สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย

ฤหาสน์ส่งเสียงคำรามราว

เพื่อลบล้างบาป ซึ่งมักจะเป็นเอกสารหลักฐาน

นกำลังกลืนกิ

มายที่เขียนด้วยลา

ยนถึงฉันตอนที่เขาไปเรี

ตโอเคยปีนซุ้มไม้ระแนงขึ้นไปเด

ป็นถุงกำมะ

าเปื้อนคราบเลือดแห้

บานข

ไว้เหนือไ

ี่ส่งควัน

เลน

ดังมาจากถน

หันกลั

อยถุงน

งสีส้มทันทีที่เสียงล้อรถบ

ะตูปิดล

มผืนผ้า เผาพันธสัญญาเล

ย?” เสียงของมัตเตโอหย

ฉันแล้วหมุนตัว

กไทถูกปลดออก ดูเหมือนผู้คุมกฎจอมบุ่

เขาติดๆ สายตากวา

วกนั้นเหรอ?” ลูกาถาม

่ของเกะก

องฉันฟังด

ีวิต

มือจากไหล่ฉันราวกับโดนไฟลวก

่บันทึกของสิ่งที่ไม่สำ

ง ปัดบริเวณที

ลูกาพูดพร้อมก้าวมาข้างหน้า “เธอเปลี่ยนรหัส

นพูด “ตอนนี้มันแปดเปื้

ช่เชื้อโรคนะ เอเลนา เธอเป็นแค่เด็กสาวที่พ

ู้เซฟของวิทิเอลโลกับคนนอก รู้ไหมว่าถ้าคุ

รู้ว่าเธอจะไม่บอกเข

งฉันเป็นโล่กำบั

าข้างในแล

วางทางฉันไว้ “พวกเราสามคน แล้วก็โซเฟีย เ

นไม

เขาเลื่อนไปที่ปืนใต้เสื้อแจ็กเก

ำจริ

มาก่อน แ

ให้ความรู้สึก

ด้”

ัวและอบอวลไปด้วยกลิ่น

่ที่โต๊ะที่ดี

กของแม่ฉัน–ส่องประกายร

นแล้วค่ะ!” เธอพูดเสี

วเข้าไปนั่งใ

ลงที่เก้าอี

วมุม ถูกขับไ

” โซเฟียพูดพลางยิ้มแย้ม “เป็นเมนูพิเศ

ะงัก

เตโอก็ชะงั

เขา

เป็นแผลในกระเพา

ำให้ปวด แต่มันส่งฉั

อ่อนที่มีเพียงผู้พิทักษ์ของฉันเท่านั้นที่รู

ซอฟ” ลูกาพูด

ิบส้อ

างรินไวน์ให้โซเฟี

ลในกระเพาะ แต่เป็นเพราะความรู้สึ

ไม่ได้

ไม่สนใ

าสีแดงฉานที่มีคว

้าจมูกของฉัน ท

ูด ดวงตาเบิกกว้างดูไร้เด

งไปที

หัวเราะกับสิ่ง

ไปที่ม

ซเฟียกิน ด้วยรอย

หารประจำ

ำบัง

มมือไปหย

หิว” ฉั

ั้งที่อาหารเต็มปาก “พ

จิบ

สิ่งเดียวบนโต๊ะนี้ที่

ูพวกเขา

มือนครอบคร

ญญาณที่ตามมาหลอกหล