icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน

บทที่ 6 ตอนที่ 6

จำนวนคำ:1356    |    อัปเดตเมื่อ:02/05/2022

ที

วกว่าที่คิ

ถงหน้าบันไดบ้านของตาทอมร้องทักขึ้น

ับมาด้วยสุ้มเสียงที่ปกปิ

ปวดหัวนิดหน่อยจ้ะ

รอ.

ตรีที่เปรียบเสมือนน้องสาวของตัวเองแผ่วเบา และรั้งให้หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้า แต่พิมดาหลาขืนตัวเอาไว้ เพรา

.. ขอตัวขึ้นไป

หลา

วหญิงสาวก็แกะมือของแมทออกจากบ่าของตัวเอง จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นบ

ีอะไรเกิด

งเก่ากลางใหม่ตัวเดิมอีกครั้ง กำลังจะยกถ้วยกาแฟ

ลายสิบปีทำให้ตาทอมมองแวบเดียวก็พอจะรู้แล้วว่าลูกจ้างหนุ่มของตัวเองกำลังมีเรื

ดาหลาน่ะครับ เ

เปลี่ยนเป็นตาทอมขึ้นมาในทันที “หนูดา

อกครับคุณตา ดาหลาบอกผมว

“งั้นตาก็หมดห่วง นี่ว่าแต่วันพรุ่งนี้ใครจะไ

็ดสิบกว่าปีแล้วแต่ก็ยังต้องทำงานหนักอยู่ ทั้

ับ หน้าที่นี้ให้เป็นข

ทเป็นลูกชายของเขา เขาก็คงจะไม่รู้สึกเกรงใจมากมายขนาดนี้ แต่นี่ไม่ใช่ แมทกับพิมด

ี่จะทำมัน นะครับ คุณตารออยู่ที่ไร่เถอะ เดี๋ยวใน

ี้ตาก็ยังไม่มีเงินไปจ่ายเถ้าแก่ร้านขายปุ๋ยเลย คงต้องบากหน้าเชื่อเข

ล่อมของแมทขมเฝื่อนขึ้นมาในทันที ชายหนุ่มยื่นมื

้องตลาด หนี้สิ้นของคุณตาจะต้องหม

ดมันเป็นความจริงขึ้นมาทีเถอะ เขาจะได้มีเงินมาใช้หนี้ใช้สินที่ติดค้าง

ิดอย่างมีความหวัง แม้ว่าความหวังนี้มันจ

่หาสาเหตุไม่ได้มาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว สมองของเขาช็อตพังพินาศ ในขณะที่ค

ั่นอก แต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้เขาลบเลือนเจ้าความรู้สึกยามที่ได้สัมผัสกลีบปากนุ่มและหอมละมุนของพิมดาหลาไ

บนั่นก็แค่การลงทัณฑ์ ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมาเกี่ยวข้อง ชายหนุ่มพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต

ว่าฉันจะลุ่มหลงเ

ยเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เสียงสายน้ำกระทบผิวกายดังออกมาเป็นระยะ บอกให้รู้ว่าคริสเตรียโนกำลังใช้ความเย็นฉ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน
รอยทัณฑ์มาร ชุด จอมมารบราซิเลี่ยน
“เมื่อหนึ่งสูงส่งดั่งแผ่นฟ้า... แต่อีกหนึ่งต่ำต้อยเพียงผืนดิน... เพลิงปรารถนาที่ร้อนแรงประดุจไฟกัลป์จึงลุกโชนขึ้นจนอยากจะดับได้! คริสเตรียโน เวลัสโค จอมมารผู้เหยียบโลกทั้งใบเอาไว้ได้ฝ่าเท้า เขาเป็นเจ้าของไร่กาแฟหลายหมื่นไร่ และเป็นเจ้าจ้าวชีวิตของคนงานหลายพันคน แต่นั่นหาใช่สิ่งที่เขาต้องการไม่ เพราะสิ่งที่เดียวที่เขาต้องการและอยากได้มาครอบครองเป็นที่สุดนั่นก็คือหัวใจของแม่คนงานสาวพิมดาหลายังไงล่ะ! พิมดาหลา ฟาเบียโน่ คนงานสาวผู้ต่ำต้อย หล่อนแอบหลงรักคริสเตรียโนจนหมดหัวใจ แต่ในสายตาของผู้ชายคนนี้หล่อนกลับไร้ค่ายิ่งกว่าเม็ดทรายใต้ฝ่าเท้าของเขาเสียอีก ดังนั้นหล่อนจึงเลือกที่จะเดินจากมา โดยหารู้ไม่ว่าคริสเตรียโนกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อกระชากหล่อนกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง และตลอดกาล... คริสเตรียโนที่ยิ้มกริ่มอยู่เมื่อครู่นี้เริ่มหน้าเครียดขึ้นทันทีเมื่อกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเม็ดแรกของพิมดาหลาถูกปลดออกจากรังดุม และกำลังตามด้วยเม็ดถัดไป เขายืนนิ่งมองสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำด้วยเนื้อตัวที่เกร็งเครียด และความหวงแหนก็ระเบิดตูมเต็มอกเมื่อหันไปเห็นสายตาแวววาวของออร์แกนที่จ้องมองเนื้อขาวๆ ของพิมดาหลาไม่วางตา "หยุด... ฉันบอกให้หยุด...!" ชายหนุ่มเค้นเสียงเดือดดาลออกมา แต่กระนั้นก็ห้ามไม่ให้กระดุมเม็ดที่สามบนเสื้อเชิ้ตของพิมดาหลาหลุดไม่ได้ มันหลุดออกจากรังดุม พร้อมๆ กับเผยเนื้อขาวละมุนที่มีบราเซียสีหวานโอบอุ้มเอาไว้แก่สายตาของเขา และแน่นอนว่าไอ้ออร์แกนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็คนงานหนุ่มๆ ของเขาทุกคนที่อยู่ไม่ไกลออกไปก็ต้องกำลังน้ำลายหก "ฉันบอกให้หยุดไง หูแตกหรือไง!" และก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่จะให้ใครได้มองสิ่งที่เขาต้องการจะครอบครองเพียงคนเดียวอีกแล้ว ชายหนุ่มกระโจนเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว และกระชากมือบางออกจากกระดุมเสื้อของเจ้าหล่อนทันที จากนั้นก็เป็นเขานั่นแหละที่รีบติดกระดุมทั้งสามเม็ดให้อย่างร้อนรน "คุณ... ไม่ต้องการตรวจสอบสินค้า... อีกแล้วหรือคะ..." คนถามถามทั้งที่น้ำตายังไหลพรากไม่หยุด ตอนนี้หล่อนไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้ต้องรักษาอีกแล้ว เมื่อคริสเตรียโนเลือกที่จะย่ำยีมันอย่างไร้ซึ่งความปรานี คริสเตรียโนไม่ตอบ แต่เลือกที่จะจับร่างอรชรของพิมดาหลาขึ้นบ่าแข็งแรงของตัวเองทันที จากนั้นก็หันไปสั่งออร์แกนด้วยน้ำเสียงเลือดเย็น "ลืมสิ่งที่เห็นให้หมด เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะควักลูกตาของนายออกมา รวมไปถึงไอ้พวกคนงานพวกนู้นด้วย ไปบอกมันด้วย!"”