ธันวาของผม

งชุดเรียบร้อยออกจากบ้านแม้จะเป็นวันอาทิตย์ก

วยรอยยิ้ม ก็มีป้าอุ่นที่ใจดีอยู่ใกล้

ิเศษอีกหรือ ขยันจริงๆ ไม่เหมือน

ิ้มเหงาๆ “พี่อู๊ดก็เก่งนะครับ เป็นนักกีฬาของโรงเรี

เก่งสักครึ่งของธันวานะสิ วันข้างหน้าไม่

่อนนะครับ เ

ก็ชวนคุยเพล

กลั้นความน้อยใจของตัวเองไว้ ซึ่งมัน

องทั้งสองแตกต่างกันมากนัก ครอบครัวของป้าอุ่นทำร้านอาหารเป็นร้านไม่ใหญ่นักแต่เพราะฝีมือป้าอุ่นกับสามีทำให้มีคนติดใจกันมาก เคยมีรายการโทรทัศน์มาสัมภาษณ์ แต่พี่อู๊ดไม่สนใจเรื่องทำอ

งอัดแน่นเต็มชั้นแต่เขาไม่รู้สึกอยากอยู่บ้าน การได้พาตัวเองอยู่ในห้องสมุด ได้กลิ่นกระดาษและเสียงพัดลมเพดาน มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายสบายใจ แล้วเขาก็ไม่ชอบไปเดินห้างสรรพสินค้าด้

สอบใหม่ได้เพื่อน เรียนกศน.วิชาไม่กี่

นไรนี่นะ” คนฟังแค่นยิ้มฝืนท

ี๋ยวเลี้ยงเบียร

า กูกิ

ม่ตั้งใจ ธันวาเองก็เดาไม่ออกว่าเด็กหนุ่มหน้าฝ

ทางให้ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้ว

นเจ็บหร

ีกฝ่ายจำเขาได้ หรือเพรา

อโทษแล้วก็ขอ

นั้นนึกคำพูดอะไรไม่ออกไม

ถามตรงๆ ดวงตาอ่อ

่ก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาได้ แม้

ุณเป็นก

วาสะดุ้งก่อนที่จะก้มลงมอง เต่าทองสีเงินเป็นมันเงาวาว ธันวาพลิกดูไปมาอย

โกรธผมนะ ผม

จนรอดธันวาก็เ

เขาถามกลับ น้ำเ

าส่ายหน้าไปม

ายที่ปักชื่อและนามสกุล ดวงตาพราวระยับไปหมด ดูอ่อนโยนจนไม่น

ปแล้ว แต่หวังว่าเรา

นทางจากไป ธันวานึกถึงเรื่องที่จะสนทนาเมื่อครู่ที่บัง

เต่าทองตัวนี้ ผมจะช่วยติว