icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
รุกฆาตนางร้าย

รุกฆาตนางร้าย

ผู้เขียน: วรนิษฐา / Miss sexy
icon

บทที่ 1 หญิงชาวบ้านธรรมดา

จำนวนคำ:1287    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

้นบ้านด้วยท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวก็ยกมือไหว้ร้องขอความเมตตาจากหญิงสาวอี

งชาวบ้านธรรมดาๆ แต่หน้าตานั้นสะสวย ในขณะที่หญิงผู้

้ที่เพียบพร้อมไปด้วยชาติ ตระกูลและสมบัติ จนมีหญิงสาวมากมายพร้อมพลีก

หญิงเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับแววตาอันแข็งกระด้าง ดุดันแ

ม่กล้าเอ่ย ส่วนคนฟังนั้นพอจะรับรู

ดังลั่นบ้านสไตล์ยุโรป ที่ถูกปลูก

่อว่าเป็นเมียของท่านช

พี

งเธอในทันที แต่ก็ยังฝืนข่มความเจ็บเอาไว้ บอกตัวเองให้อดทน อดทน แต่ก็ไม่รู

ียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนหล่อนมันก็แค่นางบำเรอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น อย่าสะเออะคิดว่าตัวสำ

ว่าคุณหญิงเลย” คำพูดที่ได้ยินจากปากของมาลัย

ดียวคงไม่สาแก่ใจคุณหญิงพริ้งคราวนี้เธอจึงเงื้อมือขึ้นสูงก่อนจะฟาดลงบนใบหน้

หว้ด้วยท่าทางน่าสงสาร เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปากข้างหนึ

คุณหญิงพริ้งเหมือนฟา

ากจะเอ่ยขอความเมตตา แต่ในแววตาของมาลัยนั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความจองหอง คิดว่าตนคือผู้ชนะ

ิ้งเต็มไปด้วยความตกใจ ซึ่งสีหน้าที่เ

่ยทีละคำทีละประโยคอย่างช้าๆ อย่างไม่มีคำไหนขา

ังท้องลูกของท่าน

มาลัยมันบาดลึกลงไปในหัวใจของคุณหญิงพริ้ง นั่นเพราะเธอแต่งงานกับท่านชายมาก็หลายปี แ

ิงพริ้งช่างเยือกเย็น จนมาลัยเสียวสันหลังวาบ เธ

ญิงจะท

ช่รายแรกที่จะตายทั้งกลม ใครอยู

าลัยลนลานเธอถอยหลังกรูจนนั่งชิดติดกับผ

ดังขึ้น พร้อมการเข้ามาปรากฏตัวในห

ล้วจัดการเหมือนเดิม

ี่กลัวมากกว่าคือสายตาของคุณหญิงพริ้งที่มองตรงมายังเธอ

เอาไว้ เธอร้องอู้อี้ขอให้ท่านชายช่วยทั้งๆ ที่เวลานี้ท่านชายไม่ได้อยู่บ้าน และเย็นนี้หากท่านชายกลับมาแ

วลานี้ชาร้อนได้กลายเป็นชาอุ่น เพราะมัวแต่เสียเวลาคุยกับมาลัยเสียนานสอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รุกฆาตนางร้าย
รุกฆาตนางร้าย
“เธอ...ไม่ได้ร้ายเหมือนฉายาที่ได้รับ เธอ...อ่อนนอกแข็งใน แต่ใครๆ กลับติดภาพว่าเธอร้าย เธอแรง เขา...คือเจ้าของฉายาพระเอกหน้าหล่อ ขวัญใจสาวๆ แต่กลับไม่อาจคว้าหัวใจนางร้ายเบอร์หนึ่งมาครองได้ แต่ในเมื่ออยากได้ เขาจึงต้องใช้ใจเพื่อคว้าใจเธอมา +++++++++ "พะ...พี่คิมคะ" คนในอ้อมกอดพยายามปลุกชายหนุ่มให้รู้สึกตัว ก่อนที่คิมหันต์จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพื่อสบตากับคนในอ้อมกอด "รู้สึกตัวแล้วหรือครับ เป็นยังไงบ้าง" เอ่ยถามจบก็ยกมืออีกข้างขึ้นมาวางบนหน้าผากของปลายฝน เพื่อดูว่าไข้เธอลดแล้วหรือยัง ซึ่งผลน่าพอใจทีเดียว "หมอกดีขึ้นมากแล้วค่ะ ว่าแต่เมื่อคืนนี้พี่คิมอยู่เฝ้าไข้หมอกทั้งคืนเลยเหรอคะ" "ครับ" "ขอบคุณนะคะ" "ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยรับ แต่กลับยังคงจ้องใบหน้าของปลายฝนนิ่ง ทำราวกับหากเขากะพริบตาแล้วจะทำให้เธอหายไป "หน้าหมอกมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ" "ไม่มีครับ" "แล้วทำไมพี่คิมถึงจ้องเอาๆ แบบนั้น" ขณะถามปลายฝนก็เขินสายตาที่คิมหันต์ส่งมาจนตัวร้อนผ่าวไปหมด "พี่แค่อยากมองหน้าหมอกให้ชัดๆ จะได้รู้ว่าเมื่อคืนพี่ไม่ได้ฝันไป" "เอ้!...หรือว่าหมอกเมายาลดไข้ แล้วปล้ำพี่คิมไปเหรอคะ" "ไม่ใช่แบบนั้น" คิมหันต์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ปลายฝนนี่อยู่เหนือการควบคุมจริงๆ ดูเธอตอบเข้าสิ "โล่งอกไปที" "แต่เมื่อคืนหมอกบอกว่ารักพี่" "เอ้!"”