icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รสสวาท กลิ่นปรารถนา (The Smell of Passion)

บทที่ 3 Chapter 3

จำนวนคำ:1695    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2022

คนต้องไปยืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานกันที่ข้างทางเดินทั้งสองฝั่งซึ่งทอดยาวจากประตูทางเข้าไปสู่หน้าเคาน์เตอร์ รอเพียงไม่

เจ้าของโรงแรมดัง ก่อนยื่นมือไปรับช่อดอกไม้จากพนักงานโรงแรมคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง เพื่อส่งมันให้กับร่างสูงเ

ะนำตัว ก่อนจะผายมือไปทางลินินผู้ที่จะรับหน้าที่เป็นคนดูแลเรื่องห้องพักให้กับหนุ่มฝรั่ง

ิฉันลินิน พร

ี่สูงไม่พ้นอกของเขา ดวงตาน้ำตาลทองลุ่มลึกจับจ้องตรงมายังดวงตาสีน้ำตาลแสนหวานด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้คนถูก

งคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกร้อนไปทั่วหน้า มือใหญ่ที่กุมกระชับมือเรียวเล็กของเธออยู่ก่อให้เกิดความร้อนผะผ่าว ราวกับม

ตากว้างมองเขาอย่างประหลาดใจ ส่วนเฟลิกซ์ทำเพี

ป็นเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น ลูกไฟสีทองก็กลับกลายเป็นน้ำแข็งลูกกลมๆ แสนงดงามเช่นเดิม ก่อนที่เขาจ

การพักผ

่งชายหนุ่มให้ถึงห้องพักพิเศษ ซึ่งมีเพียงห้องเดียวและอยู่ชั้นบนสุดของตึก ซึ่งถูกขนานว่าเป็นห้อ

นที่ตรงตีนผ้าถุงทอลายงดงามมีเอกลักษณ์เฉพาะ ผายมือไปยังลิฟต์สีทองตัวหนึ่งซึ่งเป็นตัวเดียวที่สามารถโดยสารไปยังห้องพักพิเศษแห่งนั้นได้ โดยมีพนักงานชาย

ินินนำแผ่นพลาสติกสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือโบกผ่านตัวเซนเซอร์ที่เป็นไฟสีแดงเบาๆ แสงเลเซอร์ก็กลายเป็นสีเขียวพร้อมเสียงติ๊ดไม่ดังมากอันเป็นสัญญาณว่าระบบล็อก

ภาษาฝรั่งเศสเป็นวิชาโททำให้เธอสามารถสื่อสารเป็นภาษาดังกล่าวไ

่อนเดินออกมาโคลงศีรษะให้ผู้เป็นนายแทนการบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยและปลอดภัยดี เมื่อนั้นแหละเฟลิกซ์จึงเดินเข้าไปในห้องซึ่งลิน

งมีสระว่ายน้ำสีใสขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ทุกอย่างตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แต่กลับดูเรียบหรูไม่รกตาด้วยเป็นโทนสีเทา

นใจเอาไว้อย่างมิดชิด มันเป็นความตื่นเต้นอย่างที่แตกต่างไปจากที่เธอรู้สึกยามที่ต้องคอยรับรองแขกพิเศษของทางโรงแรม ดวงตาคมคู่นั้นคอยปรายตามามองบ่อ

อยู่หน้าประตู แล้วเอี้ยวหน้าไปพยักหน้าบอกลูกน้องสองคนให้ออกไปจากห้องพักแห่งนั

ของแขกคนพิเศษ เผลอก้าวถอยหลังเพื่อออกห่างจากร่างสูง เพราะสัมผัสได้ถึงความร้อน

เปิดรับโบนัส

เปิด
รสสวาท กลิ่นปรารถนา (The Smell of Passion)
รสสวาท กลิ่นปรารถนา (The Smell of Passion)
“"สิ่งที่ฉันอยากได้..." เฟลิกซ์ลากเสียงบอกอย่างช้าๆ วางมือข้างหนึ่งค้ำยันที่ผนังข้างๆ ศีรษะของเธอ มืออีกข้างยื่นออกไปใช้ปลายนิ้วแตะเข้าที่ข้างลำคอเล็กๆ เนียนละเอียดของเธอ "อุ๊ย!" หญิงสาวสะดุ้งอีกครั้ง ความร้อนจากปลายนิ้วที่สัมผัสเข้าที่ลำคอและกำลังลากช้าๆ ไปตามแนวลำคอระหงบาดเข้าไปในผิวเนื้อของเธอจนรู้สึกแสบร้อนไปหมด "ก็... เธอไงล่ะ" ทันทีที่ได้สานสบกับดวงตาแสนหวานของเธอ 'เฟลิกซ์ เวอซินี' ก็รู้ว่าภายใต้คราบสุขุมเย็นชาของเธอ ซุกซ่อนผู้หญิงที่ร้อนแรงราวกับไฟเอาไว้ และเพื่อพิสูจน์ว่าเขาคิดถูก ชายหนุ่มจึงพยายามทำทุกทางเพื่อที่จะได้ลิ้มรสสวาทจากหญิงสาวผู้แสนงดงามและน่าค้นหาผู้นี้ให้ได้ แม้กระทั่งใช้ตำแหน่งอำนาจที่มีมากว่า ดึงรั้งเธอให้มาพัวพันด้วยคำว่า 'หน้าที่การงาน' ซึ่งเธอไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะเขาคือ 'เจ้านาย' ส่วนเธอเป็นเพียง 'พนักงานระดับล่าง' 'ลินิน พรหมพิริยะ' หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามราวกับนางอัปสร เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มหลายคน แต่เธอกลับใช้ความเย็นชามาสร้างกำแพงป้องกันไม่ให้ใครหน้าไหนได้เข้าใกล้ เพื่อปกป้องตัวเองจากความสัมพันธ์เร่าร้อนแสนฉาบฉวยของชายหญิง ตามคำสั่งสอนของผู้เป็นยาย เธอใช้ชีวิตอย่างเคยชินกับกฎเกณฑ์เหล่านั้น และเธอทำมันได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด... แม้จะรู้ตัวดีเสมอว่าเธอเองก็อยากลิ้มลองรสชาติแสนหอมหวานและเร่าร้อนของรสสวาทดูสักครั้ง จนกระทั่งมาพบกับผู้ชายที่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจ แถมเจ้าเล่ห์จนเธอตามเกมเขาไม่ทัน ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นทรงเสน่ห์ล้ำลึกจนเธอหลงใหล แม้พยายามจะห้ามใจ แต่ก็ถูกเขารั้งเอาไว้ด้วย 'บ่วงปรารถนา' จนได้ แต่ความสัมพันธ์ครั้งนี้จะยืดยาวได้อย่างไร ในเมื่อเขามองเธอเป็นเหมือน 'กระต่ายป่า' ที่หายากและนายพรานอย่างเขาก็สนุกกับการล่า ส่วนเธอเองกลับหลงรักผู้ชายร้อนแรงเจ้าของฉายา 'คาสโนวาแห่งปารีส' เข้าเต็มหัวใจ รสสวาทที่เขาทิ้งไว้ กลายเป็นบ่วงปรารถนาจองจำหัวใจของเธอให้หยุดอยู่ที่เขาแต่เพียงคนเดียว แล้วเขาล่ะ... พร้อมที่จะหยุดอยู่ที่เธอหรือเปล่า? "พะ...พอก่อนค่ะ ไม่เล่นแล้วนะคะ ฉันมีเวลาไม่มาก ต้องรีบลงไปทำงานต่อ" "ก็เพราะมีเวลาไง ถึงต้องรีบทำ" คำพูดมีนัยยะของเขาเล่นเอาคนฟังหน้าแดงเถือกไปจนถึงคอ "มะ...ไม่เอานะคะ" เธอร้องห้ามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงนัก พยายามหยุดมือใหญ่ที่สอดมาตามรอยแยกกระโปรงยูนิฟอร์มของเธอที่ผ่าสูงขึ้นมาเหนือเข่าด้านหนึ่ง "รีบพูดธุระของคุณมาเถอะค่ะ" "ก็นี่แหละธุระของฉัน ฉันต้องการเธอจนแทบคลั่งอยู่แล้ว ไม่รู้สึกบ้างเหรอ?"”