icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงบ่วงบุพเพ

บทที่ 4 ตอนที่ 4

จำนวนคำ:1943    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

ยเหรอยะนังหนูเร แล้ววั

าตรีสีเหลืองมะนาว แต่งหน้าออกโทนสีชมพูเข้มจัดจนขาววอกลอยมาแต่ไกล กับอีกคนในชุดเขียวใบตอ

ดเลือกคนที่มาร่วมงาน แต่ยังมีพวกปากหอยปากปูแถมไม่ม

วนไปเวียนมาคอยรับคอยเสิร์ฟให้กับแขกผู้ม

้วพวกหล่อนทั้งส

่างอิจฉา ก่อนจะแสยะยิ้มเมื่อเห็นว่าตอนนี้ข้างกายห

กับใคร แต่เห็นแค่นี้ก็รู้แล

้นแสนรักอีกสองคน แต่เธอก็มีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวอมชมพูนวลเนียนรับกับดวงตากลมโตเหมือนกับดวงตากวางล้อมกร

หิว ก็รีบวิ่งไปหาของมาให้กินจนล้นโต๊ะ ขนข้าวของมาให้จนล้นห้องแล้ว ผิดกับบาง

้า ก่อนจะแสยะยิ้ม “ว่าแต่คนอื่น แต่

ังหนูเร

หน้าเหนื่อยหน่าย “พวกเธอก็หน้าตาดีอยู่หรอกนะ แต่พอไม่ได้ดังใจเข้าหน่อยก็แหกปากร้อง เหมือนนกหวีด แถมยังดิ

เพชเวทนา เพราะผู้ชายไม่สนใจ แม่สองสาวถึงได้เต้นเป็นเจ้าเข้า

งหนู

ีไปให้ไกลๆ แต่คงจะไม่ทันแล้ว เพราะคนที่เรียกเดินมาหยุดใกล้ๆ พร้อมกับจับมือเธอไว้อย่างถือวิสาสะ หญิงสาวผ่อนลมหายใจเบาๆ เ

ครและมาทำไม แต่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเธอหึงหวงแล

จ เขาเพียรแวะเวียนไปหาเรณุกาบ่อยครั้ง แต่หญิงสาวเหมือนกับนกรู้ ชอบทำตัวเหมือนกับนินจา ไปทีไรไม่เคย

าะเห็นแก่มารยาททางสังคม เ

ิงสาวทำ แต่ทินภัทรก็ยังคงแสดงกิริยาออกอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ชายหนุ

ิงสาวโกหกหน้าด้านๆ อย่างไม่ละอายว่าผิดศี

นแบบนี้” หญิงสาวอย่างยียวน ก็เห็นอยู่แล้วว่าเธอยืนอยู่คนเดียว ดันถา

รั

้ชายตรงหน้าก็ดูดี หล่อตี๋อย่างหนุ่มเกาหลี ดวงตาชั้นเดียวในกรอบแว่นสีใสที่ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มมีเ

ินภัทรเลย หรือจะเป็นเพราะอุปนิสัยของชายหนุ่มที่ขี้โอ่จนเคยตัว โอนเอนไปมา ไม่ค่อยจะมีความคิดเป็นของตนเอง

หนี เพราะไม่อยากสนทนากับอีกฝ่าย เบื่อที่ต้องทนฟังอีกฝ่ายพร่ำโอ่ถึงความเก่งกาจและเฉลียวฉลาดของตัวเ

งสาวให้อยู่คุยกับตัวเอง...อีกสักนิดก็ยังดี แต่ต้องรี

ทำอะไรก็ไม่ถูกสักอย่าง หรือจะเป็นเพราะสายตาที่ก็ดูหวานน่าหลงใหลอยู่นะ แต่พอหญิงส

่ต้องลงมือตบหรอก แค่ทำตาดุใส่ ผู้ชายตรงหน้าก็กลัวจนหัวหดแล้ว อย่างนี้จะมาเป็นคนดูแลปกป้องคุ้มค

็แค่อยากถาม พรุ่งนี้หน

ด้วยหรือเปล่า อันนี้ไม่แน่ใจนะคะ ต้องดูสถานการณ์ก่อน” เปล่า ไม่ได้มีแพลนอะไรเลย เพียงแค่ตอบส่งๆ ไปเ

่าสองครอบครัวยังดีกัน เป็นเพื่อนกันไว้ดีกว่า แต่เธอรำคาญแม่หมอทินภัทรที่ชอบมาเจ้ากี้เจ้าการก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเธอ ทำตัวยิ่งกว่าพ่อกับแม่เธออีก ห้ามโ

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงบ่วงบุพเพ
กลลวงบ่วงบุพเพ
“"คิดจะอ่อยให้ฉันสงสารและอุ้มเธอกลับบ้านอย่างสบายๆ หรือไง แต่เสียใจด้วยนะ ที่มารยาของเธอคราวนี้ใช้กับฉันไม่ได้อีกแล้ว" เขาจับแขนเรียวยาวและดึงร่างโปร่งบางเข้ามาจนเธอสัมผัสถึงลมหายใจร้อนๆ ที่มันเป่ารดพวงแก้มนุ่ม ก่อนที่เขาจะผลักเธอให้ถอยห่าง เหมือนกับว่าเขาเจอของสกปรกจนกลัวมันจะมาเปรอะเปื้อนร่างกาย "โอ๊ย!" มือที่ยันพื้นหญ้าที่ไม่ราบเรียบ โดนเศษไม้แหลมคมทิ่มต่ำจนเจ็บเพิ่มอีกขึ้น "นายมันคนบ้า คนใจร้าย" เรณุกาต่อว่าปากสั่น น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า เธอกัดฟันใช้มือที่เจ็บยันกายลุกขึ้นยืน โดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากคนใจร้ายอีกแล้ว พยายามข่มใจให้ลืมความเจ็บจากข้อเท้า เดินตามพฤกษ์อย่างเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว "เดินเร็วๆ เข้าหน่อยซิ ทำสำออยคิดว่าจะทำให้ฉันใจอ่อนหรือไง" เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้ว แต่เรณุกายังตามไปได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น จนเขาหงุดหงิดและรำคาญใจ ทำไมอยู่กับเขามันน่าเบื่อมากหรือไง ถึงได้คิดแต่จะหนีท่าเดียวนะ”