ธันวาของผม

งคุณแววสะท

จดวงนี้ใ

กลับมาเป็น

ให้ไออุ่นคุณ

คุณยังแขว

เปล่ายังค่อย

วเดิมยังร

้าจมน้ำตา

ยงคุณมากับ

้นยังสะอื

ร้าวไหว..

ุ่นกับคนที่คุ

สีน้ำตาลมองไปไกลที่เวิ้งทะเลสีดำตรงเบื้องหน้า ท้องฟ้าประดับไปด้วยหมู่ดาวพราวระยับ แต้มแต่งให้พระจันทร์ดูโดเด่นชั

้าของเป็นคนหนุ่มรุ่นเดียวกับเขาและยังเป็นเจ้าของรถเฟอรารี่สีดำสนิท

ทักแตะไหล่เพื่อนเบาๆ

แล้วตอบน้ำเสียงราบเรียบแต่รั

วเมืองเหรอ” เพื่อนถามเผ

ิงพนักเก้าอี้สบายอารมณ์ หัวใจลอยไปไก

ต่ไม่ถึงขั้นรบเร้า “คนที่อ

ลับแต่ไม่ใคร่ใส่ใจนัก เ

นนี้เราอยากฟั

หลังของเพื่อนไม่ได้ ชายหนุ่มทิ้งตัวเองจมสู่ห้วงความทรงจำอีกครั้ง หลังจากยกเบียร์ขึ้นดื่ม จิบแรกมันขมใน

แต่สูงขึ้นจากเดิมเล็กน้อย ภายนอกดูเปลี่ยนไป แต่รอ

เป็นคนเดิมที่เขาเคยรัก ไม่หรอก ห

นวาหันกลับมาที่หน้าประตูห้อง เขาเอื้อมมือมารับถุงใส

คุณค

คย เขามักระวังตัวเสมอเหมือนคนป

ื่องแบบเมื่อสามสี่วันก่อนนั

าให้เสียก่อน ทำให้ทั้งคู่ยุติบทสนทนาลงแค่นั้น แต่ในใจธันวารู้สึกขอ

ึดอัดกับสายตาของชินกฤตมากขึ้นทุกที ธันวาไม่อยากคาดเดาว่าชิน

ปีแล้ว เขาไม่เคยลืมเรื่องราวในคราวนั้นเลย รวมถึงครั้งแรกที่ได้สบตากับดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ดูกลมกลืนกับเส้นผมที่เวลา

ต้นเสียงที่ได้ยิน ลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงถูกรื้อค้นจนรก

รื่องให้วุ่น

่งไว้ไม่ยอมวาง แต่เมื่อธันวาเอื้อมมือมาหยิบดูก็ปล่อยออกง่ายดาย สร้อยเงินที่มีรูปเต่าทองสีเงินตัวเล็กๆ ส่องแสงแวววาวเมื่อกระทบแสงไฟสีส้มที่หัวเตียงนอน นานแล้วที่ไม่ได้หยิบสิ่งนี้ขึ้นมาสัมผัส เขาขย

ั้งที่เขาหวนคิด