คาสโนว่าอ้อนรัก

“ฉันเอารูปมาคืนคุณตามคำสัญญา หวังว่าคุณจะทำตามคำพูดนะคะคุณปวีร์” เอมิกายื่นซองใส่มินิการ์ดให้คู่กรณีหนุ่มที่นั่งเอนกายน้อยๆ ราวกำลังทอดอารมณ์อย่างสบายใจทั้งที่เธอแสนตึงเครียดด้วยไม่แน่ใจว่าปวีร์จะไม่คิดตุกติกและยินดีทำตามเงื่อนไขที่เขาและเธอตกลงกันเมื่อวันแต่งงานของคีตากับศรัณย์

ชีวิตของเธอวุ่นวายมามากพอแล้ว นับตั้งแต่คุณวิทยาผู้เป็นเจ้านายที่ให้เธอไปติดตามดูความเคลื่อนไหวและหาข่าวเรื่องหญิงสาวคนใหม่ของคาสโนว่าหนุ่ม แต่เมื่อเธอถ่ายรูปอนาจารของเขากับคู่ควงได้สมใจแทนที่เธอจะเอารูปไปลงข่าวตามที่รับคำสั่ง แต่เธอกลับเปลี่ยนใจเก็บไว้ไม่เอาไปเปิดเผย ด้วยไม่อยากทำผิดจรรยาบรรณ ดังนั้นเธอจึงยอมถูกไล่ออกตามเงื่อนไขที่เจ้านายกำหนดถ้าไม่มีข่าวของเขามาลง เธอยินยอมวางมือจากงานที่รักตั้งใจกลับไปอยู่บ้านที่ระยอง

แต่โลกช่างกลมเหลือเกิน เมื่อเธอได้เจอคีตารุ่นพี่สาวที่นำพาให้เธอกับปวีร์กลับมาพบเจอกัน และหลังจากนั้นชีวิตเธอก็ไม่มีคำว่าสงบสุขเพราะ ปวีร์ตามรังควานเธอไม่เลิก ท้ายสุดจึงต้องเสนอเงื่อนไขข้อตกลงว่าจะเอารูปมาคืนเขา นั่นคือสาเหตุที่เธอมาพบเขาวันนี้ แต่ว่า...

“ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้วสิเอมีก้า” ปวีร์มองซองใส่ไมโครชิตรงหน้านิ่งไม่แม้แต่จะแตะต้องให้เสียเวลา รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ระบายเต็มใบหน้า เขามีแผนการใหม่ที่จะเอาคืนคนตัวเล็กได้ดีกว่ายึดรูปเจ้าปัญหากลับมา ในเมื่อเอมิกาสร้างวีรกรรมเจ็บแสบให้ เขาก็จะกลั่นแกล้งให้หญิงสาวได้หวาดผวาเป็นการแก้แค้นคืนที่ทำเขาแสบทรวงด้วยสเปรย์พริกไทยนั่น

“คุณหมายความว่ายังไง” เอมิกาอ้าปากค้างตาโต ด้วยสิ่งที่เธอคิดหวาดหวั่นดูท่าจะเป็นจริง เธอน่าจะรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้านี้เจ้าเล่ห์แสนร้ายกาจเพียงใด เธอไม่น่าคิดเชื่อใจเลยว่าเขาจะยุติเรื่องราวเพียงแค่นี้

“หมายความว่าผมจะทำให้คุณมาเป็นผู้หญิงของผมแทนการเก็บสะสมรูปพวกนั้นน่ะสิ” ปวีร์ตอบนิ่งๆ ยิ้มๆ สายตาคู่คมเจือด้วยแววหวานหยดตวัดกวาดสำรวจทั่วเรือนร่างแบบบางและย้อนกลับมาจับจ้องตรงเนินอกนิ่งอย่างจงใจจนคนถูกมองเกิดอาการสะท้านไหวด้วยความหวาดกลัว

“คุณปวีร์!” เอมิกาอุทานขานนามนั้นอย่างตกใจ มือน้อยยกขึ้นเกาะกุมเสื้อเชิ้ตตัวเก่งตรงเนินอกแน่นเมื่อได้สบสายตาที่มองมาราวจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่างเธอเสียเดี๋ยวนั้น

“ชู่ว… ไม่ต้องทำหน้าดีใจมากขนาดนั้นก็ได้ครับ คุณไม่ได้เป็นผู้หญิงของผมคนเดียวซะหน่อย ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่เขาก็เป็นผู้หญิงของผมเหมือนกัน” ปวีร์ขยิบตาให้อย่างยียวน รอยยิ้มที่บ่งบอกความเป็นคนหลงตัวเองฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา

“คุณมันซาตานร้ายชัดๆ” เอมิกาสบถได้แค่นั้น ด้วยไม่รู้จะโต้ตอบกลับอย่างไร บางสิ่งในดวงตาคู่หวานของคนที่เธอขนานนามว่าซาตานร้ายทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น และตั้งแต่นี้ไปชีวิตของเธอคงยิ่งวุ่นวายเพราะมีคู่อาฆาตเพิ่มขึ้นอีกคน

“ผมถือว่านั่นเป็นคำชม” ปวีร์พูดแล้วหัวเราะร่าเริง

เอมิกาเห็นปวีร์หัวเราะอย่างสบายอารมณ์ก็ยิ่งทำให้เธอออกอาการหมั่นไส้จนอยากจับคนตัวโตหักแขนหักขา

“คุณต้องการอะไร” หญิงสาวพยายามตั้งสติหวังเจรจากับเขาอย่างจริงจังอีกครั้ง เธอไม่มีเวลามากพอที่จะมาคอยระแวดระวังว่ายามใดที่คู่อาฆาตจะแผลงฤทธิ์ใส่เธอจนหัวหมุน เพราะเท่าที่ดูปวีร์เป็นผู้ชายที่ยากต่อการรับมือจริงๆ หลายครั้งที่ผ่านมายามเผชิญหน้ากันนั้นเธอมักตกเป็นรองเขาเรื่อยมาแม้แต่ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“ผมก็แค่ต้องการดูพฤติกรรมคุณจนกว่าจะมั่นใจว่าคุณจะไม่ลอบทำร้ายผมภายหลังก็เท่านั้น” ปวีร์ยิ้มเย็นๆ ก่อนเน้นคำในช่วงท้ายประโยค

“ฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นนะ” เอมิการีบท้วงทันทีเมื่ออีกฝ่ายตอบคำ

“น่าเชื่อตายล่ะ ในเมื่อคุณยังกล้าพอที่จะลักลอบถ่ายรูปพวกนี้ได้ แล้วผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณไม่ได้แอบก็อบปี้ไว้เอาไว้แบล็คเมล์ผมทีหลัง” ปวีร์สวนกลับทันควันพร้อมรอยยิ้มหยามเหยียด ดวงตาคมคู่หวานจับจ้องดวงตาสีน้ำตาลที่วาวโรจน์ด้วยความเคืองโกรธอย่างท้าทาย

เอมิกาฟังแล้วเดือดพล่านเหลือจะทน หญิงสาวอยากชกหน้าเขาสักครั้งให้หายแค้น แต่ที่ทำได้ก็แค่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบโต้

“คุณนี่มัน...” ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยจนจบปวีร์ก็สอดรับขึ้นอย่างรู้ทัน

“ซาตานชัดๆ”

“คุณ” เอมิกาได้แต่เข่นเขี้ยวด้วยไม่อาจโต้ตอบวาจาเผ็ดร้อนนั้นได้ จริงอยู่ที่เธอหาญกล้าแอบถ่ายรูปนั่น แต่คนอย่างเธอไม่ชั่วช้าพอที่จะเอารูปไว้แบล็คเมล์ใครอย่างที่เขาคิด

“ระวังนะครับ ระวังตกหลุมรักซาตานอย่างผม” ปวีร์กระเซ้า เมื่อได้เห็นท่าทีของอีกฝ่าย ชายหนุ่มนึกสนุกที่ได้หยอกเย้าให้หญิงสาวหลุดโวยวายและถ้ายิ่งวุ่นวายใจจนไม่เป็นอันหลับนอนได้ยิ่งดี

“น่ารังเกียจที่สุด คุณมันหลงตัวเองชะมัด” เอมิกาสะบัดหน้าใส่เมื่ออีกฝ่ายใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มผุดพรายราวอารมณ์ดีเสียหนักหนา

“ก็ผมมันคนมีเสน่ห์ ผมจะไม่หลงตัวเองได้ไงล่ะครับไปก่อนนะครับ” ปวีร์ตอบคำที่ทำให้อีกฝ่ายยิ่งขุ่นเคืองใจแล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคที่คนฟังขัดเคืองใจยิ่งกว่า “แล้วเจอกัน ...แมวน้อย”

“อ๊าย! อีตาบ้า! ฮึ่ย! คิดจะจับฉันเป็นนางในฮาเร็มงั้นรึ ฝันไปเถอะนายปวีร์ แล้วจะหาว่าเอมีก้าไม่เตือน!” เอมิกาได้แต่ก่นด่าตามหลังเพราะเพียงจบคำคนตัวโตก็ลุกขึ้นเดินจากไปทิ้งความเคืองแค้นใจไว้ให้เธอเพียงลำพัง คนตัวเล็กได้แต่นั่งกระฟัดกระเฟียดด้วยความขัดใจ

จากวันนี้ไปคือเวทีแห่งการชิงไหวพริบระหว่างคาสโนว่าหนุ่มผู้ร้อนรักกับเหยี่ยวข่าวสาวตัวฉกาจที่ต่างฝ่ายต่างหมายมาดจัดการให้อีกฝ่ายก้าวพลาดเพลี่ยงพล้ำยอมปราชัย

หัวใจหนุ่มที่แห้งแล้งไร้รักมายาวนานจะกลับมาเบ่งบานชุ่มชื่นได้อีกหรือไม่ ในเมื่อชั่วชีวิตนี้เขาไม่คิดว่าจะเปิดใจรักหญิงใดในโลกอีกเพราะทุกเวลาเขาโหยหาแต่รักแรกที่กลายเป็นปลายเหล็กแหลมทิ่มแทงใจจนทุกวันนี้