icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ร้อยเล่ห์พรางใจ

บทที่ 4 ตอนที่ 4

จำนวนคำ:1889    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

มฟุตปาท ใบหน้างามยามนี้ซีดเซียวยิ่งนัก กลุ่มผมนุ่มซอยสั้นซึ่งเคยดำขลับทิ้งตัวสลวยตอนนี้ชื้นไปด้วยเหง

มัครงานทำให้เธอแทบหมดเรี่ยว

อ... แล

ข้าทำงาน แต่หญิงสาวก็ยังไม่หมดหวัง เธอตั้ง

จดำอำมหิตคนนั้น ขนาดเธอลงทุนลดศักดิ์ศรีคุกเข่าอ้อนวอนสารพัด แทบจะกรา

มาไม่ขาดสายอีกไม่กี่วันก็จะใกล้สิ้นเดือนแล้วเธอยังมอง

ันกับตัวเองว่าจะพยายามหางานให้ได้จะได้มีเงินไปช่วยพ่อกับแม่ จบคำก็สูดหายใจเข้าให้ลึกสุดหวังเรียกขวัญและกำลังใจให้

น!! ปร

ยดดด

ดดดดด

งสาวตะลึงลานเมื่อพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางถนนซึ่งมีรถพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง หลังจากกรีดร้องอ

ของพ่อแม่และน้องๆ อีกสอง

่น แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงเร็วและแรงตามจังหวะการหายใจ เขาไม่อยากคิดเลยว่

รียดยามมองฝ่าฝูงชนที่เข้ามารายล้อมตรงไปยังร่างที่นอนไม่ได้สติหน้ารถ

้าตัวใช้ฝ่ามือแตะเขย่าร่างแน่นิ่งนั้นเบาๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหาก

ุงดูเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้เขาเครียดขึง ปลายนิ้วแกร

เฉยเลย” อีกคนที่ยืนอยู่ใกล้กันเอ่ยสมทบขึ้นอย่างเห็นใจ เพราะต่างก็เห็นกันเต็

ึ้นไปบอกกล่าวก่อนที่เสียงวิพากษ์วิจารณ์จะหนักขึ้นกว่า

ยกรถพยาบาล

ม่รู้อีกนานไ

ทัน แม่หนูนี่เป็นอะไ

่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงไซเลนของรถพยาบาลดังมา

รงพยาบาลทันที ชายหนุ่มรีบขึ้นรถขับตามไป เขาเองยังตะลึงไม่หายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้ว่า

*******************

ดรถเรียบร้อย ชายหนุ่มวัยสามสิบเฝ้าภาวนากับตัวเองหวังอย่า

ารักษานั้น เขามั่นใจว่าไม่ได้เฉี่ยวชนเธอแม้แต่นิด แต่การล้มพับไปนั้นก็ไม่อาจวางใจได้ว่าอวัยวะส่วนใดของเธอจะได้รับควา

ะจุดสำคัญอื่นๆ ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ จะมีก็

กดูแลเธออย่างเต็มที่ด้วยนะครับ

ณอย่ากังวล ถ้าอย่างนั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ เ

นายแพทย์หนุ่มที่เดินจากไปชายหนุ่มถอ

เขาจึงแจ้งความประสงค์ให้ทางโรงพยาบาลจัดหาพยาบาลพิเศษดูแลเธอ

ว่าคุณหมอจำเป็นต้องรักษาเร่งด่วนอย่างไร ให้ทำการรักษาได้เลยนะครับ หรือหากว่าคนไข้ออกจากโรงพยาบาลได้ก่

วอีกสักพัก แต่ด้วยเร่งรีบไปให้ทันสัมภาษณ์รายการโทรทัศน์ชื่อดังรายการหนึ่งที่นัดไว้ที่ร้านอาหารของเ

หน้าตรงไปยังจุดหมายปลายทางทันที วรเมธเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้งเ

ำรายการสัมภาษณ์เขานั้นเคยเป็นฝ่ายเลื่อนนัดหมายมาแล้วครั้งหนึ่งด้วยเหตุฉุกเฉิน แต่เขาเป็นคน

เปิดรับโบนัส

เปิด
ร้อยเล่ห์พรางใจ
ร้อยเล่ห์พรางใจ
“ว่ากันว่า...First impression จะเกิดขึ้นใน 3 วินาทีแรก ถ้าจะทำให้ใครสักคนประทับใจต้องมัดใจเขาให้ได้ใน 3 วินาทีนั้น!! และเขาจะไม่มีวันลืมเลือน... ซ่า... "โอ๊ะ!" เสียงน้ำสาดซัดเข้าใส่ร่างสูง ดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงร้องอย่างตกใจของชายนิรนามเมื่อจู่ๆก็ถูกใครคนหนึ่งกระโจนขึ้นขี่หลังแล้วใช้กระป๋องครอบศีรษะเขา พร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวก "นี่แน่ะเจ้าหัวขโมย!" "ท่านรองฯ!!" "ท่านรองฯ อะไรคะพี่ๆ นี่มันโจรโรคจิตชัดๆ เราต้องจับไอ้หมอนี่ส่งตำรวจนะคะ" "ยู้ดดด... หยุดก่อนหนูช่อ นี่ท่านรองฯ ...รองประธานนะไม่ใช่โจรโรคจิต" "ฮะ!" ช่อมาลีผงะถอย มือน้อยปล่อยท่อนแขนกำยำโดยไว คนถูกเรียก 'ท่านรองฯ' ยืนทำหน้าถมึงทึง จ้องมองมาด้วยสายตาดุดัน "ตามฉันไปที่ห้อง!" โอ้! เจ้าช่อมาลี ช่างกล้า... แบบนี้ 'ท่านรองฯ' คงประทับใจเจ้ามิรู้ลืม... 555 เรื่องแจ้ง: นิยายเรื่องนี้ช่อมาลีเป็นสาวเชียงใหม่ ธัชชาจึงมีสอดแทรกภาษาพื้นเมืองลงไปตามถิ่นเกิดของนางเอกนะคะ ทั้งนี้ธัชชาไม่ใช่คนทางนั้น ภาษาพูดที่ใส่ลงไป ธัชชาปรึกษาจากเพื่อนซึ่งเป็นคนทางนั้น แต่อาจมีบางประโยคที่ธัชชาเขียนเองแต่ลืมถามเพื่อน หากใครอ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่ รีบท้วงมานะคะ จะได้แก้ไขให้ถูกต้อง "ไปกับฉันช่อมาลี ไปเป็นผู้หญิงของภีมวัจน์ ฉันสัญญาว่าเธอจะเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียว...ตลอดกาล" "แต่สมภารไม่กินไก่วัดนะคะ" "บังเอิญว่า ฉันไม่ใช่สมภารแล้วเธอก็ไม่ใช่ไก่วัดด้วยสิ" เขาบอกยิ้มๆ ช่อมาลีนิ่งอึ้งจ้องคนตัวโตที่ยามนี้ดวงหน้าคมของเขาโน้มต่ำลง ...ใกล้เข้ามา ...ใกล้เข้ามา ทุกขณะ! "เธอนี่จริงๆเลยนะ ไหนว่าฉันถอดเสื้อแล้วอุจาดตาไง ทำไมตอนนี้ถึงได้กอดแล้วก็ซบอกฉันไม่ยอมปล่อยแบบนี้ล่ะฮึ" ช่อมาลีผงะ! ภีมวัจน์แกล้งคลายวงแขนออกเหมือนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ และก่อนที่ช่อมาลีจะทันได้ขยับห่างออกไปอีก เขาก็คว้าเอวคอดรั้งร่างเธอเข้ามากอดแล้วจู่โจมจูบเธอไม่ปล่อยให้ตั้งตัว!”