ตะวันส่องจันทร์

ี่

ิดเสียงโทรศัพท์ ซึ่งจันทร์ฉัตรก็เอียงหูฟังเ

อื้นไห้ในใจ อกขมขื่นกับชีวิตที่ไม่มีสา

กให้คุณหมอปิดเสียงโทรศัพท์ ‘ไม่’ นี่คือคำตอบในใจ เธอยอมขายไตขายตับของตัว

ขาคนนั้นได้สร้างบุญก่อนจากโลกนี้ไปนะครับ ผมว่าคุณอย่าเพิ่งปฏิเสธเลยครับ”

งียบไม่ตอบโต้คุณห

้างของคนเจ็บสะเปะสะปะลูบที่นอนไปมา ซึ่งคุณหมอทนดูไม่ได

ตไหวระริกทั้งไม่ยอมกะพริบเปลือกตา เธอมอง

คุณหมอม

ันไหนคะ?” จันทร์ฉัตรปรับเ

อื่นแทรกซ้อนก็คงจะกลับบ้านได้ครับ” คุณหม

ปในลำคอตีบตัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ในเวลานี้ ตะวันฉายไม่ใช่สามีของเธออีกต่อไปแล้ว เขาและเธอจบสิ้นกันตั้งแต่วันนั้น วันที

กจะโกหกในเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าแม่ของเธอมา และใ

ู้ของเขา จันทร์ฉัตรก็รับรู้ได้ ว่าตะวันฉายไม่เคยย่างกรายมาดูแลเธอเลยสักวันเดียว จันทร์ฉัตร

าคุณต้องการอะไรก็เรียกนางพยาบาลได้ครับ”

พยาบาลทำหน้าหงอยๆ เมื่อถูกคุณหมอตำหนิ ห

ธอส่ายหน้าปฏิเสธนางพยาบาล ดวงตาที่มองไม่เห็นอะไรนั้นหลับลงจนน้ำใสๆ ปริออกมาจาก

ไหมคะ? ว่าจันทร์กับพี่ฉาย เราไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว จันทร์ขอโท

วันฉายบอกแม่ ถ้าแม่รู้ข่าว แม่คงช็อกรับไม่ได้ในสิ่งที่เกิดขึ้นก

น ที่บ้าน

จ็บปวดคลอน้ำตาเมินหนีภาพเคลื่อนไหวในไอแพดไปมองดอกไม้นานาหลายชนิดที่น้องเป็นคนปลูก พวกมันเหี่ยวเฉาใกล

วันฉายอยากไปหาน้อง อยากโอบกอดและจูบกระหม่

นไอแพด เสียงร้องไห้เหมือนคนกำลังจะหมดลมหายใจเมื่อรู้ข่าวร้ายต่างๆ ที่ทับถมจนเจ้าตัวรับไม่ได้นั้นทำให้ตะวันฉา

เอายังไงต

ขาฯ ของตะวันฉาย อายุสามสิบเจ็ด

หายใจฮึดฮัดทำให้กาวินเงยหน้าจากไอ

วินส่ายหน้าให้เจ้านาย เขาไม่เข้าใจ ในเวลานี้ ทำไมตะวันฉายถึ

ร้ายหัวใจตัวเอง’

อี้ฝั่งตรงข้ามลูกน้อง เขาเอื้อมมือหยิบเอกสารขึ้น

ายไปอยู่อเมริกา

ันที่ต่างประเทศ ทำไมสองคนนี้ต้องเลิกรากัน กาวินเ

ให้ฉันดูมีแค

ิดความเมื่อยล้าทำให้ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้ ศีรษะที่เริ่มปวดตุบๆ นั้นเก