icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สายเกินไป ท่านนายกฯ ฉันคือ ทายาทมาเฟีย ผู้ยิ่งใหญ่

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1359    |    อัปเดตเมื่อ:วันนี้11:52

รับใบมรณบัตรของแม่บุญธรรม เธอกำลังกล้ำกลืนความเสียใจคุกเข่าอยู่บนพื้นไม้ ใช้ผ้าขี้ริ้

ๆ ข้างตัวสว่างวาบขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสาย

ล่า เธอไม่คิดจะเอื้อมมือไปกดดูแม้แต่น้อย แต่กลับออกแรงเช็ดค

าและขยะแขยง เธอเอื้อมมือไปปรับโทรศัพท์เป็นโหมดปิ

ียวกันนั้น กฤษณะเดินเร็ว ๆ เข้ามาด้วยสีหน

ยครับ เมื่อคืนคุณผู้หญิงก็ไม่ได้กลับเข้าบ้าน

มราวกับเหล็กเย็น ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า การจากไปของมณีกานต

อกลับมาให้ฉ

ึ้นยืน ตะคอกใส

ดียวเธอยังกล้าหนีไปเฉย ๆ งั้นเหร

ลายออกด้วยความโ

ครดิตของเธอ ดูซิว่าเธอหนี

นมากดค้นหาข้อมูล เหงื่อ

ชื่อของคุณผู้หญิง วันนี้ไม่มีประวัต

ถือบนโต๊ะขึ้นมา กดเข้าไปในหน้าต่างแชตของมณีกาน

้าจออย่างแรง พิ

หน่วยรบพิเศษปิดล้อมโรงแรมทั่วกร

บก้อนหินจมลงก้นทะเล เวลาผ่านไปสิบนาที ห

ย่ำลงบนพรมเปอร์เซีย ความอดทนของเขากำลังถูกเผาผล

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ไ

ลงบนโซฟาหนังอย่างแรง โทรศ

ัดสายฉันง

น่น ดวงตาลุกโ

กขึ้นด้วยน้

้หญิงจะไปอยู่ที่บ้านของคุณ

ู่หนึ่ง ก่อนจะห

ือนั่นน่ะเหรอ ที่ซุกหัวนอนในสลัม

าวบนหน้าจอขึ้นมาใหม่ แล้วพิมพ์

่นแล้วจะบีบให้ฉันยอมอ่อนข้อให้ได้งั้

ศัพท์ของธนาธิปก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข

เซ็นชื่อเสร็จเมื่อไหร่ ก็แจ้งฉั

็นชาไร้หัวใจบนหน้าจอ รู้สึกเ

จนฝาถ้วยชาดินเผาที่วาง

อเธออยากเล่นแบบนี

ารด้วยน้ำเสีย

จ้าพระยาเดี๋ยวนี้ ไปลากตัวเธอกลับมาให้

วนตัวของธนาธิปก็ดังขึ้น

กรธลงไป แล้วกดรับสาย น้ำเส

ไรไปครั

ออย่างอ่อนแรงขอ

ว่าหัวใจดวงใหม่ของดายังต้องใช้เวลาปรับตัว... ค

ิ้งไว้ในถาดข้างหัวเตียงเมื่อคืน เขาชะงักไปห

พี่จะไปหา

ดินออกจากห้องทำงานทันที เ

เปิดรับโบนัส

เปิด
สายเกินไป ท่านนายกฯ ฉันคือ ทายาทมาเฟีย ผู้ยิ่งใหญ่
สายเกินไป ท่านนายกฯ ฉันคือ ทายาทมาเฟีย ผู้ยิ่งใหญ่
“ฉันเป็นกระทั่ง "ภรรยาลับ" ของท่านนายกฯ มาสามปีเต็ม ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ยืนข้างเขาคือฉัน วันที่แม่บุญธรรมของฉันรอหัวใจบริจาคมาสามปีเต็มและใกล้จะได้มันมาแล้ว เขากลับใช้อำนาจพิเศษของทำเนียบรัฐบาลเซ็นอนุมัติ ยกหัวใจดวงนั้นให้รักแรกที่เขาหลงรักมา 10 ปี แม่ของฉันตายอย่างทรมานอยู่หน้าห้องผ่าตัด เขาไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยความสงสาร แต่จับข้อมือฉันสะบัดออกจนล้มกระแทกพื้น แล้วสั่งให้ฉันรู้จักเจียมตัว "เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ต้องพึ่งพาเงินจากฉันประทังชีวิต ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายคำสั่งของทำเนียบรัฐบาล" เขาคิดว่าความเจ็บปวดแทบขาดใจของฉันเป็นแค่ลูกไม้ตื้น ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันวางหนังสือสัญญาหย่าไว้บนโต๊ะ เก็บแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ แล้วเดินออกจากคฤหาสน์มาแต่ตัว แต่ในจังหวะที่บอดี้การ์ดของเขาลากตัวฉันกลับไป ผู้ชายที่กุมอำนาจมืดและเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของประเทศกลับปรากฏตัวขึ้น เขาจัดการลูกน้องของท่านนายกฯ จนหมอบ แล้วประกาศก้องว่า - ฉันคือน้องสาวแท้ ๆ ของตระกูลจุลชาติ ที่หายสาบสูญไปยี่สิบปี ในเมื่อพวกเขาทำลายครอบครัวของฉัน ฉันก็จะใช้ฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลจุลชาติ ลากท่านนายกฯ คนนี้ลงมาพังพินาศด้วยมือของฉันเอง”