icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1393    |    อัปเดตเมื่อ:วันนี้10:23

ของเธอก่อนที่สมองจะทันรับรู

่าขนลุก ราวกับเสียงปืนพกที

้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้ว

เลน

๊ก-

ชัดเจนของการ

ไป เสียงเลือดสูบ

มัตเตโอย

าชักป

นมาคร

รงมาท

งพวกเขาเคยสาบานด้วยเลื

ถูกดูดกลืนไปด้วยความร

ดำของปืนกล็อก จากนั้

ังเล มีเพี

งพวกเขาก็คือกา

นเสียง ดวงตาของเขาดูบ้าคลั่ง

นิ่งเรียบอย่างน่าประหลาด แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวกระแทกซี่โครงร

ัวเอง แล้วมองมาที่ฉั

ด้เก็บม

ได้แล้ว” เขาพูดอย่า

แห้งแล้งและบาดหูดังเล็

้ามายืนขวางระหว่างฉันกับโซเฟีย ใช้แผง

ยงขาดๆ หายๆ น่าสมเพช “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ!

พูด พลางชี้นิ้วที่สั่นเทาไ

รู้ว่าเธอเป็นพวกชอบรังแก

น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความอบ

องพว

ขาอย่าง

้ตายไปแล้ว พวกเขาตายไปตั้งแต่

่คนแปลกหน้าที่

” ฉั

งแล้วเดิน

ราวกับเลเซอร์จับจ้องอยู่ที

นไก อย่างน้อยก็

มา ฉันต้องไปปราก

ฟิต ถ้าฉันไม่ไป มันจะดูเหมือนเป็นความอ่อนแอ และในคืนนี้

วมชุ

ึม คอสู

ไว้

้หยุดลง แต่เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดั

ียล่ะ?” ใครบางคนพ

จ้าของใหม่แล้วนี่”

าแล้วเดินตรงไปยังโ

เดิม

เลอร์เลื่อนไพ่ข้ามผ

ซัสโ

มดูมุม

คสอ

ดไว้ของเหล่าแจ็ค เหล่

นด้วยดวงตากลวงเ

หมครับ เอเลน่า

งข้าม

านคู่เ

มา ขนาบข้างด้ว

รัดรูป ราคาถูก เธอเกาะแ

ทบอดี้การ์ดผู้แข็งแกร่ง แต่สายตาขอ

่แม้แต่จ

งหน้าที่ของ

ไม่เคารพนั้นสัมผัสได้อย่างชั

ารป้องกัน ในขณะที่ผู้พิทักษ์ที่เคยสาบานของเธอกำลังควงคนไ

มอบ”

บหงายหน้าลงบนผ

งทิ้งขยะ

นั้น คนรับใช้ทรยศสอ

เกมเหรอครับ

โปรงให้เรียบด้วยความสงบน

ันดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดข

านพวกเขาไ

วแห่งชัยชนะวาบผ่านใบหน้

วูบไหวในดวงตาของเขาเพียงเสี้ย

ม็ง ท้าทายให้

พูดอะไ

งชิคาโก โดยรู้ดีว่าครั้งต่อไปที่ได้พบกัน

ผู้พิพากษ

เปิดรับโบนัส

เปิด
สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย
สายเกินไปที่จะอ้อนวอน ฉันคือราชินีมาเฟีย
“ฉันคือเจ้าหญิงแห่งมาเฟียชิคาโก ลูกากับมัตเตโอคือผู้พิทักษ์ที่กรีดเลือดร่วมสาบานตั้งแต่เด็กว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต แต่ในคืนที่โซเฟียจงใจเล็งพลุใส่ฉันจนไฟลุกท่วมตัว คำสาบานนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ฉันดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอยู่บนพื้น ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลับวิ่งข้ามร่างฉันไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างเธอพลางปลอบโยนเพราะเธอตกใจกับแรงสะท้อนของพลุ ปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกจนผิวหนังไหม้เกรียม ซ้ำร้ายเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมแผลเป็นถาวร พวกเขากลับขโมยสร้อยไข่มุกของแม่ฉันไปให้เธอใส่ และยอมกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อรับโทษแทนเธอ "เธอไร้เดียงสานะ เอเลนา ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?" มิตรภาพสิบปีถูกทำลายลงเพียงเพราะน้ำตาจอมปลอมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขามองข้ามความเจ็บปวดของฉัน และตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าแล้วแปรพักตร์ไปยังสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้โหดเหี้ยมและทรงอำนาจแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันก็กลายเป็นราชินีของชายอื่นไปเสียแล้ว”