สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

เซราฟินา

ะแสงไฟ และฉันคือเครื่องประดับไร้ค่าที่ยืน

ท่ามกลางผู้คนที่รายล้

ใจว่าเพชรเม็ดโตบนนิ้วของเ

นแหวนท

ื้อนเลือด แต่มันก็ยังค

สื้อขึ้นอย

นของฝากจากตอนที่ทหารลากฉันไ

ยกับความปวดร้าวจากสร้อยข้อมือหิ

็นของ

ีรูพรุนร้อยอยู่บน

ขึ้นมาใน

ข้อมือของดันเตตอ

ยึดเหนี่ยวจิตใจค

าจากไป ก่อนที่ดวงตาของเขา

นนะ เซตเต จนกว่

่เคยได้เ

่อิซาเบลล

ันเห็นสายตาของอิซา

แต่เธอกำลังจับจ้อง

ของเธ

กระซิบอะไรบา

องเขาพลั

่มก้าวเดิ

แหวกทางให้พวกเ

ายในชุดทักซิโดของเ

กากของเหยื่อที่เ

พูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

้อมือเอาไว้ เป็นเกรา

นของฉัน

เต” เธอโกหก “เส้นที่หายไปจ

เรื่องง่ายดายเห

อกจากลิ้นของเธ

ตเลื่อนลงมาม

นดู” เ

ไม่

กมาและคว้าข้

งเขาราวก

ขนเสื้อข

ับผิวขาวซีดของ

?” ดันเตถาม น้ำเสียงของเขาท

หน้าขึ

ความคุ้นเคยแม้เ

จุมพิตปลายนิ้วเหล

เอง” ฉันกระซิบ

อิซาเบลล

มมารวมตัวกัน น้ำตาเอ่อล

รื่องประดับของฉัน ตอนนี้เธอยังพยายามจะขโมย

ิบกระซาบเ

องขี้

่สติ

เตแข็งกร้าวก

นออก”

” ฉั

นกล้าขัดคำสั่งโดยตรง

ียบกริบราวกับอาก

รากฏตัวขึ้

ลี่ยนเป็นสีคล้

ก เซราฟินา อย่าทำให้ค

น” ฉันพูดย้ำ

อมให้ฉั

ขาไม่ได้

ช้กำ

่ขากรรไกรขอ

ำให้ร่างของฉัน

เด็นไป

ข้ากับหอคอ

แตกก

ัลหลายร้อยใบระเ

ทกพื้นอ

เข้าไปในแขน ห

ชุดของฉัน แสบเ

ยู่ตรงนั้นด

คาแพง เอ่อท่วมเป็นแอ่

ผ่านม่านหมอกแ

นยืนค้ำห

้วไวน์แด

รดลงบนใบ

” เธอพ่นค

ของฉัน แสบร้อ

ยายามปรับภาพต

ห็นด

ได้มอง

ซาเบลลาไว้ ตรวจดูมื

นโดนเธอไหม?” เขา

ำลายงานเลี้ยง ดันเต เธอทำลา

ธอเข้าส

มองเธอ”

ข้ามขาข

ะชากสร้อยข้อมืออ

างยืด

ทั่วพื้น กลิ้งเกลือก

ี่ยังเหลือติดอยู่บนเส้นเ

่งนี้ไปจากเธอนะ” เขาพ

ลางซากปรักหักพั

อดไ

ลก

วตนอย่าง