เมียจองจำ

วม เหลือบมองด้านนอกเห็นแดดเริ่มราแสงลง ตอนนี้ทั้งเหนื่อยและหิว แต่ที่จะลำบากยิ่งกว่านี้คือถ้าค่ำแล้วบ้านหลังนี้ไม่มีไฟฟ้า มุกดาปาดน้ำตาและเดินออกไปข้างนอกก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเ

ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย ต้องทนหิวไปถึงพรุ่งนี้ แล้วก็ไม่รู้ว่าเขา

้ยินเสียงครางหงิง ๆ ของเจ้าเ

โธ่เอ๊ย...คงมีแต่แกสินะ

กผ้าห่มแม้แต่ผืนเดียว ร่างแน่งน้อยนอนกระสับกระส่ายเพราะอากาศที่นี่หนาวจับจิต มุกดานอนคู้ตัวน้ำตาไหล เธออยากกลับบ้านแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่เมื่อนึกได้ว่าถ้าเกิดหนีไปหัสดินทร์ต้องทำอย่างที่เขาลั่นปากเอาไว้ นั่นค

ั่งและคลานไปที่ประตู ฝืนดึงกลอนออกและเมื่อบานประตูเปิดก็เห็นว่าหัสดินทร์ยืนรออยู่แล้ว ทว่านัยน์ตาเข้มอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหญ

าว...ก

พื้นจนข้าวกระจัดกระจายออกจากใบตองเกือบหมด มุกดาน้ำตาไหลเมื่อเห็นว่ายังเหล

มันหก ก็คุณไม่รับเอาไว้เอง ก

้าและถาม “

ย ๆ งั้นหรือ อยู่ที่นี่ต้องทำงานแลกข้าว ไม่อย่างนั้

ก่อนนะคะ แล้วจะไปทำ

ิ่งลงมากไปกว่าการเห็นเศษข้าวที่เขาทำหกกระจายบนพื้นเมื่อครู่ถูกกอบเก็บจนหมด เขาทำกับเธอมากเกินไปและแม้เกิดความสะเทือนใจลึก ๆ แต่หัสดินทร์ก็ไม่ต้องการให้ความสงสารมาทำลายความตั้งใจ ร่างสูงหันกลับไปยังหน้าระเบียง