ลายอสูร

ินเลยมาดูเจ

ับภานุกรเสมอ สุดแต่

ห็นเงาแม่ผัวโผล่วอบแวบมาด้านเรือนพ

หักคอมัน

จะเอ

้ำนม...ไม่อย่างนั้นนางจะให้เขาด

นผู้หญิง มีความเป็นแม่อยู่ในตัวเอง...ทำไมเธอจะไม่รู้

าเจ้าตัวแสบมั

ด้ยิ

อบ

ลค่ะ...แล้วอะไรก็เ

ก็มีเทือ

.ไม่อยากให้ผ

โชคดีข

จะมาผูกพัน...แล้วหากไม

อะไรมากมาย มัน

นี้ใ

อาจจะมา

ห้หรอ

วนะ ไหวหรือ...

ไม่ได้...หากกาวรักลูก...หกเดือน

ทีไรเธอก็สะท้อนนึกถึงยายแก่ผิวดำกร้าน หน้าตากร้านเพราะกรำงานหนัก...กับตาแก่อีกคน...ก็จะใครที่ไหนอีก ก็สองคนตายายของเจ้าขวัญ...เจ้

ลุนผลันจากไปเลย...พูดกันว่าตั้งแต่วันที่ข่าวแพร่ออกไปว่า

ว แต่ดูเหมือนจะยิ่

าโชคแต่ต้องลับหลัง เพราะหากไปหัวเราะต่อหน้ามันไ

็อยากรู้ว่าเจ

้หรือ

.ก็พวกเชื้อสายมักง่าย...แม่ของเจ้าขวัญเป็นผู้ห

คิดอ

่อเห็นเธอจ้องภา

งตานุน

ห้เราเดือ

ำทำนาย

..เลือ

่องการเลี้ย

ลองเสี

กของมล...มลอยากมีลูก รอมานาน...แท้งครั้งแล้วครั้งเล่า...แล้วฟ้าก็ดลให้กาวท

******

่าง...อย่างแรกแม่ซัดเหล้ามาจนแม่เมาแล้วอารมณ์ดี...ยามแม่เมาแม้แต่หมาข้างทางแม่ยังพูดคุยด้วยได้ อย่างหลังคือแม่ได้ลูกค้ากลับมาด้วย...นั่นหม

.ก็ลูกค้

จรับก็คือแม่เป็นโสเภณี...ไม่มีชั้น...แม่เป็นแค่ผู้หญิงราคา

..แม่อาจจะกระเป๋าเต็มด้วยเงินวันพรุ่

” แม่ร้องหาเข

มสองตาของเขานั้นทำให้เขาเ

า...ภาพอ

ม่ซื้อบะห

ที่มากับแม่ของเข

ชู้ในบ้า

ตะหากล่

กชา

ช่

่หร

งแต่อายุส

แล้ว...หน้าย

ณวิมออกปาก “

่าไม่รู้เลย ตอนนี้ม

ำไ

ามหน้าละ...ต้องเผ่นมากรุงเทพฯ ยังไม่รู้จะให้ม

นหนังสือ

ียนมาหล

ำความดีนั่นเอง...เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูล ‘สุริย์ศรี’ เขารู้ว่าคุณแวววรรณฝากความหวังในตัวเขามากเหลือเกิน แต่เขาก็ทำได้แค่หกสิบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น.

ไวภพก็คือสีขาว...เขาไม่ได้อิจฉาน้อง เพราะเ

็ต้องนึกถึง ‘แพร’ เ

งละเมอเพ้อหาหล่อน...แต่แน่ละ...เขา

กระนั้นเขาก็ไม่ทำ ‘ระยำ’ ใ

นแพรว่านังบ้านนอกทุกคำ...แต่เขาไม่มองแพรแบบนั้น เขามองหล่อนด้วยความลึกซึ้ง...ด้

ู่ขา’ ของเ

ชีวิตทำให้หล่อนร่วงโรยเร็วเกินไป เขายังจำวันที่หล่อนสวยสดได้ดี...เวลาผ่านไปเร็วนัก ผกาไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาจะเรียกร้องเอาคว

รียกเขา “ฝากงานใ

ยนดีกว

งินหรอก

จะส่

หล่อนเองกำลังได้ยินเรื่องโกหกร้ายกาจที่สุดในชีวิต แต่

ค้าอย่างที่เธออยากจะทำ...ฉันจะลงทุนให้...ลูกชายเธอก็กลับ

ะกรุณาขนาดนั

บัติเก่ามาก เงินเดือนก็มาก ลูกไม่มี เมียไม่มี...ฉันเป็นคนอาภัพ หาผู

ขวัญมองตาม มือข้างหนึ่งเอื้อ

มองตาม

รอีกรึ

.คุณใจ

จ้าขวั

ัญยอมทำก็คือทรุดต

ถดถอยออกห่างพร้อ

มาก่งกราบ

ย...มันคงจะหวนกลับไปอยู่บ้านนอกไม่ได้อีกแล้ว มันก่อเรื่องใหญ่เกินไป...ผกาไม่รู้จักสกาวดีนัก เพราะหล่อนเอาแต่ทำมาหากินอยู่ในกรุงเทพฯ...แต่หล่อนก็รู

่มันก็เลี

อนเลี้ยงเจ้า