icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ตะวันส่องจันทร์

บทที่ 7 chapter7

จำนวนคำ:1698    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

ำไมช่วงนี้ เจ้านายของเขามีอาการแปลกๆ บางทีก็มีเลือดออกจมูกโดยไม่รู้ตัว บางทีก็หน้ามืด อาเจียนไ

มุดธนาคารเป็นชื่อของคุณจันทร์ คุณฉายจะให้ผมเป็นคนจัดการเอาไปให้เธอเซ็นยอมร

น เขาเซ็นมอบอำนาจกิจการหลายอย่างให้กาวินดูแลกิจก

งปากกาในมือ ไม่อยากจะเซ็นยินยอมรั

ยืนหันหลังให้กาวิน ใบหน้าคมสันแดงก่ำเพราะกลั้นความเจ็บปวดตรงกลาง

่รู้ว่ายานั้นเป็นยาอะไร แล้วทำไมตะว

ันฉายแน่นหน้าอกจึงหายใจแรงๆ เข้าออก เขาเมื

ครับ” กาวินมองเสี

แค่ไหน เลิกเซ้าซี้ถามนั่นถามนี่สักทีได้ไหม ฉันไม่ได้เป

จะจริงอย่างที่เจ้านายพูด เพราะช่วงนี้ ตะวันฉายทำงานหนักม

ายคนเดียวของ ‘คุ

ตะวันฉายตอนนั้นอายุยี่สิบห้าปี เขาก็รับช่วงดูแลกิจการของครอบครัวแทนพวกท่านทั้งสองที่ย้ายไปอยู่ที่ประเทศอเมริกา จนตอน

ยใจแรงๆ ปรับระดับสีหน้าให้เป็นปกติแ

้าใจอะไรกัน แต่ถ้าคุณฉายเจ็บปวดมากก็อย่าฝืนความรู

้านายทำให้กาวินมองหน้าต

แลหัวใจของกันและกันดีกว่านะครับ” กาวินรับหนังสือเดินทางมาถือไว้ เขาเห็นในแววตาของเจ้านายมีแต่จันทร์ฉัต

หลือบตามองลูกน้อง กาวินเป็นคนดีซื่อสัตย์มาก ถ้าตายแทนได้ ชายหนุ่มรุ่นน้องก็คงทำ ซึ่งความภักดี

ากว่านี้ คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะอาจจะไม

หวั่นไหวเหมือนหัวใจของตัวเองที่เต้นอย่างแรง มองมือของตัวเองท

ังทัน เพราะฉันรู้ว่าจันทร์กำลังรอฉันให้ไ

อะครับ อย่าฝืนหั

ัตรก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปใช้ช

์ฉัตร...พี่รักเธอ อยากกอด อยา

ีเข้มกักกลั้นน้ำตาแห่งความร้าวรานไม่ให้ไหลจนแดงก่ำ เขาไม่อาจท

คอแหบแห้ง จุกและแน่นหน้าอกมากเวลานี้ เขาหันมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิด

มื่อต้องตัดสินใจที่จะจากน

มิด

ันต่

..พี่มาห

่งกับจังหวะของน้ำเกลือที่หยดลงหลอดเข็มน้ำเกลือ เขาไม่อาจฝืนหัวใ

ตรงไหนบ้าง

ของลูกผู้ชายอกสามศอกไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้

รงพยาบาลนะครับ” กาวินก็ตกใจเหมือนกัน

ห้ไปดูแม่ยาย ซึ่งชายหนุ่มใส่ใจทุกคนรอบข้าง แต่ทำไมหัวใจของตัว

ะวันฉายเฝ้าถามตัวเองว่าทำถูกห

องที่เจ้านายสั่งให้ทำอะไร

เพราะพี่ก็เจ็บตรงน

ืนข้างเตียง ถ้าไม่เกาะขอบเตียงไว้ ร่างโตคงต้องทรุดลงไปนั่งกองบนพื้นแน่ ด

เปิดรับโบนัส

เปิด
ตะวันส่องจันทร์
ตะวันส่องจันทร์
“"กลับไปตอนนี้ก็ยังทันอยู่นะครับ ถ้าขืนคุณฉายช้ากว่านี้ คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอหน้าคุณจันทร์อีกเลยก็ได้นะครับ" เสียงของกาวินทำให้ตะวันฉายเดินหนีไปยืนตรงตู้โชว์ แววตาสีเข้มหวั่นไหวเหมือนหัวใจของตัวเองที่เต้นอย่างแรง มองมือของตัวเองที่กำลังลูบสัมผัสใบหน้างามของน้องในกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะโชว์ 'ใช่! นายพูดถูก ฉันกลับไปหาจันทร์ตอนนี้ยังทัน เพราะฉันรู้ว่าจันทร์กำลังรอฉันให้ไปปลอบขวัญเธอ' ตะวันฉายตอบคำถามลูกน้องในใจ "ไปหาคุณจันทร์เถอะครับ อย่าฝืนหัวใจของตัวเองเลย" กาวินอยากให้เจ้านายไปหาจันทร์ฉัตรก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปใช้ชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศอย่างถาวร "พี่รักเธอเพียงคนเดียวนะจันทร์ฉัตร...พี่รักเธอ อยากกอด อยากหอม อยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอ" คำพูดของกาวินทำให้ตะวันฉายพูดเสียงสั่นอยู่ในลำคอตีบตัน ดวงตาสีเข้มกักกลั้นน้ำตาแห่งความร้าวรานไม่ให้ไหลจนแดงก่ำ เขาไม่อาจทนมองรอยยิ้มสดใสของน้องที่อยู่ในรูปได้จึงเดินหนีไปยืนตรงหน้าต่าง "พี่คิดถึงเธอ ใจพี่จะขาดตายอยู่แล้ว จันทร์" ตะวันฉายกลืนกินเสียงสะอึกลงคอแหบแห้ง จุกและแน่นหน้าอกมากเวลานี้ เขาหันมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิด เปรียบเสมือนหัวใจของเขาที่ดำดิ่งมืดบอด มองหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เลย ตะวันฉายใจร้าวแตกละเอียดเมื่อต้องตัดสินใจที่จะจากน้องไปจริงๆ ทั้งที่ยังรัก...”