เพลงมาร

้านนี้ของเ

านไม้ชั้นเดียวใต้ถุนสูงที่ปลูก อยู่กลางทุ่ง...อยู่ท่ามกลางลมแรงแดดจ้า และบางเวลาก็เจิ่งนอ

องเรา

งเล็กเกินไป...ยังไม่ใหญ่โตพอ แต่ได้ขั้นแรกเท่านี้ก่อนก็

ไหมล่

ห้เราห

ันขึ้นอยู่กับว่าลูก จะมีความสามารถทำให้เทปของ

ิมท

านมาให้ และเธอก็ร้องได้เข้ากับจังหวะ เธอรู้จังหวะของเพลง รู้ตัวโน้ต...เธอได้เรียนมาบ้

ที่สุดด้วย...ไม่

ะ...

ันขาด พิจิกาสอนลูกให้รู้ในความสามารถของตัวเองและเมษ

าอีก คืนนี้แม่อาจจะกลับ มาดึก แม่เ

มันเหมือนสวรรค์เมื่อเด็กหญิงโถมตัวลงบนที่นอนแล้วกลิ้งเกลือก อยู่เช่นนั้น ดูเหมือนเธอจะลืมเสียสนิทว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของ

็เขย่งปลายเท้า หยิบชุดหนึ่งออกมาทาบกับลำตัวแล้วหมุนตัวเอ

อนโยนเสมอกับลูกสาว ของหล่อน พิจิกาเป็

ซึ้ง เด็กหญิงในกระโปรงชุดสวยหวานสีฟ้าของผ้าไหมแก้

อนนางฟ

ที่เปิดออกอย่างเงียบกริบ...หญิงวัยยี่สิบเจ็ดยืนอยู่ตรงนั

นี้ และทางเสี่ยมอบให้ดิฉัน มาเป็น

เสียงหัวเราะระรื่น “คนข

ื่นมือ มาจับแขนพิจิกาเอาไว้ “ดิฉันจะดูแลคุณขิมเอง คุณจะต

*****************

้เตรียมตัวพร้อมสำหรับ การสอบเทียบ...เสี่ยเจ้าของห้างแผ่นเสียงให้ความเห็นว่า เธอม

ป็นคนหัว

้วัยเขาจะอ่อนกว่าหล่อนถึงเก้าปี...ทรงวุฒิจบนิติศาสตร์เมื่ออายุสิบเก้า เขาเรียนเก่งมาก แถมยังได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งออกมาอีกด้วย ทรงวุฒิเรียนต่อ เนติบัณฑิตและหวั

วันข้างหน้าลูกสาวฉันจะต้องเป็นนักร้องดัง แกต้องมี

าอะไรเป็นอะไร และเขาก็เห็นแววศิลปินจากเด็กหญิงตัวน้อยนิด...ไม่ใช่เฉพาะเสียงของ พิจิกา แต่รูปโฉมของพิจิกาจะส่งให้เธอไปยืนได้แถวหน้าถ้าหากทุกอย่างพร้อม...ทรงวุฒิทำงานให้กับเสี่ยมาสองปี เขาไม่ได้เรียนมาทางด้านโฆษณา แต่เขาก็เข้าใจถ่องแท้ถึงหัวใจของการโฆษณา และเขาศึกษามันมาอย่างละเอียดยิบ เขาอาจจะอยู