icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตะวันส่องจันทร์

บทที่ 2 chapter2

จำนวนคำ:1513    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ายร้องไห้ตามแม่ยาย ทรมานหัวใจเมื่อ

ฉายแกะมือวันเพ็ญออกจากมือหมอ ชายหนุ่มโอบบ่า

ันตามลำพัง วันเพ็ญก็เอ่ยถาม แววต

ิ่งจะทราบเหม

หลัง ชายหนุ่มเอาแต่นั่งคุกเข่า ก้มหน้าไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

องน้าถึงเป็นแบบนั้น?” วันเพ็ญถามลูกเขยเสียงสั่นเครื

เพราะตะวันฉายกล้าเดินเข้ามาขอจันทร์ฉัตรจากนาง สัญญาต่อฟ้าดินและให้คำมั่น ว่าจะรักและปกป้องคุ้มครองลูกสาวของนางดั่งดวงตาดวงใ

ั้น ทำให้วันเพ็ญสะอื้นไห้ ตะวันฉายใจร้าวรานเมื่อน้ำตาร้อนระอุของหญิงชราหยดลงบนเส้นผมของเขาซ

ม.

ันเพ็ญ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลอาบแก้มสากหยดลงบนหลังเท้าของแ

ำให้น้องต้องเป็นแบบนี้ เขาไม่กล้าเล่าเหตุการณ์

ไม่กี่ชั่วโ

ดประตูและปิดดังอยู่ข้างนอก ทำไห้ตะวันฉ

ปลายนิ้วมือผ่าวร้อนที่ไล้สัมผัสบนผิวเนื้อนุ่มนิ่

รู้ตัวไหม

าของน้องที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนก็เริ่มงาน เขากระโจนขึ้นคร่อมนอนทั

ด!” เพ

กลื่อนเต็มพื้น ดวงตากลมโตเบิกโพลงมองสามีของตั

ุณคะ มีค

แกล้งทำท่าเอียงอาย ร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องมีเพียงชุดชั้นในปิดบ

.พี่ฉ

้าน...จันทร์ฉัตรมึนเมากับภาพบาดใจ ร่างน้อยเซถลาถอยหลังไปชนผนังห้องเมื่อถูกหมอนที่เธอใช้หนุนนอนปาใ

กไปคะ?” หล่อนทำหน้าระรื่นเมื่อเห

่อนพูดเยาะเย้ย

นีไม่มองหน้าน้อง เขาเจ็บแผ่นอกข

.พี่ฉาย

ยหน้าไปมาไม่ยอมรับความจริงเมื่อเห็

กอดของตะวันฉาย หยิบเอาเสื้อผ้าของจันทร

ิบเสียงทุ้มชิดหน้าผากของหล่อน แล้วขยับตัวไปนั่งหย

ได้ไหม มันเกิดอะไรขึ้น

้น เธอใจร้าวแตกละเอียดมองตะวันฉายเอาชุ

ห้เธอออกไปจา

ทร์ฉัตรไปยืนตรงหน้าต่างบานเลื่อน ชายหนุ่มยืนหันหลังให้น้อง สายตาเจ็บปวดมองความมัวหมองสี

ร์แบบนี้” ชายหนุ่มโยนระเบิดลูกใหญ่ลง

พราะหัวใจของเขาแตกยับ

ญิงคนนั้นเป็นใคร พี่พาเธอเข้ามาในบ้านของเราทำไม แล้ว...”

อแล้ว และฉันกำล

้อง แต่ชายหนุ่มกลับใช้ค

! จันทร์ไม่เชื่อ

ัง ร่างบางทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นเมื่อคำพูดของสามีช

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตะวันส่องจันทร์
ตะวันส่องจันทร์
“"กลับไปตอนนี้ก็ยังทันอยู่นะครับ ถ้าขืนคุณฉายช้ากว่านี้ คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอหน้าคุณจันทร์อีกเลยก็ได้นะครับ" เสียงของกาวินทำให้ตะวันฉายเดินหนีไปยืนตรงตู้โชว์ แววตาสีเข้มหวั่นไหวเหมือนหัวใจของตัวเองที่เต้นอย่างแรง มองมือของตัวเองที่กำลังลูบสัมผัสใบหน้างามของน้องในกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะโชว์ 'ใช่! นายพูดถูก ฉันกลับไปหาจันทร์ตอนนี้ยังทัน เพราะฉันรู้ว่าจันทร์กำลังรอฉันให้ไปปลอบขวัญเธอ' ตะวันฉายตอบคำถามลูกน้องในใจ "ไปหาคุณจันทร์เถอะครับ อย่าฝืนหัวใจของตัวเองเลย" กาวินอยากให้เจ้านายไปหาจันทร์ฉัตรก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปใช้ชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศอย่างถาวร "พี่รักเธอเพียงคนเดียวนะจันทร์ฉัตร...พี่รักเธอ อยากกอด อยากหอม อยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอ" คำพูดของกาวินทำให้ตะวันฉายพูดเสียงสั่นอยู่ในลำคอตีบตัน ดวงตาสีเข้มกักกลั้นน้ำตาแห่งความร้าวรานไม่ให้ไหลจนแดงก่ำ เขาไม่อาจทนมองรอยยิ้มสดใสของน้องที่อยู่ในรูปได้จึงเดินหนีไปยืนตรงหน้าต่าง "พี่คิดถึงเธอ ใจพี่จะขาดตายอยู่แล้ว จันทร์" ตะวันฉายกลืนกินเสียงสะอึกลงคอแหบแห้ง จุกและแน่นหน้าอกมากเวลานี้ เขาหันมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิด เปรียบเสมือนหัวใจของเขาที่ดำดิ่งมืดบอด มองหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เลย ตะวันฉายใจร้าวแตกละเอียดเมื่อต้องตัดสินใจที่จะจากน้องไปจริงๆ ทั้งที่ยังรัก...”