ทิ้งอดีตไร้ค่า สู่อ้อมกอดอัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่

ฉันใช้เวลาสามปีเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์เพื่อซื้อหญ้าแสงจันทร์ มันเป็นสมุนไพรชนิดเดียวที่สามารถรักษาจิตวิญญาณหมาป่าที่บอบช้ำของฉันได้

แต่ทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในบ้าน พี่ชายคนโตของฉัน หัวหน้าฝูง ก็คว้ามันไปจากมือที่สั่นเทาของฉัน

“วิลโลว์ปวดหัวไมเกรน” ไรเกอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความอบอุ่น “เธอต้องการสิ่งนี้”

ฉันอ้อนวอนเขา ฉันบอกเขาว่ามันมีราคาแพงมาก ฉันบอกเขาว่านี่เป็นโอกาสเดียวของฉันที่จะแปลงร่างได้ในที่สุด

แต่แอ็กเซล พี่ชายคนที่สองของฉันและหมอประจำฝูง กลับปรับแว่นตาของเขาด้วยความเย็นชา

“อย่าเห็นแก่ตัว เอมเบอร์ วิลโลว์บอบบาง ความอิจฉาของเธอช่างน่าเกลียด”

พวกเขาต้มอนาคตทั้งหมดของฉันลงในชาเพื่อน้องสาวบุญธรรมที่แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างโอเค

ด้วยความสิ้นหวังที่จะพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่คนร้าย ฉันจึงใช้เงินสดฉุกเฉินก้อนสุดท้ายซื้อของขวัญให้พวกเขา

แต่เมื่อฉันยื่นชุดผ้าไหมให้วิลโลว์ เธอกลับยิ้มเยาะใส่ฉัน เหยียบชายกระโปรง แล้วล้มหงายหลังลงบนพรม

"ข้อเท้าฉัน!" เธอร้องเสียงดัง "ไรเกอร์ เธอผลักฉัน!"

ฉันรีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่ขาข้างที่เจ็บของฉันก็อ่อนแรงลง ฉันกระแทกเข่ากับโครงเตียงเหล็ก เลือดไหลซึมผ่านกางเกงยีนส์ของฉันทันที

แอ็กเซลไม่ได้ตรวจสอบเข่าที่แตกของฉัน เขาคำรามใส่ฉันว่า "แกมันงูร้าย! แกอยากให้เธอสะดุดล้ม!"

ไรเกอร์ยืนค้ำหัวฉัน พลังอัลฟ่าคอมมานโดของเขากดทับปอดฉันราวกับน้ำหนักมหาศาล "ไปให้พ้นสายตาฉัน!"

ทั้งเลือดไหล บาดเจ็บ และอกหัก ฉันลากตัวเองออกไปท่ามกลางพายุ

พวกเขาคิดว่าฉันจะคลานไปบ้านเพื่อน พวกเขาคิดว่าฉันจะเป็นกระสอบทรายให้พวกเขาตลอดไป

แต่ฉันกลับรับข้อเสนอจากชาโดว์อัลฟ่าคู่แข่ง ให้เข้าร่วมศูนย์วิจัยลับสุดยอด

การถูกกักขังนานสิบห้าปี ขาดการติดต่อ การลบเลือนตัวตนของฉันอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่ฉันก้าวขึ้นเครื่องบินส่วนตัว ฉันมองลงไปที่บ้านเป็นครั้งสุดท้าย

"สุขสันต์วันเกิดนะพี่น้อง" ฉันกระซิบไปกับสายลม

"ฉันหวังว่าพวกนายจะมีความสุขกับความเงียบเมื่อรู้ว่าน้องสาวที่พวกนายทรมานนั้นจากไปตลอดกาลแล้ว"

บทที่ 1

มุมมองของเอมเบอร์:

น้ำยาฆ่าเชื้อและทองแดง กลิ่นของการต่อสู้ที่พ่ายแพ้

กะของฉันที่ห้องพยาบาลของฝูงหมาป่าสิ้นสุดลงเมื่อสามชั่วโมงก่อน แต่ฉันยังคงอยู่เพื่อจัดระเบียบสินค้าคงคลัง ในฐานะโอเมก้าที่มีหมาป่าบาดเจ็บ ฉันไม่มีความเร็ว ไม่มีพละกำลัง และไม่มีความสามารถในการรักษา สิ่งที่ฉันมีคือความคิดและมือของฉัน

ฉันลากขาข้างที่บาดเจ็บขึ้นบันไดของบ้านฝูงหมาป่า รอยแผลไหม้เก่าบนเข่าของฉันปวดตุบๆ ตามจังหวะลมหนาว มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงไฟที่พรากชีวิตพ่อแม่ของเราและทำให้หมาป่าของฉัน เซรา เงียบงันไปเมื่อสิบปีก่อน

ฉันผลักประตูไม้โอ๊คหนักๆ เปิดออก

“มันอยู่ไหน?” เสียงของไรเกอร์ดังสนั่นไปทั่วโถงทางเดิน

มันไม่ใช่แค่คำถาม มันแฝงไปด้วยคำสั่งของหัวหน้าฝูง หัวเข่าของฉันอ่อนแรงลงทันที หมาป่าที่หลับใหลอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันครางเบาๆ ด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจของหัวหน้าฝูง

ฉันเงยหน้าขึ้น ไรเกอร์ พี่ชายคนโตของฉัน ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุด ดวงตาของเขาส่องประกายสีทอง ข้างๆ เขาคือแอ็กเซล น้องชายคนที่สองและหมอประจำฝูง

“อะไรอยู่ไหน?” ฉันกระซิบพลางจับราวบันไดไว้เพื่อทรงตัว

“หญ้าแสงจันทร์” แอ็กเซลตอบอย่างฉุนเฉียวพลางปรับแว่นตา “เรารู้ว่าเธอซื้อล็อตสุดท้ายจากพ่อค้าวันนี้แล้ว”

หัวใจฉันหยุดเต้น

ฉันเก็บเงินมาสามปีเพื่อซื้อสมุนไพรนั้น มันเป็นส่วนผสมเดียวที่สามารถปลุกจิตวิญญาณหมาป่าที่หลับใหลได้ มันเป็นโอกาสเดียวของฉันที่จะได้ยินเซราพูดอีกครั้ง เพื่อที่จะแปลงร่างได้เสียที เพื่อที่จะหยุดเป็นคนบกพร่องของครอบครัว

“ฉัน... ฉันมีมัน” ฉันพูดตะกุกตะกัก “มันสำหรับรักษาฉัน คุณก็รู้”

“วิลโลว์ปวดหัวไมเกรน” ไรเกอร์กล่าว เสียงของเขาเย็นชา ปราศจากความอบอุ่นที่เขาเคยมีตอนที่เรายังเด็ก “เธออ่อนไหว ความเจ็บปวดส่งผลกระทบต่อแก่นแท้ของเธอ”

“ปวดหัวไมเกรน?” ฉันพูดเสียงสั่น “ไรเกอร์ สมุนไพรนั้นราคาห้าพันเครดิต มันฟื้นฟูความเสียหายของวิญญาณ คุณอยากจะต้มมันเพื่อรักษาอาการปวดหัวเหรอ?”

“มันไม่ใช่แค่ปวดหัว เอมเบอร์” แอ็กเซลแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาดูเป็นทางการแต่ก็ปกป้องตัวเอง “ชีพจรของเธอผิดปกติ กลิ่นตัวของเธอกำลัง... จางหายไป หญ้าแสงจันทร์ช่วยรักษาสมดุลของความผันผวนทางวิญญาณ คุณคงไม่เข้าใจความซับซ้อนหรอก”

“อย่ามาถามฉัน โอเมก้า” ไรเกอร์คำราม ความดันในอากาศเพิ่มขึ้น หนักอึ้งเหมือนผ้าห่มขนสัตว์เปียก “เอาไปที่ห้องของเธอ เดี๋ยวนี้”

ฉันอยากจะกรีดร้อง ฉันอยากจะบอกพวกเขาว่าวิลโลว์แกล้งทำ เหมือนกับที่เธอแกล้งข้อเท้าพลิกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แต่หน่วยบัญชาการอัลฟ่าล็อกคอฉันไว้ ร่างกายฉันขยับไปเองโดยไม่ตั้งใจ

ฉันเดินไปที่ห้อง มือสั่นเทา และหยิบหญ้าแห้งสีน้ำเงินเรืองแสงออกมาจากกล่องกำมะหยี่ ความหวังของฉัน อนาคตของฉัน

ฉันเดินไปที่ห้องรับแขก ห้องที่เคยเป็นห้องเย็บผ้าของแม่ ตอนนี้ตกแต่งใหม่ด้วยผ้าไหมสีชมพูสำหรับวิลโลว์

วิลโลว์นอนอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง ดูแข็งแรงดี เมื่อเธอเห็นฉัน เธอยิ้มหวานๆ ให้ฉัน

“โอ้ เอมเบอร์” เธอพูดเสียงหวาน “ไรเกอร์บอกว่าเธอมีอะไรบางอย่างที่จะช่วยฉันได้ เธอน่ารักจัง”

ฉันวางสมุนไพรลงบนโต๊ะ นิ้วของฉันไม่อยากปล่อยมัน

ไรเกอร์คว้ามันไป “ออกไป”

ฉันหันหลังและเดินกะเผลกออกไป เมื่อประตูปิดลง ฉันได้ยินเสียงวิลโลว์หัวเราะคิกคัก "มันเหม็นเหมือนดินเลย ไรเกอร์ ฉันต้องดื่มมันจริงๆเหรอ?"

ฉันวิ่งไปถึงห้องก่อนที่จะหมดแรง

โทรศัพท์ของฉันสั่นบนเตียง ฉันหยิบมันขึ้นมาด้วยนิ้วที่ชา มันเป็นอีเมล

หัวเรื่อง: ประกาศรับเข้าโครงการ - โครงการซิลเวอร์ดอว์น

เรียน คุณเอมเบอร์ แบล็กวูด จากผลงานวิจัยอันยอดเยี่ยมของคุณเกี่ยวกับพยาธิวิทยาของพิษเงิน คุณได้รับการคัดเลือก...

ฉันจ้องมองหน้าจอ นี่คือสถานที่วิจัยลับสุดยอดที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ มันเป็นโครงการปิด ไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอกเป็นเวลาสิบห้าปี

มันคือทางออก

ฉันเดินไปที่หน้าต่าง คืนนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ ฝูงหมาป่ากำลังรวมตัวกันที่จัตุรัสเพื่อจุดกองไฟ

ฉันติดต่อผ่านทาง Mind-Link เครือข่ายโทรจิตที่เชื่อมต่อสมาชิกฝูงหมาป่าทั้งหมด

ไรเกอร์? แอ็กเซล? เราจะไปด้วยกันไหม?

ความเงียบ

จากนั้น เสียงสัญญาณรบกวนดังขึ้น พวกเขาบล็อกฉันแล้ว

ฉันสวมเสื้อโค้ทแล้วเดินไปที่จัตุรัสคนเดียว ลมพัดผ่านเสื้อสเวตเตอร์บางๆ ของฉัน ฉันเห็นพวกเขาอยู่ไกลๆ ไรเกอร์กำลังจับมือวิลโลว์ แอ็กเซลกำลังจัดผ้าพันคอให้เธอ พวกเขาดูเหมือนครอบครัว

ฉันคือผีที่คอยหลอกหลอนพวกเขา

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาแอ็กเซล

"อะไรนะ?" แอ็กเซลรับสายทันที น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญ

"มันเป็นงานเทศกาล" ฉันพูดเสียงสั่น "ฉันคิดว่า... พ่อกับแม่มักจะอยากให้เราจุดฟืนท่อนแรกด้วยกัน"

"เราไม่ว่าง" แอ็กเซลพูดเสียงเบา "ควันมันทำให้โรคหอบหืดของวิลโลว์กำเริบ เราจะพาเธอไปคลินิก แล้วบินไปเกาะมูน เธอต้องการอากาศทะเล"

"เกาะมูน?" ฉันอุทาน "แต่...นั่นเป็นที่พักผ่อนของครอบครัวเรา คุณสัญญาว่าจะพาฉันไปที่นั่นในวันเกิดของฉัน"

"เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว เอมเบอร์" แอ็กเซลพูดอย่างดูถูก “วิลโลว์ป่วย คุณแค่ริษยา อย่ามายุ่งกับพวกเรา”

สายก็ตัดไป

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก เสียงกลองเริ่มดังขึ้น คู่รักกำลังเต้นรำ

ฉันจะไม่ยอมให้มันจบลงแบบนี้ ถ้าพวกเขากำลังจะไป ฉันก็จะบอกลา ไม่ใช่เพื่อพวกเขา แต่เพื่อเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในตัวฉันที่ยังรักพี่ชายทั้งสองของเธออยู่

ฉันนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลของฝูงหมาป่า

ฉันแวะที่ร้านขายของที่ระลึก ฉันเหลือเงินศูนย์บาทหลังจากเก็บหญ้าแสงจันทร์แล้ว ดังนั้นฉันจึงใช้เงินฉุกเฉินที่เก็บไว้ในรองเท้า

ฉันซื้อคริสตัลสลักอักษรรูนป้องกันให้ไรเกอร์

ฉันซื้อตำราแพทย์หายากฉบับจำลองให้แอ็กเซล

และสำหรับวิลโลว์... ฉันซื้อชุดผ้าไหมให้ เป็นของขวัญเพื่อขอคืนดี

ฉันเดินขึ้นไปที่ชั้นวีไอพี ประตูแง้มอยู่

“เธอต้องการพักผ่อน อัลฟ่า” แอ็กเซลพูดอย่างอ่อนโยน

“ฉันรู้” ไรเกอร์ตอบเบาๆ “เธอผ่านอะไรมาเยอะมาก”

ฉันผลักประตูเปิดออก “สุขสันต์เทศกาลไหว้พระจันทร์”

ห้องเงียบลง วิลโลว์ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง เธอมองไปที่กระเป๋าในมือฉัน

“ฉันเอาของขวัญมาให้” ฉันพูดพลางก้าวไปข้างหน้า

“โอ้! ขอฉันดูหน่อย!” วิลโลว์อุทาน พลางกระโดดลงจากเตียงด้วยความคล่องแคล่วอย่างน่าประหลาดใจสำหรับคนที่ปวดหัวไมเกรน เธอคว้ากระเป๋า

เธอหยิบชุดออกมา มันยาวพลิ้วไหวและราคาแพง

“มัน...ก็โอเคมั้ง” เธอบ่นพึมพำพลางยกมันขึ้นมาทาบกับตัว จากนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปมองไรเกอร์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ

เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว จงใจเหยียบชายกระโปรง

“อ๊า!”

เธอล้มลงไปข้างหลัง มันเป็นการล้มแบบละคร เธอกระแทกลงบนพรมหนาๆ ด้วยเสียงดังเบาๆ แต่เธอกรีดร้องราวกับถูกยิง

"ข้อเท้าฉัน! ไรเกอร์ มันเจ็บ!"

ฉันรีบวิ่งไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ "ให้ฉันช่วย-"

ขาข้างที่เจ็บของฉันเกี่ยวเข้ากับขอบพรม ฉันล้มลงอย่างแรง หัวเข่าข้างที่มีรอยไหม้กระแทกเข้ากับโครงเหล็กของเตียง

แตก!

ความเจ็บปวด ร้อนๆ และขาวโพลนแล่นขึ้นมาที่ต้นขา ฉันรู้สึกถึงเลือดอุ่นๆ ที่ซึมเปื้อนกางเกงยีนส์

"ถอยห่างจากเธอ!" แอ็กเซลคำราม

เขาไม่มองฉัน เขาไม่มองเลือดที่ไหลนองอยู่ใต้ขาฉัน เขารีบวิ่งไปหาวิลโลว์ที่กำลังร้องไห้น้ำตาแห้งๆ

"เจ้างูพิษตัวเล็ก!" แอ็กเซลหันมาหาฉัน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "แกซื้อชุดที่ยาวเกินไปให้เธอโดยตั้งใจ! แกอยากให้เธอสะดุดล้ม!"

"ไม่" ฉันกระซิบพลางกุมหัวเข่า "แอ็กเซล ฉันเลือดออก..."

"ฉันไม่สน" แอ็กเซลคำราม "ลุกขึ้นมา เลิกทำตัวเป็นเหยื่อเสียที เอมเบอร์ เธอเน่าเปื่อยจากข้างในแล้ว"

ไรเกอร์ก้าวเข้ามา เขายืนค้ำหัวฉัน เงาของเขากลืนกินฉันไปทั้งตัว

"ออกไปให้พ้นสายตาฉัน" เขาออกคำสั่ง

ฉันลากตัวเองขึ้นมา ความเจ็บปวดที่ขาเทียบไม่ได้เลยกับรูที่พวกเขาเพิ่งชกทะลุหน้าอกฉัน