิทใจ ในวันที่ป้ายเหล็กขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมา เขาเลือกพุ่งเข้าไปปกป้องพี่สาว ปล่อยให้ฉันถูกทับจนขาแหลกละเอียด พ่อแม่แท้ๆ ตบหน้าฉันและสั่งให้คนลากฉันไปขังในห้องดับจิตอันหนาวเหน็บ โทษฐานที่ทำให้พี่สาวขวัญเสีย ส่วนผู้ชายที่ฉันเคยช่วยชีวิต กลับมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและสั่งเนรเทศฉันไปลอนดอน ก่อนที่ครอบครัวจะจัดฉากทิ้งให้ฉันตายในซากรถที่ไฟลุกท่วม ฉันเคยมอบความอบอุ่นและต่อลมหายใจให้เขา แต่เขากลับตอบแทนด้วยการขังฉันไว้ในความตายและเลือกแต่งงานกับหัวขโมย ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉันรอดชีวิตมาจากกองเพลิงนั้นได้ ฉันทิ้งแฟลชไดรฟ์บันทึกเสียงความจริงทั้งหมดไว้ให้เขาเป็นของขวัญแต่งงานชิ้นสุดท้าย จากนั้นก็เซ็นเอกสารตัดขาดครอบครัว แล้วนั่งเครื่องบินหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อีกซีกโลก... ปล่อยให้พวกเขาจมอยู่ในนรกแห่งความจริงที่เพิ่งค้นพบ”