icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เมียบำเรอฟรีแลนซ์

บทที่ 4 3

จำนวนคำ:1396    |    อัปเดตเมื่อ:20/07/2022

เห็น แล้วขยำห่อกระดาษโยนทิ้งแถวนั้นเสีย ห

อมกับว่า “ดินกลับก่อนดีกว่า ไ

่ชุดรับแขกพร้อมแก้วในมือ พยักหน้าบอกเขา

เธอนิ่งแ

็นมิตรอย่างเมื่อแร

เธอจ

าแก้วที่เธอส่งให้ จ่อที่ร

มองแก้วอ

ๆ ที่ในเคาน์เตอร์ จังหวะที่เธอหันไปมอ

รู้ว่าจะจัดการเสียงนั่นอย่างไร ณัฏฐ์เ

มประโยคดี ณัฏฐ์ก็คอพับลงบนโซฟาทันที เห็นอย่างนั้นแล้ว

น ด

บคนหมดสติด้วยฤทธิ์ยาไปแล้วจริง ๆ พ

่ได้เรื่องแ

ียบเรียงขั้นตอนโดยการเข้าไปพยุงร่างหนาหนักอย่างทุลักทุเลต

ที่ซึมออกมาแถวไรผมเริ่มแห้งเมื่อเจอความ

กว่าจะง่ายถึงเพียงนี้ เมื่อนึกถึงข้อตกลงที่ยอม

เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา แล้วชมตัวเองในใจเมื่อทำจ

นเบา ๆ อีกครั้งกับตัวเองไม่ได้ว่า “ไม่ต

นตัวอย่างอิดออด สุดท้ายก็เหลือเพียงชุดชั้นใน แล้วคว้าชุดคลุมสวมทับโดย

ง ด้วยแข้งขาสั่น ๆ คิดวกวนไปมาช

ต่แล้วก็ตัดสินใจเด็ดขาด บอกตัวเองว่าต้องทำ ค่อยขึ้นไปนอนเคียง

หายใจออกปากอย่างโล่งอก มองคนที่อยู่ในใจมาตลอดด้วยสายตาซุกซน

ียบร้อ

ะเข้าห้องน้ำเ

ก็มีเสียงทุ้มดังแหวกความเงียบภายใน

่า ณัฏฐ์ลุกมาคว้าแขนเธอในเสี้ยววินาทีที่เธ

ยที่ด้านหลังกระทบเข้ากับความเย็นของที่นอนจนต้องผวา เธอเบิกตาโต ร้องเ

ทำไ

แรกที่พยายาม

ต็มไปหมดข้างในนั้น พร้อมคำพูดกล่าวชมน้ำเสีย

กของเธอ ขบเม้มดูดดึงก่อนจะสอดรัดเนื้อร้อน ๆ ดิ้นได

รึงคางล็อกไว้แน่น หนีไปไหนไม่พ้น ลิ้นที่ถูกเขาดูดดึง เธ

บกลายเป็นการจุดความต้องการขอ

งขยับดึงอย่างไม่ปราณีเลยสักนิด อีกมือของเขาดึงทึ้งที่ชิ้นบนที่ปิดทรวงอกของเธอ ออกแรงดึงพร้อมเขี่ยปลายนิ้วส

ก่อนจะตามลงมาเพื่อจุมพิตที่ปากของเธออีกครั้ง ปานทิพย์ส

องการแบบนี้อยู่แ

วซุกไซ้ใบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ แตะลิ้นลงที่แอ่งชี

ินหยุดก่อน

เปิดรับโบนัส

เปิด
เมียบำเรอฟรีแลนซ์
เมียบำเรอฟรีแลนซ์
“ปานทิพย์ถูกส่งให้ไปทำเรื่องบางอย่างกับณัฏฐ์ในคืนงานเลี้ยงรุ่น แต่แล้วเขากลับรู้ตัวและตลบหลังเธอด้วยการจับมาเป็นเมียบำเรอแบบลับ ๆ "ปานต้องคอยทำให้ดินสิ ไม่ใช่ให้ดินหากินเองแบบนี้" เสียงเขาตอบคลอเคลียข้างหู เรียกขนอ่อนให้ลุกชันไปทั่วทั้งร่างกาย เบี่ยงตัวหนี แต่ก็ไปไหนไม่พ้น เมื่อแขนกำยำกักเธอเอาไว้ทั้งสองข้างกับขอบผนังตรงนั้น เธอเบี่ยงหน้าหลบลมหายใจร้อน ๆ หลบปาก หลบจมูกของเขาที่อวลไปด้วยกลิ่นเหล้า ที่รู้สึกเหม็นคลุ้งจนอยากอาเจียน "อย่านะดิน" "อย่าอะไรล่ะ" ณัฏฐ์ถามเสียงแตกพร่า อย่างที่คนฟังรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร "ดินบอกแล้วไง ว่าปานต้องพร้อมให้ดินทุกที่ทุกเวลาอย่างที่ดินต้องการ" "แต่ไม่ใช่ตรงนี้" "อย่างนั้นจะเรียกว่าทุกที่ทุกเวลาได้ยังไงล่ะ" คนพูดย่ามใจ ล้วงมือเข้าเสื้อของเธอ คลึงเนื้อนุ่มอย่างมันเขี้ยว "เห็นปานเป็นอะไรเนี่ย" "อ้าว นี่ยังไม่รู้อีกหรือปานทิพย์ว่าเป็นอะไร" ณัฏฐ์ถามกลั้วหัวเราะ แต่เธอไม่นึกขำไปด้วย เค้นเสียงที่บ่งบอกถึงความรู้สึกได้อย่างชัดแจ้ง "ปานอยากเกลียดดินแค่ไหนรู้ไหม" "ก็เกลียดสิ ดินไม่ได้ห้ามนี่" ปานทิพย์ชะงัก มองหน้าชายตรงหน้านิ่ง ต่อว่าเขาด้วยความน้อยอกน้อยใจ "ดินไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยที่ทำกับปานแบบนี้" "ปานน่าจะรู้ว่าดินเป็นผู้ชายแค่ไหน ที่ทำให้ปานร้องขอครั้งแล้วครั้งเล่าได้ขนาดนั้นน่ะ"”