icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เมียลับบำเรอแค้น

บทที่ 6 

จำนวนคำ:1329    |    อัปเดตเมื่อ:20/02/2022

ดคุยเรื่องนี้ ทว่าลูกชายไม่รับสายเขาเลยสักครั้ง เขาอดหวั่นใจไม่ได้ว่า ปราณปวิชต้องอาละวาดบ้านแตก แล้วยิ่งมารู้ว่า บุตรชายกลับมาเมืองไทยโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ความวิ

ดีครับ

่เขาจะหันมาส่งยิ้มให้พวงชมพูที่พนมมือไหว้เขา

ดีค่ะค

กว่าในรูปมาก ในรูปยามมองยังเพ้อฝัน มาเจอตัวจริงหัวใจสาวถึงกับปลิดปลิว เคลิบเคลิ้ม รอยยิ้มของเขาเป็นอีกอย่างท

ำอางแต่งแต้ม ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ เขาไม่คิดว่า หญิงสาวที่ไม่มีชาติตระกูล ไม่ไฮโซโก้หรูจะมีผิวกายสวย ผิวเธอขาวอมชมพูดูเปล่ง

้ทำในสิ่งที่ต้องการ

บ คลี่ยิ้มส่งให้ “อย่าเรียกพี่ว่าคุณเ

นบเนียน ส่วนนารถลดาแม้รู้ว่า ลูกชายฝืนใจทำเพื่อตน

หารให้ลูกเมียน้อยเนืองๆ ตักไปส่งยิ้มให้เธอไป ทำให้ปริญญา นารถลดา เอมอรและพวงชมพูรู้ว่า เขายอมรับเอมอรกับลูกเข้ามาอยู

ไปเมื่อเจ้าห้องกดปุ่มให้ประตูห้องคายล็อค หญิงสาวรู้หน้าที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ผสมน้ำอุ่นในอุณหภูมิที่ต้องการ จากนั้นก็ถือกะล

นไหมคะ ชมจะได้นวดให้”

สงสัยก้มหน้าอ่านหนังสือมา

ี๋ยวชมนว

อบรมสั่งสอนมาดี มีสัมมาคาราวะ เจียมเนื้อเจียมตัว นางเอ็นดูพวงชม

อรไม่ว่าเหรอ เอาเวลาไ

นมานี้ สองแม่ลูกเสมอต้นเสมอปลายกับตนและทุกคนในบ้าน ไม่ถือตัวว่าเป็นคนโปรดของปริญญา ไม่เคยพูดให้ตนเจ็บช้ำน้ำใจ ออกจะเกรงใจและเคารพด้วยซ้ำไป

หญ่ ฉันกลัวว่าเธอจะเบื่อและไม่อยากกวนเวลาเธอด้วย ปีนี้เรียน

ะ ชมทำให้คุณป้าได้ค่ะ ต่อให้เรียนไม่

ได้ยิน มือเหี่ยวย่นตาม

กับคนดีๆ เป็นสามีและพ่อของลูกที่ดีนะ” นารถลดาอ

กปลั่งกับคำถามของนารถลดา ก้

อยากเรียนให้จบก่อน ทำงานตอบแทนบุญคุณคุณลุงกั

งใจนานแล้ว เธอไม่กล้าเปิดเผยความจริงในใจ เพราะเกร

เปิดรับโบนัส

เปิด
เมียลับบำเรอแค้น
เมียลับบำเรอแค้น
“ตอนเธออยู่ทำร้ายจิตใจต่างๆ นานา ตอนเธอจากไป...เขาเหมือนคนกำลังจะตาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่จะเด็ดมาดอมดมเมื่อไหร่ก็ได้ และเหยียบย่ำน้ำใจเธออย่างแสนสาหัส ทำให้เธอเจ็บปวดกับคำว่า "เมียลับ" แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับแลกกับความสุขของมารดา...พวงชมพูยอม .................. "ได้ข่าวมาว่า ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอไปแรดกับผู้ชายคนอื่นใช่ไหม" คนถูกถามตัวสั่น ไม่กล้าสบตาร้อนแรงของปราณปวิชที่แทบจะประหารเธอทางสายตา "ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ตอบมา" พวงชมพูสะดุ้งสุดตัว ตัวเนื้อสั่นไปหมด ปากแข็งขึ้นมาราวกับถูกหินถ่วง "ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ฮะ" คราวนี้เสียงเขาตะเบ็งจนเธอสะดุ้ง ใบหน้าอาบไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ "ชม...ชมไปบ้านพี่ทัชมาค่ะ แต่เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณปราบเข้า...ว้าย!" มือใหญ่จับท่อนแขนเล็กไว้แน่น ก่อนเหวี่ยงร่างงามไปบนที่นอน "ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า ตราบใดที่เธอเป็นนางบำเรอของฉัน เธออย่าริอ่านไปร่านกับผู้ชายคนอื่น ในเมื่อไม่ฟัง เธอก็ต้องได้รับบทเรียน" ม่านตาพวงชมพูขยายกว้าง เมื่อเขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง "ไม่ค่ะ ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้" พวงชมพูพูดเสียงสั่น กระเถิบตัวหนีเสือร้ายขี้โมโหที่พร้อมขย้ำตนให้ตายคาเตียง ทั้งที่รู้ว่า ไม่อาจหนีรอดจากเงื้อมมือเขาได้ "อยากเจ็บตัวเอง ช่วยไม่ได้" เขาคำรามเสียงเข้ม แววตาจ้องมองพวงชมพูประหนึ่งสัตว์ร้ายจ้องมองเหยื่อ ก้าวสามขุมไปหากวางน้อยที่กำลังหาทางเอาตัวรอด”