icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บ่วงมะลุลี

บทที่ 7 Chapter 6

จำนวนคำ:2147    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2022

ตั้งใจทำงานจนผมไว้ใจให้เขาดูแลอู่ซ่อมรถแทนผม” มะลุลีอ่านบทความที่เป็นบทสัมภาษณ์ของปีเตอร์ เรวิน เจ้าของอู่รถที่แดนเอาหัวใจของเหยื่อไปซ่อนเอาไว้ หลังจากที่มีการจับกุมตั

้แดน วอลตันกระทำการฆาตกรรมหญิงสาวเก้าราย เป็นเพราะวันนั้นเขากลับเข้ามาในบ้านแล้วเห็นเคลวินกำลังโดนเดซี่ทำร้าย เหตุเพราะเธอโกรธที่สามีของเธอกลายเป็น

วอ่านข้อความในหนังสือที่ผู้เขียนเขียนเรื่องราวของชาโดว์เดวิลออกมาเป็นหนังสือ เป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่เธอเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อ และดูเหมือนเขาจะเขียนหนังสือเพียงเล่มนั้นเล่มเดียวเสียด้วย มือบางพลิกอ่านไปเรื่อยๆ พลางคาดเดาใน

ห่งการหาเสียง และเพราะคดีชาโดว์ เดวิล เป็นคดีใหญ่ที่หากตัวเก็งในการลงสมัครซึ่งก็คืออัยการคนปัจจุบันสามารถนำคดีขึ้นศาลแล้วสามารถลงโทษคนผิดได้ ย่อมจะเป็นการการันตีว่าเขาจะได้ตำแหน่งที่ตนหวัง ความคิดนั้นเหมือนจะเป็นการเร่งรัดให้กรมตำรวจทำคดีนี้ให

ที่ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่า แดน วอลตันไม่ใช่คนที่มีแนวโน้มที่จะทำการฆาตกรรมอันทารุณนั้นได้ เขาเป็นคนสดใส มุ่งมั่น และขยันขันแข็ง มองโลกในแง่ดีเกินกว่าที่จะมองความโชคร้ายของตัวเองว่าเป็นความผิดของคนรอบข้าง แม้แต่พ่อเลี้ยงของเขา ก็ไม่ปักเชื่อว่าบุตรที่อุปการะจะเป็นคนร้าย ตัวแ

ได้ทำการสัมภาษณ์เคลวิน วอลตัน ดวงตาหวานไล่สายตาไปตามตัวหนังสือที่ปรากฏบนหน

ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ ไม่ว่ากี่ฉบับต่อกี่ฉบับ เค

้อน ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมีเรื่องราวแปลกใหม่ให้ดูตื่นเต้นอย่างเช่น... เรื่องฆาตกรต่อเนื่องน

กแดน วอลตันถูกป้ายสีว่าเป็นคนร้ายจริง หากเธอเป็นคนไขปริศนานั้นได้ มันจะน่าตื่นเต้นและภูมิใจแค่ไหน บางที... เธออาจจะได้ขึ้นหน้าปกนิตยสารดัง แล

ะเป๋าขึ้นคล้องที่บ่าได้ก็เดินลิ่วๆ ไปยังเคาน์เตอร์บรรณารักษ์เพื่

มอยู่ในห้องครัว โดยมีแม่ครัวสูงวัยคนหนึ่งยืนคอยเป็นลูกมือ การทำอาหารและขนมคืองานอดิเรกของดาหลาเสมอ และเธอก็พยายามถ่ายทอดศาสตร์แห่งการ

ปในครัว วางหนังสือในอ้อมแขนลงบนโต๊ะกว้างๆ กลางห

ไปทำงานที่กรุงเทพฯและต้องทิ้งลูกเอาไว้ให้ตากับยายดูแล ซึ่งหน้าที่นั้นพ่อกับแม่ก็โอนมาให้เธอ แต่พอบุปผา... แม่ของมะลุลีท้องบุตรคน

อรือร้น พลางยื่นหน้าไปมองแป้งขาวๆ ที่อยู่ในถ้วยใบใ

่เธอรัก แต่ก็ติดที่ว่าเธอมีปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับมดลูกที่ทำให้เธอไม่อาจมีบุตรได้ แต่จอห์น... สามีของเธอกลับไม่เคยเห

ซึ่งมีส่วนที่ต้องเสี่ยงอันตรายในการคลี่คลายปมเรื่องชาโดว์เดวิลล่ะก็ คงถูกห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้เขาไปยุ่งแน่ๆ แต่เรื่องนี้เธอจริงจัง

ู่กับการผสมแป้งให้เข้ากับส่วนผสมต่างๆ คนเรียกรวบร

ะไปแอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
บ่วงมะลุลี
บ่วงมะลุลี
“"แล้วอีกอย่าง...ฉันมันพวกไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ด้วยสิ ยิ่งคุณรำคาญ ยิ่งคุณอยากไล่ฉันไปไกลๆ ฉันก็จะคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ คุณ จนคุณขาดฉันไม่ได้ ยิ่งคุณเกลียดฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็จะทำให้คุณรักฉันมากเท่านั้น" "แสดงว่า...ถ้าเธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว เธอจะเลิกยุ่งกับฉันอย่างนั้นใช่ไหม?" "คุณจะทำอะไร!?" หญิงสาวเบิกตาถามอย่างตกใจ เมื่อเขาย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทีไม่น่าไว้ใจนัก เท้าบางกระชากตัวเองก้าวถอยหลังด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวเอง "ก็จะทำให้เธอได้ในสิ่งที่เธอต้องการไง จะได้เลิกยุ่งกับฉันสักที!" คำว่า 'ยอมแพ้' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมประจำใจของ 'มะลุลี วิโรจน์รุ่ง' นักเขียนสาวผู้พกความมุ่งมั่นจนเข้าขั้นดื้อดึงมาเกิด โดยเฉพาะกับเรื่องของหัวใจ... ในเมื่อเธอหลงรักกระทิงหนุ่มผู้ดุดันและเร่าร้อนอย่าง 'เอเลียต รามิเรส นาธาเนียล' เข้าอย่างยากจะถ่ายถอน มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย ดังนั้นเธอจึงเดินหน้า 'ภารกิจตื้อรักกระทิงหนุ่ม' อย่างเต็มกำลัง และไม่คิดจะถอยแม้จะถูกเขา 'ขวิด' ด้วยการกระทำและคำพูดแสนร้ายกาจ แต่หญิงสาวก็ยังมุ่งมั่นที่จะเป็นมาทาดอร์สาวปราบพยศกระทิงผู้เร่าร้อนให้จงได้ และมะลุลีก็ยังคงเป็นมะลุลี... เธอมักจะหาเรื่องใส่ตัวเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อเธอคิดร่วมมือกับทนายหนุ่มไฟแรงเพื่อกระชากหน้ากาก 'ชาโดว์ เดวิล' ฆาตรกรต่อเนื่องแสนโหดเหี้ยมตัวจริง เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูลสำหรับงานเขียนเล่มใหม่ และการกระทำเช่นนั้นกลับกลายเป็นภัยร้ายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหายจะคร่าชีวิตของเธอให้แดดับ ภารกิจสืบหาความจริงที่เริ่มต้นไปพร้อมๆ กับภารกิจพิชิตรัก งานนี้มะลุลีจะทำภารกิจทั้งสองสำเร็จหรือไม่? หรือต้องสังเวยทุกๆ ภารกิจด้วยชีวิตและหัวใจของเธอกัน? "แต่ไม่เป็นไรหรอก... อีกไม่กี่นาทียาก็หมดฤทธิ์แล้ว เธอจะรู้สึก... ทุกๆ อย่างที่ฉันทำกับเธอ และเชื่อเถอะว่า เธอจะภาวนาให้ยาที่ฉันฉีดให้ไม่ฤทธิ์ เพราะมันจะเจ็บบรรลัยเลยล่ะ!" "อ๊ะ!" หญิงสาวร้องเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อมือซึ่งถูกมัดติดกับที่วางแขนของเก้าอี้ไม้ "ดูเหมือน... ยาจะเริ่มคลายฤทธิ์ลงแล้วสินะ ดีเลย!" ปิศาจในเงามืดพูดพลางหยิบมีดพกแบบทหารขึ้นมา กวัดแกว่งมันไปมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปหาเหยื่อที่แม้ฤทธิ์ยาจะค่อยๆ เสื่อมลงแล้วแต่ก็ยังยังไร้หนทางพาตัวเองออกจากพันธนาการของเชือกเส้นใหญ่ "มาดูกันว่าคนที่มีความพยายามเป็นเลิศอย่างเธอจะอดทนได้นานกว่านังแพศยาคนอื่นๆ ที่ฉันเคยฆ่าหรือเปล่า?"”