สายเกินไปแล้วมาเฟียร้าย ฉันขอหนีไปให้ไกล

เซราฟินา

งดนตรีชั้นบน

ารแสดงปิดท้าย สายตาของพวกเขาแห

ได้อยู

้พวกเขา ในห้องใ

ยกลิ่นสนิมเก่าและก

ู่ตรงกลางพื้นคอ

่ข้างประตูเ

ว ตอนนี้เขากำลังพับแขนเสื้อขึ้นอย่า

าอี้ไม้ไร้พนักตรงมุมห้

ำพูดของเขา “สำหรับข้อหาขโมย สำหรับการไ

ุกเข

เคเบิลไทร์เข้ากับท่อน้ำเย

าศชื้น ชุดเดรสสีดำราคาแพงถูก

สายหนังขึ

หลังเขา ชะโงกหน้าออก

ป็นประกายด้วยความอยา

พูด น้ำเสียงสูงและเรียกร้อง “เธอต้

กและหันกล

าสั่ง น้ำเสียงราบเรียบ “ภาพม

ยู่ดู” เธอยื่

งไป” เขาสั่ง

กป้องความไร้

จะเฆี่ยนหนังหลั

นมาข้า

่ได้อ

่ได้ร

แนบกับหยดน้ำเกาะบนท่อ

น

ของฉันเกิดเสียงดัง

่วแผ่นหลังช่วงไหล่ ร้

อ

า

มเข้าสู

ะบบ แ

็นมือ

าเขาไม่ได้ทำสิ่งนี้ด้วยค

ทำให้มัน

นก็แยกไม่ออกอีกต่อไป

งไฟที่แผดเผาเนื้อตัว

าง ฉันได้ยินเสียงหยด แหมะๆ

รสคาวเลือดเพื่อไม่ใ

มให้พวกเขา

างออกไป ฉันคิดถึงตั๋วไ

่กำลังทะยานขึ้น เสียง

่ดูเหมือนปุยฝ้

สิบ

าส

เตห

หอบอยู่ข

อยสายห

กิดเสียงตุบหนั

ุกขึ้นยืนและปัดขี้เถ้าออกจากกางเกง “ทิ้งเ

เข็มขัดแล้วกรีดสาย

ุดฮวบ

พยุงตัวเ

ากับพื้นเปีย

่า แผ่ซ่านจากกระดูกส

ำร่างฉันอย

ราง ฉันคิดว่าตัวเองเห็

อค้างอยู่กลางอากาศ

รียกชื่อเขาจากตรงประต

รือยัง พลุเริ

มือกลั

ขาพูด น้ำเสีย

เดินจากไปโดยไม

นักหนาปิดกร

้วยเสียงคลิกสุ

คนเดียว

กค

ป็นเวลานาน ตัวสั่น

้ความมืดมิด

ก็ไม่เ

่งเดียวที่พวกเขาไม่อาจทุบตีแย่งช

ื้นไปยังมุมที่เก็

วดหนึ่งที่การ์ดของพ

เย็บผ้าในกล่องป

ทวอดก้าราดลงบนแผ่

ันในตอนนั้น เสียงดิบเถื่อนเหมือนสัตว

้าเข็มด้วยนิ้

อมไปไม่

เย็บเท่า

่ามกลางความมืดสลัว ด้วยมือที่สั่นเท

งฉันสั่นอย

้าจอส่องแสงให้เห็

มจากอิ

ือรู

ยู่ใต้แสงพลุที่

ำลัง

็นของฉัน แคปชัน

องมอง

รู้สึก

รู้สึก

รู้สึก

ลงบนพื้นคอนกรีตนั้น ถูกชะล้างไ

รูปนั

็บโทร

เย็นเฉียบ เข็มยัง

้ารอลอนดอนอ

เฝ้ารอโอ