icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อัญมณีอสูร [ My treasure ]

บทที่ 7 อัญมณี วัฒนา […ปัจจุบัน] 3.3

จำนวนคำ:1430    |    อัปเดตเมื่อ:06/02/2022

นะ แม้มันจะเป็นของแบรด์เนมแต่ก็มีขายทั่วไป ไม่ใช่ลายเฉพาะอะไรนักหนา กลิ่นน้ำหอมก็ด้วยแม้จะของแพงแต่ก็มีขายทั่วไปเหมือนกัน เขาหาเธอไม่เจอจากหลักฐานแค่นั้นหรอกน่า หนูอัญคิดเข้าข้างตัวเองอย่างมีหลักการคว

่าเดี๋ยวหนูทำบุญตักบาตรไปให้แล้วกันนะคะ ไหนๆก็ตายไปแล้ว ส่วนคนที่รอ

ามอารมณ์ เมื่อลูกน้องสองคน

้มหน้าเหงื่อตกอย่างหวาดกลัว โดนด่า โดนถีบสักทีสองทียังดีกว่า เจ้านายเงี

ังออกมาพร้อมกัน เมื่อรถข

ี มือเกาะกุมต้นแขนที่มีเลือดซึมออกมา คนที่เหลือได้แต่ยืนมอง ทุกคนรู้ดีว่าเจ้าน

้อที่ไหล่ด้านหลัง เขาหยิบกระดาษออกมาและร่างผีเสื้อตัวนั้นออกมาจากความทรงจำ รอยสักที่มีประกายสีทอง อีกสีน่าจะเป็นสีม่วงมันมืดเขาไม่แน่ใจแต่น่าจะสันนิ

ยนไว้ด้านล่าง มันคือคุณลักษณะของเธอคนนั้น และบรรทัดสุดท้ายยี่ห้อน้ำ

ะโยคคำ

ี เธอหลับไม่สนิทนักตั้งแต่กลับมาถึงบ้านตอนตีหนึ่งกว่าๆ แต่เ

ณยายตกใจจริงๆที่เห็น

อยวันพันปีเธอทำเรื่องพวกนี้แบบนับครั้งได้เลย นิ้วมือขอ

พดวงตาเบิกโพลงนั้น แต่ถ้าเธอไม่ดึงภาพนั้นมาก็กลัวว่าผลบุญจะไปไม่ถึง ก

คนที่เป็นสาเหตุให้หนูอัญต้องทำให้คนทั้งบ้านแตกตื่นที่เธอมาตักบาตรทำบุ

้แม้ร่างกายกำลังขับเคลื่อนโยกสะโพกสอบกระแทกแก่นกายเข้าโพรงสาวคนตรงหน้า

สะโพกขาวตรงหน้าอย่างแรง เมื่อไฟราคะในตัวโหมกระพือโชติช่วงมากขึ้น

ความเห็นใจผู้หญิงที่เดิ

ขายังไม่ปล่อยเธอ ทุกสัมผัสของเขารุนแรง จนผิวเธอช้ำแดงและเขียวในเวลาต่อมามากมาย เขาก็หาได้สนใจไม่ เธอบอบช้ำ ร่องรักของ

่าคงต้องแบกแม่นั่นออกไปแบบไม่มีลมหายใจแน่ๆ ฟังสิว๊ะ เ

กลับไป รู้ทั้งรู้ว่านายอารมณ์

กลับแล้วนายถามขึ้นมา แกกล้าตอบนายมั้ยละ” ลูกน้องสอง

ถือว่าสิ้นบุญกันเท่านี้ อย่างไรก็ได้ขึ้นสวรรค์ก่อนตายละว๊ะ” หนึ่งในคนเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
อัญมณีอสูร [ My treasure ]
อัญมณีอสูร [ My treasure ]
“แนะนำตัวละคร เขา คือ ชอว์ ตอนนั้นเขาอายุ32 เขาจับตัวเธอมาเป็นตัวประกัน ในขณะที่เธออายุเพียง19 ด้วยสาเหตุเพราะเธอไม่คืนของของที่เขาตามหาอยู่ แต่ดูเหมือนเด็กอย่างเธอจะไม่รู้จักสถานะคำว่าตัวประกันเลย แม่นี่! ช่างกินอิ่มนอนสบายเกินไปแล้ว... เธอ คือ หนูอัญ 'สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากความเกลียดชังและไม่ตั้งใจ' ในคืนหนึ่งที่เธอไปร่วมงานวันเกิดครบรอบสิบเก้าปีของเพื่อน เธอดันไปเห็นการฆาตกรรมเข้า...ก็แค่อยากจะหนีจากเมืองไทยไปสักพักให้เรื่องการตามหาพยานสงบเงียบลง แต่เธอดันหนีเสือปะจระเข้เสียได้ ห๊า!!! แต่แค่นั้นมันยังน้อยไปเมื่อเสือที่เธออุตส่าห์หนีมานั้่นดันกลายร่างเป็นจระเข้ไปอีกซะงั้น... คำโปรย ::: เสียงกระแทกยามเนินเนื้อจากคนทั้งสองปะทะกันดังอย่างต่อเนื่อง และไหนจะเสียงโหยหวลของผู้หญิงอีก หนูอัญต้องอดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองอย่างมากของอีกคืนและอีกครั้ง เขาไม่เคยห้ามเธอเขาเต็มใจให้เธอได้เห็นได้ยินอยู่แล้ว แต่เธอมียางอายมากพอที่จะไม่ยอมเปิดตาขึ้นมามองจนกระทั่ง... ปัง! เสียงประตูถูกปิดลง และความสงบก็กลับคืนมาแล้วในค่ำคืนนี้ "ไม่ศึกษาไว้บ้าง เมื่อถึงเวลาของหนูอัญ ระวังนะฉันจะไม่ประทับใจ" เสียงกระซิบที่ชอว์เอ่ยออกมา เมื่อเขาดึงหูฟังออกมาจากหูของเธอ "กว่าจะถึงเวลานั้น คุณอาจจะเป็นเอดส์ตายไปเสียก่อนก็ได้" ชอว์ยกยิ้มมุมปาก "งั้นเราก็ตายด้วยโรคเดียวกัน"”